Uzasadnienie
Zaskarżonym w niniejszej sprawie orzeczeniem z [...] listopada 2019 r. nr [...] Komendant Główny Policji (dalej: "KGP", "organ drugiej instancji", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.; dalej: "u.p."), utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Centrum Szkolenia Policji w [...] (dalej: "Komendant CSP", "organ pierwszej instancji") z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie uznania mł. asp. M. W. (dalej: "skarżący") winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenia mu kary dyscyplinarnej nagany.
Do wydania zaskarżonego orzeczenia doszło w następujących okolicznościach sprawy.
W dniu [...] stycznia 2019 r. podczas odprawy służbowej z kadrą Zakładu Ruchu Drogowego (dalej: "ZRD"), do której należał skarżący, kierownik ZRD - mł. insp. J. Z. (dalej: "przełożony") wydał polecenie przeglądu posiadanego mienia, w szczególności sprzętu kontrolno-pomiarowego w celu sprawdzenia, czy jest on kompletny i sprawny. Przełożony nie podał daty wykonania tego polecenia. Przypomniał o nim podległym policjantom [...] stycznia 2019 r. w trakcie kolejnej odprawy służbowej.
Następnie [...] lutego 2019 r. ok. godz. 7:30 asp. Ł. G., z którym skarżący dzielił w ZRD pokój służbowy nr [...], poinformował przełożonego, że drzwi do tego pokoju zostały uszkodzone i otwarte bez użycia klucza. W związku z podejrzeniem włamania, przełożony polecił Ł. G. oraz skarżącemu sprawdzenie posiadanego wyposażenia. Ł. G. poinformował przełożonego, że nic mu nie zginęło. Natomiast skarżący stwierdził, iż skradziono mu dysk pamięci zewnętrznej wraz z czytnikiem o nr fabrycznym [...] stanowiący wyposażenie wideorejestratora przydzielonego na stan. Dysk miał wykasowaną zawartość; nie był obecnie wykorzystywany (stanowił rezerwę). Uznając, po wstępnych ustaleniach oświadczenie skarżącego za prawdziwe, przełożony w tym samym dniu (tj. [...] lutego 2019 r.) złożył w Komendzie Powiatowej Policji w [...] zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa kradzieży z włamaniem na szkodę Centrum Szkolenia Policji.
Jednocześnie w ZRD trwał spis z natury posiadanego sprzętu, w wyniku którego ustalono, że stan ewidencyjny zgadza się ze stanem faktycznym wyposażenia wideorejestratorów. Dysk, który skarżący zgłosił jako skradziony, znajdował się w dyspozycji asp. A. Ś. zamknięty w jej indywidualnej metalowej szafie. A. Ś. oświadczyła, że dysk ten otrzymała we wrześniu 2017 r. od mł. asp. J. W., przed jego służbowym przeniesieniem do Komendy Powiatowej Policji w G.. Jednocześnie skarżący utrzymywał, iż ostatni raz urządzenia te widział w czasie kontroli przeprowadzonej przez kierownika w połowie stycznia 2019 r.
W tej sytuacji przełożony poinformował Komendanta CSP o wprowadzeniu w błąd przez podległego mu skarżącego.
W toku postępowania A. Ś. zeznała, że we wrześniu 2017 r. J. W. przekazał jej wideorejestrator videorapid 2a nr [...] wraz z oprzyrządowaniem, tj. trzy dyski pamięci zewnętrznej, z których jeden był umieszczony w pojeździć służbowym marki O. [...]o nr rej. [...] oraz dwa czytniki do tych dysków. W chwili przejmowania sprzętu sprawdziła wspólnie z J. W. urządzenia z wykazem. Wszystkie urządzenia, jakie zostały jej przydzielone na stan, przechowuje w szafie w pokoju nr [...], który zajmuje. Gdy [...] lutego 2019 r. policjanci z ZRD otrzymali polecenie przyniesienia sprzętu do przełożonego, czytnik oznaczony nr [...] był w jej posiadaniu, leżał u niej nieużywany i był traktowany jako dysk zapasowy.
