Uzasadnienie
M. K. pełnił służbę wojskową od dnia 5 września 1984 r. do dnia 31 grudnia 1999 r. Z zawodowej służby wojskowej zwolniony został rozkazem personalnym Dowódcy [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. Po otrzymaniu wezwania do odbycia ćwiczeń wojskowych skarżący wnioskiem z dnia 2 października 2003 r. zwrócił się do Wojskowego Biura Emerytalnego w W. o skierowanie do Wojskowej Komisji Lekarskiej "celem zmiany kategorii zdrowia" i ustalenia związku poszczególnych chorób ze służbą wojskową. Wskazał, że jego schorzenia są następstwem służby wojskowej. Z akt sprawy wynika, że skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu prawa do wojskowej renty inwalidzkiej.
Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w L., po przeprowadzeniu – na wniosek Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. – badania lekarskiego wydała w dniu [...] marca 2004 r. orzeczenie nr [...] w sprawie zdolności do służby wojskowej. U skarżącego rozpoznano schorzenie powodujące niezdolność do zawodowej służby wojskowej i schorzenia współistniejące. Stwierdzono, że skarżący jest trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej oraz że jest niezdolny do służby wojskowej w czasie pokoju, ustalono kategorię "D". Wskazano jednocześnie, które schorzenia pozostają w związku ze służbą, a które w takim związku nie pozostają. Badanego zaliczono do III grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia i do III grupy inwalidów w związku ze służbą wojskową z powodu choroby z tytułu której nie przysługują świadczenia odszkodowawcze. Wskazano, że inwalidztwo istnieje od dnia 1 października 2003 r.
W odwołaniu od tego orzeczenia skarżący podniósł, iż nie zgadza się z zawartym w orzeczeniu stwierdzeniem, że inwalidztwo, które ustalono w związku ze służbą wojskową powstało w okresie powyżej 18 miesięcy od zakończenia służby. Wskazał, że choroba wrzodowa istniała już w czasie pełnienia służby wojskowej. Odwołał się również od orzeczenia w zakresie ustalonej daty powstania inwalidztwa.
Przedmiotem skargi wniesionej przez M. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] września 2005 r. nr [...], utrzymujące w mocy orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej ustalenia przez Komisję daty powstania inwalidztwa. Nie zgadza się on, że niezdolność do służby oraz inwalidztwo powstało dopiero w 2003 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na:
- 1. decyzje administracyjne,
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, oraz bezczynność organów w tych przypadkach.
Jak wynika z pisma precyzującego skargę z dnia 30 stycznia 2006 r., M. K. skarży orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w zakresie ustalenia przez tę Komisję daty powstania inwalidztwa, tzn. nie zgadza się on z orzeczeniem przez Komisję, że inwalidztwo a w konsekwencji niezdolność do służby powstały dopiero w 2003 r. W odwołaniu od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej wskazywał głównie, że nie zgadza się z ustaleniem daty powstania inwalidztwa pozostającego związku ze służbą wojskową. Podawał, że jeszcze w czasie pełnienia służby wystąpiła u niego choroba wrzodowa.
W orzecznictwie przyjmuje się, że istnieją dwie grupy orzeczeń wydawanych przez wojskowe komisje lekarskie. Zarówno w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 1998 r. sygn. OPS 8/97, jak i w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. sygn. akt III ZP 9/99 rozróżniono orzeczenia ustalające stan zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej w celu powołania lub przyjęcia do odbycia tej służby albo zwolnienia ze służby oraz orzeczenia ustalające schorzenia (stan zdrowia) danej osoby i ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego.
W niniejszej sprawie zaskarżono orzeczenie stwierdzające niezdolność do służby wojskowej oraz ustalające stan zdrowia badanego, w tym stopień inwalidztwa orzeczony w związku z chorobą powstałą w czasie pełnienia służby i datę powstania inwalidztwa. Nadmienić przy tym należy, że orzeczenie w zakresie niezdolności do służby wojskowej nie zostało wydane dla potrzeb powołania do jej odbycia, czy też zwolnienia.
Orzeczenie to nie ma autonomicznego bytu i nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Tego rodzaju orzeczenia wydawane są na użytek innych postępowań, w tym m.in. postępowań mających na celu ustalenie prawa do emerytury, czy też wojskowej renty inwalidzkiej. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich wydane dla celów rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego nie zostały poddane kontroli sądu administracyjnego, co potwierdza dotychczasowe orzecznictwo (por. postanowienie Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r. OSA 1/2000, ONSA 2001/2 poz. 47).
W sprawach, na potrzeby których wydawane są orzeczenia tego rodzaju, jak zaskarżone, właściwy jest sąd powszechny.
W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.