Uzasadnienie
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2019 r. poz. 288, z późn. zm.), dalej: "ustawa zaopatrzeniowa"; "ustawa", odmówił wyłączenia stosowania wobec C. W. art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy.
Organ, uzasadniając decyzję wskazał, że przy rozstrzyganiu spraw z zakresu art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, znaczenie fundamentalne ma fakt, że zawiera on w istocie dwie przesłanki formalne, których spełnienie otwiera możliwość zastosowania go względem konkretnej osoby, jednakże nakłada również na organ obowiązek weryfikacji, czy rozpatrywana sprawa stanowi szczególnie uzasadniony przypadek, w szczególności spełnienia przez stronę przesłanek formalnych, określonych w ust. 1 pkt 1 i 2 tego przepisu. Jedynie w takiej sytuacji ustawodawca dopuszcza możliwość wyłączenia względem wnioskującego stosowania przepisów ogólnych, to jest art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.
Powyższe przesłanki są nieostre, co oznacza, że intencją ustawodawcy było zagwarantowanie uprawnionemu organowi możliwości indywidualnego podejścia do każdej sprawy poprzez wprowadzenie uznania administracyjnego.
Krótkotrwałość musi być każdorazowo oceniana indywidualnie, z zastrzeżeniem, że winna być ona analizowana przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym, jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. Dodatkowo przesłankę tę należy oceniać w aspekcie proporcjonalnym, tj. w porównaniu stosunku służby na rzecz totalitarnego państwa do całości okresu służby byłego funkcjonariusza. Oznacza to, że obok oceny, czy dany okres czasu może być uznany za "krótkotrwały" w ujęciu ogólnym, powinien on być także oceniony abstrakcyjnie, jako stosunek tego okresu do całego okresu służby.
Organ wskazał, że również druga z przesłanek formalnych, ujętych w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, tj. rzetelność wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. w szczególności z narażeniem zdrowia i życia, ma charakter nieostry i winna być każdorazowo oceniana indywidualnie.
Zdaniem organu, rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych oznacza ich realizację na najwyższym poziomie. Postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje się wzorowością w działaniu służbowym, nie tylko w zakresie podejmowania i nienagannej realizacji zadań obligatoryjnych, ale także wykazywania inicjatywy i realizowania obowiązków dodatkowych. Ponadto istotna jest także postawa funkcjonariusza w służbie i poza nią, rygorystyczne przestrzeganie prawa, dyscypliny i etyki zawodowej, a także honoru funkcjonariusza służb publicznych.
Organ podniósł, że zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" ocenić należy, jako dodatkowy czynnik wpływający na ocenę wartości rzetelnej służby funkcjonariusza. Podkreślił, że warunek "narażenia zdrowia i życia" odnosi się do kwalifikacji narażenia, rozumianej, jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego, niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, czy też nie miało charakteru hipotetycznego, ale było rzeczywiste, dowiedzione i miało charakter wyjątkowy.
Uprawnienie z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których "krótkotrwałość" jest niezaprzeczalna, a "rzetelność" służby oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami - w szczególności pełniona z narażeniem zdrowia i życia, bowiem tylko wówczas można uznać, że w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek.
Organ ustalił, że C. W. pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa od [...] marca 1988 r. do dnia [...] lipca 1990 r., tj. przez okres 2 lat, 4 miesiące i 16 dni. Cały zaś okres jego służby wynosi łącznie 29 lat, 10 miesięcy i 12 dni. Służba ta zarówno w ujęciu bezwzględnym – długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym – stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być oceniana, jako krótkotrwała. Wskazany czas realizacji obowiązków służbowych na rzecz totalitarnego państwa nie miał charakteru tymczasowego i strona przez ten okres mogła w sposób kompleksowy zapoznać się ze specyfiką realizowanych zadań oraz charakterem służby. Potwierdza to również analiza akt przedmiotowej sprawy, która bezsprzecznie dowiodła, iż zakończenie wskazanego okresu pełnienia przez ww. służby na rzecz państwa totalitarnego nie wynikało z jego woli, ale z likwidacji i transformacji struktur formacji, związanych ze zmianami ustrojowymi w Polsce. W związku z tym organ uznał, że C. W. nie spełnia przesłanki z art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej.