J. W. nie pamiętał, który dokładnie pokój zajmował podczas służby w Centrum Szkolenia Policji. Zeznał, iż przebywał w tym pokoju razem z asp. P. B., asp. Ł. G. i skarżącym, przy czym nie pamiętał, z którym policjantem dzielił metalową szafę. Oświadczył, że przekazał asp. A. Ś. dwa dyski, a podczas przekazania wspólnie sprawdzili kompletność tego sprzętu. Nie pamiętał także, czy w służbowym samochodzie był zamontowany dysk.
Skarżący, przesłuchany w charakterze świadka w dniu [...] lutego 2019 r. w Komendzie Powiatowej Policji w [...], podał, że ostatni raz dysk pamięci zewnętrznej wraz z czytnikiem widział w połowie stycznia 2019 r. Czuł się pokrzywdzony twierdząc, że będzie musiał zwrócić równowartość powierzonego mu mienia. Podczas powtórnego przesłuchania w tym samym dniu (tj. [...] lutego 2019 r.) oświadczył, iż dysk pamięci zewnętrznej wraz z czytnikiem ostatni raz widział w szafce w biurku w połowie stycznia 2019 r. gdy wykonywał kontrolę posiadanego sprzętu.
Natomiast podczas przesłuchania w Biurze Spraw Wewnętrznych Policji [...] kwietnia 2019 r. zeznał, że nie jest już pewny kiedy widział urządzenia. Dysk mógł być przykryty kartkami papieru. Stwierdził, iż w wydanym [...] stycznia 2019 r. przez przełożonego poleceniu chodziło o sprawdzenie, na podstawie informacji zawartych na dyskach, czy policyjni nauczyciele nie kończą zbyt wcześnie zajęć dydaktycznych, a nie o to, czy stan ewidencyjny urządzeń zgadza się ze stanem faktycznym. Według skarżącego, przełożony zażądał przedłożenia tylko dysków wykorzystywanych podczas prowadzenia zajęć, a nie zapasowych dysków. Dodał, iż jest ubezpieczony od zniszczenia lub utraty mienia służbowego i w razie zgubienia dysku, koszty jego zakupu zostałyby pokryte z tego ubezpieczenia.
Postanowieniem Komendanta CSP z [...] maja 2019 r. nr [...](sprostowanym postanowieniem nr [...]) wszczęto względem skarżącego postępowanie dyscyplinarne, zarzucając mu, że w dniu [...] lutego 2019 r. na terenie Centrum Szkolenia Policji w [...] wprowadził w błąd swojego bezpośredniego przełożonego, informując, że w styczniu 2019 r. był w posiadaniu dysku zewnętrznego zapasowego wraz z czytnikiem stanowiącym część urządzenia videorapid 2A zamontowanego w pojeździe służbowym O. [...] o nr rej.[...], podczas gdy dysk ten od [...] września 2017 r. znajdował się w posiadaniu asp. A. Ś. instruktora ZRD, tj. czyn z art. 132 ust. 3 pkt 4 u.p.
W dniu [...] lipca 2019 r. skarżący (w obecności swojego obrońcy) odmówił składania wyjaśnień i nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego. W następnym dniu (tj. [...] lipca 2019 r.) złożył wyjaśnienia na piśmie. Postanowieniem z [...] lipca 2019 r. rzecznik dyscyplinarny orzekł o zakończeniu czynności dowodowych.
Orzeczeniem z [...] sierpnia 2019 r. nr 2 Komendant CSP w oparciu o art. 135j ust. 1 pkt 3 u.p. uznał skarżącego winnym popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył karę dyscyplinarną nagany.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji, powołując się na dowód wydania nr [...] i umowę [...], wskazał, że [...] grudnia 2015 r. skarżący otrzymał na stan wideorejestrator videorapid 2A z przyrządem radarowym ISKRA-1 o nr [...]. Przedmiotowe urządzenie zostało zamontowane w pojeździe służbowym O. [...] o nr rej.[...]. W skład zestawu wideorejestratora wchodziły m.in. dwa wymienne dyski pamięci zewnętrznej, akcesoria, a także komplet okablowania niezbędny do prawidłowego funkcjonowania zestawu.
