Uzasadnienie
B. K. wniosła skargę na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2020r., utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] maja 2020r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści.
Pismem z dnia [...] maja 2020 r., B. K. zwróciła się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby przez 5 lat przy wykonywaniu zadań określonych odpowiednio w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej lub służby w Służbie Celno-Skarbowej, zwanych dalej "zadaniami policyjnymi", o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i służby Więziennej oraz ich rodzin, zwanej dalej "u.z.e.f.".
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez B. K., treści. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art, 218 § 1 i § 2 k.p.a., na podstawie posiadanej w swoich zasobach dokumentacji ustalono, że B. K. nie posiada wymaganego 5-letniego stażu służby przy wykonywaniu zadań określonych odpowiednio w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej lub służby w Służbie Celno-Skarbowej. Organ w ramach tzw. zadań policyjnych potwierdził okres służby w Służbie Celno-Skarbowej od dnia [...] marca 2017 r. do nadal oraz [...]-[...] i [...] grudnia 2016 r. W pozostałych okresach pełnienia służby w komórkach egzekucyjnych B. K. nie wykonywała zadań policyjnych.
Z uwagi na powyższe Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] stwierdził brak podstaw do wystawienia skarżącej zaświadczenia potwierdzającego 5-letni okres służby przy wykonywaniu zadań policyjnych.
B. K. wniosła zażalenie na ww. postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...]. Skarżąca wniosła o uchylenie skarżonego postanowienia przez przyznanie jej prawa do świadczenia emerytalnego oraz wydanie żądanych zaświadczeń.
Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła:
- - obrazę przepisu art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, że jako wnioskodawczyni nie posiada interesu prawnego w uzyskaniu wskazanego zaświadczenia,
- - obrazę przepisu art. 218 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego mającego na celu potwierdzenie istotnych faktów mających znaczenia dla wydania zaświadczenia.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w jej sprawie nie przeprowadzono postępowania wyjaśniającego w zakresie szkoleń od 2010 r., w których skarżąca uczestniczyła w ramach Grupy Reagowania Kryzysowego. Skarżąca podniosła, że uczestniczyła w szkoleniach praktycznych i teoretycznych, które były działaniami o charakterze ciągłym, jak też, że posiada karty obowiązków i upoważnienia do wykonywania czynności służbowych w Oddziale Celnym w [...]. Natomiast organ uwzględnił jedynie dni uczestnictwa w GRK w Oddziale Celnym w [...] a różnica polegała na tym, że na czas szkolenia w OC w [...] skarżąca została przeniesiona do tego Oddziału, zaś intencja tych szkoleń była taka sama od 2010 r. Skarżąca nie zgadza się również z twierdzeniami organu, że działania prowadzone przez komórkę egzekucyjną nie są działaniami bezpośrednimi mającymi na celu realizację zadań policyjnych.
W ocenie skarżącej zapobieganie to prewencja, a więc wszelkie działania podejmowane przez organ, w tym komórkę egzekucyjną, które przyczynią się do niepopełniania przez sprawców przestępstw i wykroczeń skarbowych takich czynów. Natomiast ściganie sprawców przestępstw i wykroczeń skarbowych to wszelkie środki przymusu bezpośredniego i pośredniego prowadzące do wykonywania nałożonych kar, w tym postępowanie egzekucyjne. B. K. podniosła, iż zakres czynności każdego funkcjonariusza niezależnie od przydzielonych obowiązków mógł być szerszy, w zależności od potrzeb organu celnego. Każdy funkcjonariusz niezależnie od miejsca realizacji obowiązków obowiązany był kierować się tym samym celem związanym z zapewnieniem ochrony i bezpieczeństwa obszaru celnego, w tym zgodności z prawem przywozu towarów, czy wykonywania innych zadań, których granice zakreślone były i są przepisami prawa.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej wskazał, iż organ weryfikuje żądanie wydania zaświadczenia poprzez pryzmat przesłanek opisanych w art. 217 § 2 k.p.a. Z przepisu tego wynika, iż zaświadczenie wydaje się, jeżeli:
- 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;
- 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
W drugim przypadku, jak stanowi art. 218 § 1 k.p.a. organ jest zobowiązany wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Z § 2 art. 218 k.p.a. wynika dodatkowo, iż przed wydaniem zaświadczenia organ może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.