W kontekście drugiej przesłanki, określonej w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w sposób jednoznaczny nie odniósł się do oceny rzetelności służby pełnionej przez C. W. po dniu 12 września 1989 r. w związku z wymierzoną mu w 1997 r. karą dyscyplinarną. Jednocześnie z akt sprawy wynika, iż brak jest jakichkolwiek dowodów, aby służba C. W. pełniona była z narażeniem jego zdrowia i życia.
Organ wskazał, że świadczenie emerytalne wypłacane ww. nie było podwyższone ze względu na służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2005 r. Nr 86 poz. 734, z poźn. zm.).
Zaznaczył, że C. W. w toku pełnionej służby nie był wyróżniany, a ponadto nie zostały mu nadane jakiekolwiek ordery/odznaczenia państwowe, czy też odznaki/medale resortowe. Powyższe - w ocenie organu - w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje, iż służba pełniona przez wnioskodawcę nie charakteryzowała się szczególnymi osiągnięciami wyróżniającymi wnioskodawcę na tle pozostałych funkcjonariuszy. Zarówno postawa i osiągnięcia strony w służbie, jak również charakter i warunki jej pełnienia, zdaniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, nie dowodzą, aby przedmiotowa sprawa stanowiła szczególnie uzasadniony przypadek, pozwalający na skorzystanie z uprawnień wynikających z powyższego przepisu ustawy zaopatrzeniowej, skutkujących wyłączeniem stosowania względem wnioskodawcy ogólnie obowiązującego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.
Organ uznał zatem, że w rozpatrywanym stanie faktycznym nie zostały spełnione, względem wnioskującego, przewidziane w art. 8a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej, przesłanki dopuszczalności wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.
W skardze z dnia 22 sierpnia 2019 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, C. W. zakwestionował decyzję z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie w całości i zasądzenie od organu kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 8 § 1 k.p.a. przez ich niezastosowanie i odstąpienie od podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do zebrania całości materiału dowodowego, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a tym samym – naruszenia nakazu prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, tj. odstąpienie od weryfikacji, czy skarżący służbę na rzecz totalitarnego państwa pełnił w sposób krótkotrwały,
- 2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez ich niezastosowanie i odstąpienie od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez zebranie i rozpatrzenie całości materiału dowodowego sprawy, obejmujące odstąpienie od weryfikacji i pełnej analizy sytuacji, czy skarżący pełnił służbę z narażeniem życia i zdrowia, pomimo obiektywnego istnienia przesłanek do uwzględnienia wniosku skarżącego,
- 3. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez ich niezastosowanie, tj. odstąpienie od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez zebranie i rozpatrzenie całości materiału dowodowego sprawy, obejmujące odstąpienie od weryfikacji i pełnej analizy sytuacji, czy wyłączenie wobec skarżącego zastosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej stanowi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, pomimo obiektywnego istnienia przesłanek do uwzględnienia wniosku skarżącego,
- 4. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 8a pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej poprzez błędną jego wykładnię polegającą na tym, że - organ przyjął, iż dla spełnienia warunku uwzględnienia wniosku o wyłączenie stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej konieczne jest nie tylko pełnienie przez funkcjonariusza służby w sposób rzetelny, ale konieczne jest jednoczesne narażenie życia i zdrowia funkcjonariusza. Organ niewłaściwie zinterpretował pojęcie narażenia życia i zdrowia uważając, że narażenie zdrowia i życia, o którym mowa w ustawie zaopatrzeniowej, jest tożsame z pojęciem zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest zagrożenie życia i zdrowia, pomimo obiektywnego istnienia przesłanek do uwzględnienia wniosku skarżącego.
Skarżący uzasadniając skargę stwierdził, że organ nie odniósł się merytorycznie do złożonych przez niego dokumentów w sprawie inwalidztwa.
Podniósł, że w okresie swojej służby nie miał dostępu do wielu dokumentów (np. rozkazów), obrazujących pełnienie służby w warunkach zagrażających jego życiu i zdrowiu, tym bardziej nie miał możliwości sporządzenia z nich kserokopii do wykorzystania ich w niniejszym postępowaniu, ponieważ dokumenty te stanowiły informacje niejawne. Jednak brak takich dokumentów nie może być interpretowany na jego niekorzyść, bo to nie oznacza, że w takich akcjach nie brał udziału.