W ocenie organu pierwszej instancji, przełożony oraz A. Ś. zeznawali spójnie i logicznie, dlatego należy uznać te dowody za wiarygodne. Zeznania J. W. także zostały przyjęte za prawdziwe i wiarygodne. Wynika z nich, iż J. W. omyłkowo przekazał A. Ś. dysk pamięci zewnętrznej i czytnik stanowiący wyposażenie widorejestratora Zurad videorapid 2a nr [...]. Fizycznie A. Ś. otrzymała od J. W. dwa dyski pamięci zewnętrznej, a trzeci był zamontowany w pojeździe służbowym. Dlatego posiadała trzy urządzenia, zaś skarżący w styczniu 2019 r. nie mógł przechowywać w swoim biurku dysku pamięci zewnętrznej i czytnika, a tym samym nie mógł widzieć tego sprzętu we wskazanym czasie.
Komendant CSP stwierdził, że zeznania skarżącego nie zasługują w pełni na wiarę, są sprzeczne i nie znajdują potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym, głównie w zeznaniach przełożonego, A. Ś., J. W., a także w protokołach z odpraw służbowych. Zdaniem organu pierwszej instancji, skarżący już podczas składania zeznań [...] kwietnia 2019 r. w Biurze Spraw Wewnętrznych Policji obrał właściwą dla siebie linię obrony; wiedząc, że wprowadził przełożonego w błąd, zaczął zasłaniać się niepamięcią. Stworzył też własną interpretację polecenia służbowego wydanego [...] stycznia 2019 r.
W konsekwencji Komendant CSP uznał, iż skarżący, sporządzając [...] lutego 2019 r. notatkę urzędową, świadomie podał nieprawdę, wprowadzając przełożonego w błąd, ponieważ w styczniu 2019 r. nie widział powierzonego mu dysku pamięci zewnętrznej wraz z czytnikiem. Dlatego uznał go za winnego przewinienia dyscyplinarnego z art. 132 ust. 3 pkt 4 u.p.
Organ pierwszej instancji przypomniał, że przełożony – na podstawie informacji uzyskanej od skarżącego - złożył w Komendzie Powiatowej Policji w [...] zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa kradzieży z włamaniem. Jednocześnie zostało wszczęte śledztwo w tej sprawie nadzorowane przez Prokuraturę Rejonową w [...]. Tymczasem, jak się później okazało, zgłoszonej kradzieży nie było. W tej sytuacji złożenie zawiadomienia o przestępstwie mogło spowodować podważenie kompetencji bądź utratę zaufania policjantów Centrum Szkolenia Policji przez policjantów Komendy Powiatowej Policji w [...] i nadzorującego prowadzone śledztwo prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...].
Według Komendanta CSP, swoim działaniem skarżący naruszył zasady uczciwości przy wykonywaniu zadań służbowych. Brak właściwej i sumiennej realizacji wydanego polecenia, a następnie wprowadzenie w błąd przełożonego mogło spowodować podważenie jego wiarygodności podczas wykonywanych obowiązków służbowych.
Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, powołanym na wstępie orzeczeniem KGP utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu drugiej instancji.
W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy zaakcentował, że zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy potwierdza popełnienie przez skarżącego zarzucanego mu czynu, a opisane okoliczności zostały udokumentowane zebranymi dowodami w sposób prawidłowy i wystarczający do oceny stopnia jego zawinienia.
Bez wątpienia skarżący wprowadził w błąd przełożonego, sporządzając notatkę służbową, w której stwierdził, iż w styczniu 2019 r. był w posiadaniu dysku zewnętrznego zapasowego wraz z czytnikiem stanowiącym część urządzenia videorapid 2A zamontowanego w pojeździe służbowym O. [...] o nr rej.[...], podczas gdy dysk ten od [...] września 2017 r. znajdował się w posiadaniu A. Ś.. Przebieg wydarzeń przedstawiony przez przełożonego oraz A. Ś. jest logiczny i spójny, a także koreluje z zeznaniami pozostałych świadków, jak również treścią dostępnej dokumentacji. Jak zeznała A. Ś., do pomyłki mogło dojść [...] września 2017 r. przy przekazywaniu jej urządzeń przez J. W., który dzielił pokój ze skarżącym. Podpisała wówczas protokół zdawczo-odbiorczy, ale dokument ten nie został jej wydany, dlatego też nie była świadoma, że kolega przekazał jej o jeden dysk i czytnik więcej.