Organ zaznaczył, iż w rozpatrywanej sprawie B. K. domaga się wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby przez 5 lat przy wykonywaniu zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, w tym służby w Służbie Celno-Skarbowej, o których mowa w art. 12 ust. 2 u.z.e.f.
Szef KAS wskazał, iż przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie oraz dokonana analiza zgromadzonej w sprawie dokumentacji nie dały podstaw do potwierdzenia żądanych treści dotyczących realizacji ww. zadań. Organ odwoławczy podzielił zdanie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], który na podstawie ustaleń w powyższym zakresie potwierdził na dzień wydawania zaskarżonego aktu wykonywanie przez skarżącą zadań, o których mowa w art. 12 ust. 2 pkt 2 u.z.e.f. - przez 3 lata 2 miesiące i 28 dni.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej wskazał, iż nabycie tzw. "wysługi emerytalnej", czyli 5 letniego okresu służby przy realizacji zadań policyjnych, o którym mowa powyżej, uzasadnione jest szczególnymi warunkami pełnienia służby przez funkcjonariusza. Potwierdzeniem tego jest stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 3 marca 2015 r. sygn. akt K 39/13, uznał podobieństwo pewnych zadań Służby Celnej do zadań policyjnych. Trybunał Konstytucyjny odwołując się do zadań Policji określonych w art. 1 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o Policji, której funkcjonariusze m.in. inicjują i organizują działania mające na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców stwierdził, iż "Funkcjonariusze Służby Celnej, którzy bezpośrednio rozpoznają, wykrywają, zapobiegają i zwalczają określone typy przestępstw i wykroczeń wykonują zadania podobne do ustawowych zadań funkcjonariuszy Policji", i wskazał jednocześnie, iż "To podobieństwo wykonywanych zadań przekłada się na zakres faktycznie podejmowanych czynności i stopień narażenia życia i zdrowia".
Nie oznacza to jednak, w ocenie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, iż wszystkie zadania realizowane przez funkcjonariuszy Służby Celnej są zadaniami o charakterze policyjnym i istnieje w związku z tym obowiązek objęcia systemem zaopatrzenia emerytalnego każdego funkcjonariusza. W ramach struktur organizacyjnych Służby Celnej wyodrębnione były rożne komórki organizacyjne, którym przypisane były zróżnicowane zadania. Niektóre z nich bezpośrednio rozpoznawały, wykrywały, zapobiegały oraz zajmowały się zwalczaniem przestępczości, inne zaś w sposób pośredni przyczyniały się do realizacji tych zadań. To zróżnicowanie i odmienny charakter zadań realizowanych przez Służbę Celną, w świetle wyroku Trybunału, prowadzi do tezy, iż tylko określonej grupie funkcjonariuszy można przypisać faktyczną realizację zadań ściśle związaną z rozpoznawaniem, wykrywaniem, zapobieganiem oraz zwalczaniem przestępczości.
Przyjęcie takiego zakresu podmiotowego art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej i ograniczenie go do tych funkcjonariuszy, którzy realizują zadania określone w ww. przepisach w sposób bezpośredni warunkuje uznanie, iż zadania realizowane przez B. K., poza zadaniami uwzględnionymi przez organ, nie są zadaniami określonymi w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust, 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, Dane w posiadaniu których jest organ nie potwierdziły, że skarżąca dysponuje 5-letnim stażem służby przy realizacji tzw. zadań policyjnych. Rozpatrując przedmiotową sprawę należy zwrócić uwagę na wynikający z przepisów art. 217-219 k.p.a. prawny reżim dotyczący wydawania zaświadczeń, zgodnie z którym organ zobowiązany jest do interpretacji ww. przepisów w sposób ścisły.
