Uzasadnienie
[...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania S. C. od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w G. nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. orzekającej o umorzeniu – jako bezprzedmiotowego – postępowania administracyjnego w sprawie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż S. C. będąc emerytem policyjnym od dnia [...] czerwca 2004 r., w dniu [...] grudnia 2008 r. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w G. z wnioskiem o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za okres lat 2006-2008 wraz z odsetkami, zgodnie z normą i ustawowo przysługującymi, w jego ocenie, uprawnieniami i wcześniej wydaną i nadal obowiązującą decyzją.
Pismem z dnia [...] stycznia 2009 r. L. dz. [...] [...] Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w G. poinformował S. C., że w świetle obowiązujących przepisów brak jest podstaw prawnych do przyznania wnioskowanego świadczenia dla emeryta lub rencisty policyjnego. Jednocześnie wyjaśnił, iż z dniem 1 stycznia 2006 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 266, poz. 2246), uchylające § 8 i § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919).
W dniu [...] lutego 2009 r. S. C. wniósł odwołanie od ww. pisma do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, który postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r., stwierdził niedopuszczalność odwołania.
W wyniku skargi S. C., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 września 2009 r., sygn. akt II SAB/Wa 67/09 zobowiązał Komendanta Powiatowego Policji w G. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2008 r.
Wymieniony organ decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. wydaną na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego przez S. C. lokalu mieszkalnego.
Powyższe orzeczenie, w ocenie organu odwoławczego, jest zasadne. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ wskazał, iż otrzymywane do dnia 31 grudnia 2005 r. przez emerytów i rencistów policyjnych świadczenie miało swe umocowanie jedynie w wymienionych wyżej przepisach wykonawczych do ustawy o Policji, nie zaś w samej ustawie o Policji, z której wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że przedmiotowe świadczenie może otrzymywać policjant w służbie stałej.
Ponadto zwrócił uwagę, że prawo do dochodzonego świadczenia nie wynika również z ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). Uprawnienia osób w ramach zaopatrzenia emerytalnego zawarte są w art. 2 ww. ustawy. Zgodnie z treścią tego artykułu zawartą w punkcie 2 lit. "c" emerytowi (renciście) przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego albo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym.
Zatem emeryt (rencista) zachowuje prawo do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji, w rozmiarze przysługującym mu w dniu zwolnienia ze służby, oraz że do mieszkań tych stosuje się odpowiednie przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy – art. 29 ust. 1 ww. ustawy. Z powołanych przepisów nie wynika natomiast, że emeryt lub rencista policyjny posiada uprawnienia do domagania się innych świadczeń związanych z użytkowanym lokalem mieszkalnym, przysługujących policjantom.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. C. wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji oraz zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu, a tym samym do wykonania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2009 r., sygn. akt II SAB/Wa 67/09.
Zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej skarżący zarzucił:
- - niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2009 r., sygn. akt II SAB/Wa 67/09, w którym zobowiązano Komendanta Powiatowego w G. do rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2008 r.,
- - rażące naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, tj. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 138 k.p.a. w zw. z art. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 7, 9, 10 i 40 § 1 k.p.a., poprzez przeprowadzenie wadliwej kontroli działalności administracyjnej organu Policji, wyrażającej się w tym, iż organ administracji nie zapewnił stronie prawa do udziału w każdym stadium jego postępowania, w szczególności poprzez skuteczne i zgodne z prawem doręczenie skarżącemu pism, należyte i wyczerpujące przestrzeganie zasady praworządności i dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, należyte informowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem prowadzonego postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.), i w efekcie utrzymał w mocy decyzję wydaną z rażącym naruszeniem wskazanych przepisów k.p.a.,
* naruszenie art. 155 k.p.a., gdyż Komendant Powiatowy Policji w G. – jako organ I instancji z urzędu, nie informując strony o wszczęciu takiego postępowania, a także – bez jej zgody – umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, tym samym, nie wykonał prawomocnego wyroku, w którym Sąd zobowiązał do rozpoznania wniosku w przedmiocie równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego,
* naruszenie art. 8 k.p.a., jako że stanowiska organu orzekającego w sprawie nie da się pogodzić z wynikającą z ww. artykułu zasadą działania organów w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nakazujących, aby sytuacja prawna jednostki kształtowana była w sposób jednoznaczny i by zmiany tej sytuacji dokonywane były w sposób przejrzysty i zrozumiały dla obywatela, zgodnie z obowiązującym prawem, a także błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, w tym zwłaszcza przyjęcie, że okoliczność uchylenia § 8 i 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. wpływa na tryb załatwienia sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W przedmiotowej sprawie, w dniu poprzedzającym rozprawę (26 maja 2010 r.) wpłynęła do tutejszego Sądu, przekazana faxem, decyzja Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] marca 2010 r., stwierdzająca nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Komendanta Powiatowego Policji w G., a zatem decyzji organu pierwszej instancji utrzymanej w mocy decyzją zaskarżoną w niniejszym postępowaniu.
Wyeliminowanie decyzji wydanej w pierwszej instancji oznacza, że nie może się ostać zaskarżona decyzja organu drugiej instancji, utrzymująca ją w mocy. Powyższe czyni zbędnym ustosunkowanie się do zarzutów skargi podnoszonych wobec wydanych decyzji.
Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w wyroku.