Dla bytu przewinienia dyscyplinarnego nie ma znaczenia okoliczność, czy rzeczywiście miało miejsce włamanie do pokoju skarżącego, czy też zostało ono upozorowane. W tym wypadku liczy się bowiem jedynie aspekt wprowadzenia w błąd przełożonego co do faktu pozostawania przedmiotowego urządzenia w pieczy skarżącego.
Odnosząc się do argumentacji odwołania, KGP podkreślił, że organ pierwszej instancji porównał wyjaśnienia skarżącego (jako obwinionego) z jego zeznaniami (złożonymi w charakterze świadka), stwierdzając, iż nie są one spójne i zbieżne. Analizując je, organy obu instancji doszły do wniosku, że skarżący nie dokonał sprawdzenia posiadanego sprzętu w styczniu 2019 r. po poleceniu wydanym przez przełożonego, a przedstawioną przez niego wersję - iż widział dysk w szufladzie biurka w styczniu 2019 r. - uznały za przyjętą linię obrony. Ich zdaniem, skarżący po prostu chciał ukryć swoje niedbalstwo i niewiedzę co do posiadanego na stanie mienia służbowego. Powyższe pociągnęło za sobą ciąg zdarzeń, które doprowadziły do sytuacji skutkującej złożeniem przez przełożonego zawiadomienia o kradzieży z włamaniem, a następnie wszczęcia przeciwko skarżącemu postępowania dyscyplinarnego.
KGP podał, że w toku postępowania dyscyplinarnego skarżący nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu ani nie wyraził skruchy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie KGP skarżący zarzucił rażące naruszenie następujących przepisów prawa:
- - art. 135g ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 135j ust. 1 pkt 1 i art. 135e ust. 1 u.p. poprzez ich niezastosowanie, co skutkowało uznaniem za winnego skarżącego, pomimo, że z materiału dowodowego wynika, że nie dopuścił się on zarzucanego deliktu dyscyplinarnego. Skarżący zarzucił organom obu instancji błędną ocenę dowodów: z wyjaśnień skarżącego (jako obwinionego), z zeznań skarżącego (jako świadka złożonych w innych postępowaniach), z zeznań świadka J. W. oraz z dokumentów, w szczególności tych zalegających na kartach o nr: 8, 60, 61, 69, 70, 127 i 128 akt postępowania dyscyplinarnego. Ponadto zarzucił organowi tak pierwszej, jak i drugiej instancji, oparcie rozstrzygnięcia na wybiórczo ocenionym materiale dowodowym, tj. oparcie się na zeznaniach świadków: A. Ś. i przełożonego, a pominięcie dowodów świadczących o niewinności skarżącego;
- - art. 135j ust. 4 w związku z art. 135 ust. 3 u.p. poprzez ich niezastosowanie i doprowadzenie do nałożenia na skarżącego kary dyscyplinarnej, pomimo przekroczenia ustawowego terminu zezwalającego na wszczęcie i prowadzenie wobec niego przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego. Zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji, nie wyjaśnił okoliczności powzięcia przez "przełożonego dyscyplinarnego" wiadomości o zarzucanym skarżącemu delikcie dyscyplinarnym. Automatycznie uznano, że termin 90 dni został dochowany, lecz ta okoliczność nie była przedmiotem ustaleń rzecznika dyscyplinarnego, a następnie organu drugiej instancji.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia KGP oraz poprzedzającego je orzeczenia Komendanta CSP z [...] sierpnia 2019 r. nr 2, a także zasądzenie na rzecz skarżącego od KGP zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął poszczególne zarzuty.
W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie Komendanta CSP z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej nagany nie naruszają prawa.
Stosownie do treści art. 132 ust. 1 u.p. policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. W myśl art. 132 ust. 2 u.p. naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Z kolei według art. 132 ust. 3 pkt 4 u.p., naruszeniem dyscypliny służbowej jest niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa.
Przewinienie dyscyplinarne może mieć charakter umyślny albo nieumyślny. Zgodnie z art. 132a u.p. przewinienie jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi (pkt 1), bądź gdy nie mając zamiaru popełnienia przewinienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć (pkt 2). Wina umyślna może przejawiać się zamiarem bezpośrednim (obwiniony chce popełnić przewinienie) albo zamiarem ewentualnym (obwiniony, przewidując możliwość popełnienia przewinienia, godzi się na to). Nieumyślność natomiast polega na tym, że obwiniony nie chce popełnić przewinienia, nie godzi się na jego popełnienie, lecz mimo to popełnia je na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach.