W związku z powyższym brak zapisów o treści i brzmieniu wskazujących na realizację zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 wyżej powołanej ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ww. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, w ocenie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, stanowił podstawę zasadności odmowy wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści. Katalog zadań bowiem wymienionych art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej i w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej w kontekście zapisów znajdujących się w dokumentach posiadanych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], prowadzi do konkluzji, iż orzekający w sprawie organ nie mógł potwierdzić danych objętych wnioskiem poprzez wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Organ II instancji podkreślił, iż analizy przedmiotowej sprawy należało dokonać przy założeniu, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w oparciu o art. 218 § 2 k.p.a., spełnia pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem powinny być okoliczności wynikające już z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych znajdujących się w posiadaniu organu.
B. K. wniosła skargę na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2020r., utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] maja 2020r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści.
Skarżąca zarzucała:
- - naruszenie przepisu art. 218 1 § i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), poprzez błędne uznanie, że nie było podstaw prawnych do wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przeze mnie służby przez 5 lat przy wykonywaniu zadań, określonych w art. 1 ust.2 pkt 4-5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. 1999, Nr 72, poz. 802 z poź. zm.) lub w art.2 ust.1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. 2009, Nr 168, poz. 1323 z poźn. zm.), w tym służby w Służbie Celno - Skarbowej, o którym mowa w art. 12 ust. 2 usta\\7 z dnia 18 lutego 1994 r., o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno - Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.
Skarżąca wnosiła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz postanowienia pierwszej instancji, wydanego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...].
Skarżąca podnosiła, iż z oświadczenia wiedzy Dyrektora Izby Celnej w [...], zawartego w piśmie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., wynika, że " (...) wszystkie komórki organizacyjne tut. izby celnej i podległych urzędów celnych inicjują i organizują działania mające na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń". Nie oznacza to oczywiście, jak wynika z tego pisma, że wszystkie osoby w Izbie Celnej w [...] i podległych Urzędach Celnych zapobiegały popełnianiu przestępstw i wykroczeń. Oznacza to jedynie, że w każdej z jednostek i komórek organizacyjnych pełnił służbę co najmniej jeden funkcjonariusz celny, który wykonywał zadania o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Wskazywała, iż w komórce organizacyjnej, w której pełniła służbę, wszyscy funkcjonariusze realizowali zadania wymienione przez Dyrektora Izby Celnej w [...], w tym piśmie poprzez opracowanie odpowiednich procedur, wytycznych i opinii, a także prowadzenie bezpośrednich czynności u sprawców przestępstw i wykroczeń skarbowych.
W takcie pełnienia służby w Służbie Celnej organizowała i zarządzała pracą Wydziału [...] w Izbie Celnej w [...], który w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2018, poz. 1314 ze zm.), prowadził postępowania egzekucyjne i stosował środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania lub zabezpieczenia wykonania obowiązków, o których mowa w art. 2 § 1 powołanej ustawy. W stosunku do sprawców przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych w trakcie prowadzonego postępowania wykonawczego mającego na celu doprowadzić do zapłaty wymierzonych i nałożonych kar, komórka egzekucyjna podejmowała szereg czynności. Stosowano środki egzekucyjne przewidziane w ustawie z dnia z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2018, poz. 1314 ze zm.), egzekucję z pieniędzy i ruchomości, którą prowadzili poborcy Izby Celnej w [...].
Poborcy dokonywali czynności bezpośrednio u zobowiązanego, czy też czynności egzekucyjnych na przejściach granicznych w wyniku dokonanych zastrzeżeń systemowych przez komórkę analizy ryzyka. Ponadto prowadzono przed sądami cywilnymi sprawy o wyjawienia majątku, dokonywano wpisu hipotek przymusowych, jak również wpisywano dłużników do Krajowego Rejestru Dłużników Niewypłacanych. Podnosiła, iż Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] dysponuje archiwum zakładowym, w którym znajdują się dokumenty zawierające dane potwierdzające wykonywanie zadań, o których mowa art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej i w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Takim dokumentem jest pismo Dyrektora Izby Celnej w [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., w którym zdefiniowano zadania policyjne realizowane w Izby Celnej w [...] oraz podległych Urzędach Celnych i wskazano, że: "(...) wszystkie komórki organizacyjne tut, izby celnej i podległych urzędów celnych inicjują i organizują działania mające na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń".
Skarżąca podnosiła, iż pismo Dyrektora Izby Celnej w [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 n, jak również zaświadczenie o służbie z dnia [...] lutego 2017 r. posiadają walor dokumentu urzędowego podobnie jak wewnętrzne decyzje dyrektora izby celnej, czy karty zakresu uprawnień i obowiązków poszczególnych funkcjonariuszy celnych. Składając wniosek o wydanie, w oparciu o przepis art. art. 217 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwróciła się z prośbą o ustalenie treści żądanego zaświadczenia w oparciu o faktycznie realizowane zadania, dokumenty zalegające w moich aktach osobowych, w których znajdują się m. in. karty zakresu obowiązków i uprawnień oraz upoważnień do systemów informatycznych. Skarżąca wskazywała, iż na podstawie przedstawionych dowodów, zarówno organ I instancji, jak i II instancji, nie zaliczył odbytych szkoleń, jako zadań policyjnych, pomimo iż posiadanych zakresy obowiązków.
W trakcie prowadzonego postępowania o wydanie zaświadczenia zaliczono natomiast dni uczestnictwa w szkoleniach Grupy Reagowania Kryzysowego w Oddziale Celnym [...]. Podkreślała, że różnica polegała tylko na tym, że w trakcie szkolenia w Oddziale Celnym [...] przeniesiona została fizycznie na ten Oddział, natomiast w trakcie odbywania szkoleń w Oddziale Celnym [...] posiadała Polecenie Wyjazdu Służbowego (delegację) i każde uczestnictwo w szkoleniu potwierdzone było podpisem w liście obecności.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej wnosił o oddalenie skargi w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019.2325, zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga oceniana według powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. organ administracji obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
Postępowanie prowadzone przez organ opierało się o przepisy regulujące tryb wydawania zaświadczeń, mające w stosunku do przepisów ogólnych procedury administracyjnej charakter uproszczony. Przejawia się to między innymi w ograniczonym pod względem zakresu postępowaniu dowodowym. Zgodnie z art. 217 § 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o jego wydanie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub, gdy osoba ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
Przywołany wyżej przepis należy czytać łącznie z regulacją art. 218 § 1 k.p.a., który precyzuje, co może być potwierdzone zaświadczeniem. Zgodnie z powołaną normą, zaświadczenie może potwierdzać fakty, albo stan prawny wynikający z prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrów, bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
Z powołanych przepisów wynika, że zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Dlatego nie jest dopuszczalne w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń dokonywanie ustaleń faktycznych i prawnych nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Odnosi się ono do zbadania okoliczności wynikających z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Postępowanie to ma zatem na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub stanu prawnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2009 r., I OSK 104/09, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nie ulega wątpliwości, że przepisy art. 217-219 k.p.a., określające prawny reżim wydawania zaświadczeń, powinny być stosowane przez organy administracji w sposób ścisły. Zaświadczenie jest bowiem dokumentem urzędowym, mogącym stanowić dowód w rozumieniu procesowym, za którym przemawia prawne domniemanie prawdziwości zawartych w nim informacji.
Skoro zaświadczenie ma być potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, wydanie zaświadczenia w sytuacji wątpliwości co do tych faktów bądź stanu prawnego i istnienia sporu w zakresie interpretacji przepisów nie mogło mieć miejsca.