Wina nieumyślna może mieć postać lekkomyślności (obwiniony przewidywał możliwość popełnienia przewinienia) albo postać niedbalstwa (obwiniony mógł i powinien przewidzieć możliwość popełnienia przewinienia). Stopień winy nie przesądza jednak o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, ale może mieć wpływ na wymiar kary. Jak stanowi art. 134h ust. 1 u.p., wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, a w szczególności uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Natomiast art. 134h ust. 3 pkt 1 u.p. nakazuje traktować nieumyślność popełnienia przewinienia dyscyplinarnego jako jedną z okoliczności, która ma wpływ na złagodzenie wymiaru kary.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, iż wymierzenie kary nagany jest najłagodniejszą formą kary dyscyplinarnej i oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania (art. 134a u.p.). Ponadto kara ta podlega zatarciu już po upływie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu (art. 135q ust. 2 pkt 1 u.p.). Zatem kara nagany ma głównie charakter moralnego potępienia przewinienia policjanta, ponieważ nie obejmuje sfery wolnościowej i majątkowej, lecz stanowi sformalizowaną dezaprobatę wobec jego przewinienia.
Ustawodawca, formułując w treści art. 134 u.p. katalog kar dyscyplinarnych, nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z nich. W związku z tym właściwym jest przyjęcie, że pozostawił te kwestie uznaniu organów rozstrzygających, co nie oznacza jednak dowolności w ich stosowaniu. Ocena naruszenia obowiązku służbowego, waga tego naruszenia, ustalenie jego zakresu, a także wymiar odpowiedniej kary, stanowi kompetencję organów orzekających w sprawach dyscyplinarnych (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA" z 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 994/06 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak więc organ ma obowiązek zbadać okoliczności faktyczne sprawy oraz uzasadnić wydane w sprawie rozstrzygnięcie.
Natomiast sądy administracyjne nie dokonują oceny zaskarżonego aktu administracji publicznej pod względem słuszności zapadłego rozstrzygnięcia, a jedynie badają, czy nie narusza on prawa. Przepis art. 135j ust. 1 u.p. nie wyznacza organowi dyscyplinarnemu merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego, co oznacza, że przepis ten wprowadza swobodną ocenę dowodów w tym zakresie. W związku z tym sądowa kontrola oceny dowodów sprowadza się jedynie do weryfikacji, czy dokonana już ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej lub logicznej, a także, czy nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy.
Zaakcentować również należy, iż dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych. Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary polega wyłącznie na sprawdzeniu, czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kar. Kontrola uznaniowości w tym zakresie sprowadza się w istocie do oceny, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy, w tym, czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby obwinionego funkcjonariusza.
Sąd nie może natomiast ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości bądź słuszności zastosowanych przezeń sankcji. Sąd kontroluje jedynie, czy wymierzając karę dyscyplinarną, która musi mieścić się w katalogu ustawowym, organ uwzględnił wszystkie okoliczności danej sprawy i przedstawił je w uzasadnieniu rozstrzygnięcia (vide wyroki NSA z 31 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2687/12 oraz z 12 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 4199/18).
Mając na uwadze powyższe, w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym należało zbadać, czy zgromadzony materiał dowodowy stanowił dostatecznie umotywowaną podstawę do ewentualnego wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej. Innymi słowy, zadaniem Sądu było skontrolowanie, czy materiał dowodowy obejmuje całokształt okoliczności mających znaczenie dla sprawy i czy podjęto wszelkie czynności w celu wyjaśnienia zdarzenia będącego przedmiotem postępowania dyscyplinarnego.
Podkreślić trzeba także szczególną rolę społeczną Policji i jej zhierarchizowaną strukturę (podporządkowanie) wymagającą - dla jej skutecznego oraz prawidłowego działania - przestrzegania przez funkcjonariuszy, poza normami prawa karnego i prawa o wykroczeniach, również innych przepisów oraz zasad. Odpowiedzialność policjanta oparta jest na regułach zaostrzonych, wynikających ze szczególnego rodzaju zadań stawianych Policji, a co za tym idzie funkcjonariuszom tej formacji. Objęcie policjantów odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji publiczne zaufanie. Tego rodzaju odpowiedzialność funkcjonariuszy Policji ma służyć również przeciwdziałaniu zachowaniom, które mogłyby pozbawić tę formację wiarygodności w oczach opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerowanie w sferę obywatelskich wolności i praw.
W konsekwencji przy wykonywaniu zadań obowiązuje nie tylko dyscyplina służbowa, ale i przestrzeganie etyki zawodowej, do których to wartości należy zaliczyć szczególną staranność w wykonywaniu obowiązków (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 10 lutego 2015 r., sygn. III SA/Łd 1038/14). Dlatego zachowanie się skarżącego, będącego funkcjonariuszem Policji, winno być zgodne z podstawowymi obowiązkami nałożonego na każdego policjanta.
Wymierzenie w postępowaniu dyscyplinarnym kary, musi być poprzedzone wnikliwą i obiektywną oceną, aby nie można było postawić zarzutu dowolności, co do zastosowanej sankcji. Organ ma obowiązek uwzględnienia i rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na rozmiar kary (art. 134h ust. 1-4 u.p.). Stopień winy powinien mieć wpływ na wymiar kary.
Mając na względzie powyższe rozważania, Sąd uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do uznania, iż skarżący swoim zachowaniem dopuścił się przypisanego mu przewinienia dyscyplinarnego.
Znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy dowód wydania z [...] grudnia 2015 r. nr [...] wskazuje, że w ww. dacie na potrzeby ZRD powierzono skarżącemu wideorejestrator videorapid 2A z przyrządem pomiarowym ISKRA-1 o nr fabrycznym [...] i wartości 65.805 zł – zamontowany w pojeździe służbowym marki O. [...] o nr rejestracyjnym[...].
Z treści protokołów z odpraw służbowych wynika, że [...] stycznia 2019 r. przełożony polecił podległym policjantom dokonanie przeglądu posiadanego mienia, w szczególności sprzętu kontrolno-pomiarowego w celu sprawdzenia, czy dysponują wszystkimi urządzeniami przydzielonymi na stan oaz elementami ich wyposażenia. W przypadki braku urządzeń lub ich wyposażenia bądź konieczności przeprowadzenia naprawy, przełożony zobowiązał funkcjonariuszy do niezwłocznego powiadomienia kierownictwa ZRD poprzez sporządzenie notatki służbowej. W dniu [...] stycznia 2019 r. przełożony przypomniał podległym policjantom o realizacji polecenia z poprzedniej odprawy służbowej.
Natomiast [...] lutego 2019 r. przełożony podał, że od trzech osób nie dostał informacji na temat wideorejestratorów i polecił asp. szt. R. R. sporządzenie do godz. 10:00 [...] lutego 2019 r. notatki opisującej bieżący stan wyposażenia wideorejestratorów na dzień [...] lutego 2019 r. Według pkt 5 notatki R. R.a z [...] lutego 2019 r., skarżący posiadał na stanie wideorejestrator videorapid 2A z przyrządem radarowym ISKRA-1.
Po zgłoszeniu przez skarżącego kradzieży z jego pokoju dysku i czytnika do dysków przypisanego do wideorejestratora o nr [...], przełożony nakazał przyniesienie do jego pokoju wszystkich posiadanych przez policjantów dysków i czytników dysków, zarówno znajdujących się w pojazdach, jak i tych rezerwowych, przechowywanych w szafach. Wówczas – w wyniku porównania spisu z natury ze stanem ewidencyjnym - okazało się, że brakujący sprzęt – zgłoszony przez skarżącego jako zaginiony – dostarczyła A. Ś.. Wyjaśniła, iż otrzymała go od J. W. [...] września 2017 r. przed jego przeniesieniem służbowym. Trzymała ten sprzęt jako rezerwowy w swoim pokoju nr [...], w szafie pancernej. Nie wykluczyła pomyłki polegającej na tym, że J. W. fizycznie przekazał jej dwa dyski, a trzeci znajdował się w służbowym pojeździe. Podkreśliła, iż nie otrzymała protokołów zdawczo-odbiorczych.