Mając na uwadze opisaną charakterystykę zaświadczenia, którego rola w istocie sprowadza się do przeniesienia danych ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów danych w judykaturze zwracano uwagę, że jeżeli problematyka której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony jest niemożliwe. Jeżeli zatem kwestia objęta żądaniem zaświadczenia budzi wątpliwości, organ powinien odmówić wydania zaświadczenia. W drodze zaświadczenia nie można bowiem rozstrzygać kwestii spornych. Skoro zaświadczenie ma być oparte na dokumentach, to oznacza, że to co ma potwierdzać musi być oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów. Wydaje je się wówczas, gdy fakt powstania skutków prawnych jest oczywisty i organ nie musi czegokolwiek rozstrzygać (tak m.in. WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 22.03.2019r., sygn. akt IISA/Po 345/19).
Organ w przedmiotowej sprawie stoi na stanowisku, że wykładnia art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy o emeryturach mundurowych wskazuje, iż "okres/staż służby" oraz "posiadanie w stażu służby, co najmniej 5 lat przy wykonywaniu zadań określonych odpowiedni w art. 1 ust.2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999r. o Służbie Celnej lub art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej" to dwa odrębne pojęcia w tym rozumieniu, iż nie każdy okres/staż służby jest wykonywaniem tzw. zadań policyjnych.
Organ słusznie wskazał, iż skarżąca pełniąc służbę w komórkach zajmujących się postępowaniem egzekucyjnym, nie realizowała zadań policyjnych. W kartach zakresów uprawnień i obowiązków, jak też innych materiałach dokumentujących przebieg i zadania w okresie jej służby, brak jest informacji o treści i brzmieniu wskazującym na wykonywanie przez skarżącą zadań policyjnych, określonych w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Ze zgromadzonych w aktach osobowych dokumentów dotyczących odbywanych szkoleń w OC w [...] nie wynika, że skarżąca wykonywała zadania, będące przedmiotem szkolenia. W piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. (k 273 akt personalnych) wskazano, że dopiero po wystąpieniu sytuacji kryzysowej i podjęciu decyzji o uruchomieniu GRK, skarżąca będzie wykonywała obowiązki zgodnie z załączonym zakresem.
Z akt nie wynika, by skarżąca została przeniesiona do służby w Oddziale w [...], jak to miało miejsce w przypadku przygotowań w ramach GRK odbywających się w Oddziale w [...] (k210 akt personalnych), który to okres został uwzględniony. Informacje zawarte w aktach personalnych potwierdzają zatem, iż za wyjątkiem okresu uznanego przez organ skarżąca nie realizował tzw. zadań policyjnych.
Jak wspomniano na wstępie, nie jest dopuszczalne w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń dokonywanie ustaleń faktycznych i prawnych nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W przedmiotowej sprawie zarysował się natomiast spór prawny na tle obowiązujących przepisów i ich wykładni. Tryb określony w art. 217 k.p.a. i nast. nie może służyć, niejako zastępczo do rozstrzygania tego typu sporów. Skoro w ewidencji organu nie widnieją informację, iż skarżąca wykonywała zadania określone w spornych przepisach, to organ zaświadczenia zgodnego z żądaniem skarżącej nie mógł wydać.
Co więcej w trybie określonym omawianymi przepisami nie mógł prowadzić postępowania na okoliczność ustalenia tego czy zadania wykonywane przez skarżąca mieściły się w dyspozycji art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej, skoro żaden dokument znajdujący się w zasobach organu tego bezpośrednio nie poświadczał a kwestia wykładni wspomnianego przepisu jest sporna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał zatem, że zarzuty skargi są całkowicie bezzasadne. Należy przy tym dodać, że organ prowadził postępowanie w takim zakresie w jakim jest to właściwe dla tego typu sprawy. Przeanalizował zadania wykonywane przez skarżącą i dokumentację znajdująca się w zasobie organu i na tej podstawie odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn., Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) oddalił skargę.