W przedmiotowej sprawie istotne jest, że skarżący oświadczył przełożonemu, iż powierzony mu sprzęt w postaci dysku zapasowego i czytnika do wideorejstratora o nr [...] widział u siebie w biurku w styczniu 2019 r., podczas gdy w rzeczywistości sprzęt ten posiadała A. Ś.. Prawdopodobnie został jej przekazany omyłkowo przez J. W. (sprzęt ten miał naklejkę z nr [...], a do A. Ś. był przypisany wideorejestrator o nr [...]). Jednak funkcjonariuszka ta przekazała swojemu przełożonemu cały znajdujący się u niej sprzęt, mimo iż stan jej posiadania nie znajdował odzwierciedlenia w protokole zdawczo-odbiorczym. Tymczasem skarżący, zorientowawszy się, że nie ma fizycznie dysku z czytnikiem, stwierdził, iż doszło do jego kradzieży (natomiast wcześniej utrzymywał, że sprzęt ten jest u niego na stanie). W prawomocnym postanowieniu umarzającym postępowanie w sprawie kradzieży z włamaniem, prokurator Prokuratury Rejonowej w [...], wskazał (m.in.), iż skarżący nie wiedział, że dysk znajduje się u A. Ś..
Jak wskazał NSA w wyroku z 2 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2051/17, zatajenie pewnych faktów, czy też nieprawdziwe ich przedstawienie zawiera w sobie element winy i stanowi o wprowadzeniu w błąd polegający na niewłaściwej ocenie rzeczywistości.
W myśl § 3 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2013 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" policjant powinien wykonywać czynności służbowe według najlepszej woli i wiedzy, z należytą uczciwością, rzetelnością, wykazując się odpowiedzialnością, odwagą i ofiarnością.
Zdaniem Sądu, w uzasadnieniu zaskarżonego (a także poprzedzającego je) orzeczenia zostały szczegółowo opisane okoliczności związane z popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i Sąd aprobuje argumentację uzasadniającą te ustalenia, znajdującą również potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Organy obu instancji wykazały nieprawidłowe zachowanie skarżącego polegające na wprowadzeniu w błąd przełożonego co do stanu posiadania powierzonego sprzętu.
W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy jest obszerny i wyczerpujący. Zaskarżone orzeczenie zostało należycie uzasadnione i spełnia wymogi określone w art. 135j u.p. W toku postępowania zrealizowano prawo skarżącego (jako obwinionego) do obrony, zapewniając mu możliwość zaznajomienia się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz zgłoszenia wniosków dowodowych. Skarżący miał możliwość przedstawienia swojej wersji zdarzeń. Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia procedury, które skutkowałoby uwzględnieniem skargi.
Sąd nie podziela zarzutu skargi, wedle którego doszło do przedawnienia ścigania. W dniu [...] lutego 2019 r. przełożony zawiadomił Komendę Powiatową Policji w [...] o popełnieniu kradzieży z włamaniem na terenie Centrum Szkolenia Policji w [...]. Prokuratura Rejonowa w [...] wszczęła śledztwo w tej sprawie [...] lutego 2019 r., a pismem z [...] lutego 2019 r. powiadomiła o tym przełożonego (jako zawiadamiającego o popełnieniu przestępstwa). Pismo to przełożony otrzymał [...] lutego 2019 r. W tym samym dniu sporządził notatkę do Naczelnika Wydziału Kadr oraz notatkę do Komendanta CSP - przełożonego właściwego w sprawach dyscyplinarnych. W dniu [...] marca 2019 r. organ pierwszej instancji dokonał wpisu na tej notatce, a więc jest to data, w której powziął wiedzę o zdarzeniu. Postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte postanowieniem Komendanta CSP z [...] maja 2019 r. nr [...] (sprostowanym postanowieniem nr [...] w zakresie zarzucanego skarżącemu przewinienia dyscyplinarnego). Zatem bezpodstawne jest twierdzenie skarżącego o przedawnienia ścigania.
W świetle powyższego, tut. Sąd uznał, że postępowanie dyscyplinarne wobec skarżącego zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów uchybień, zarówno przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy, jak i w ocenie prawnej poczynionych ustaleń, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.
Odnośnie żądania zwrotu kosztów postępowania należy stwierdzić, że zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. d ww. ustawy, skarżący w przedmiotowej sprawie nie miał obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi oraz w sytuacji określonej w art. 201 ww. ustawy, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.