Zwrócił również uwagę, że w piśmie Komendanta Głównego Policji mowa jest o zagrożeniu nie zaś o narażeniu życia i zdrowia, a zatem w przedmiotowej sprawie nastąpiło wyjście poza ramy wyznaczone przez przepis art. 8a pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej, co jest niedopuszczalne.
Zdaniem skarżącego, organ pominął zupełnie jego osiągnięcia w służbie. Zaznaczył, że obowiązki służbowe wykonywał z pełnym zaangażowaniem i przy kreatywnym wykorzystaniu swoich kwalifikacji. Od [...] marca 1991 r. do chwili przejścia na emeryturę w lutym 2013 r. pełnił służbę w pionie [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], stopniowo awansując ze stanowiska [...] aż do stanowiska [...]. Od stycznia 2011 r. do czasu przejścia na emeryturę pełnił funkcję [...] jednej z sekcji w wydziale [...]. Wbrew temu, co twierdzi organ, skarżący brał udział w wielu akcjach, w których narażał swoje zdrowie, a czasem i życie. Organ nie odniósł się do przedłożonych przez niego rozkazów o wyróżnieniu, dyplomu o zakończeniu służby w Policji.
Zwrócił uwagę, że Komendant Główny Policji, przedstawiając przebieg jego służby wskazał, że zajmował kolejne, wyższe stanowiska służbowe, miał podwyższane uposażenie zasadnicze, dodatek służbowy i funkcyjny, był awansowany w stopniu służbowym, a także pozytywnie opiniowany i nagradzany finansowo. Zatem niezrozumiałe jest dla niego uznanie jego służby za pełnioną nierzetelnie tylko z powodu jednego przewinienia dyscyplinarnego, za które obniżono mu nagrodę roczną za rok 1997. Było to przewinienie małej wagi, skoro skutkowało tylko obniżeniem nagrody - nie zaś zawieszeniem w służbie.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, będący podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji, stanowi, że minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy w stosunku do osób pełniących służbę na rzecz totalitarnego państwa, w rozumieniu art. 13b tej ustawy (tj. służbę od dnia 22 lipca 1944 r. do 31 lipca 1990 r. w cywilnych i wojskowych instytucjach i formacjach wymienionych enumeratywnie w tym przepisie), ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia.
W świetle art. 8a ust. 1 ustawy, decyzja o wyłączeniu zastosowania ograniczeń przewidzianych w art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy, ma charakter wyjątkowy i zarazem uznaniowy.
W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie zwraca się uwagę na znaczenie, jakie ma prawidłowe uzasadnienie decyzji uznaniowej. Wskazuje się, że wymogi, jakim powinna odpowiadać decyzja wydana w ramach uznania administracyjnego, są dalej idące, niż ma to miejsce w odniesieniu do decyzji związanej. Uzasadnienie decyzji uznaniowej powinno zawierać wszechstronną analizę zgromadzonego materiału dowodowego i wyczerpująco uargumentowane stanowisko organu, z którego powinno wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione (por. np. wyrok NSA z dnia 17 marca 2010 r. sygn. akt II GSK 491/09, wyrok NSA z dnia 20 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 2006/10 - (dostępne: https://cbois.nsa.gov.pl).
Naczelny Sąd Administracyjny, m. in. w wyroku z dnia 13 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1895/19 (dostępny: https://cbois.nsa.gov.pl), podkreślił, że ze względu na konstytucyjną ochronę wolności i praw jednostki, możliwość korzystania przez organ z uznania administracyjnego, w takich sprawach jak rozpatrywana, podlega szczególnym ograniczeniom. Kierując się konstytucyjnymi dyrektywami poszanowania wolności i sprawiedliwości (z preambuły Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wynika, że obejmuje ona prawa podstawowe dla państwa oparte na poszanowaniu wolności i sprawiedliwości, a wśród nich prawo do zabezpieczenia społecznego - art. 67 ust. 1 i 2), realizacji dobra wspólnego (art. 1 Konstytucji RP) oraz urzeczywistniania zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2), obowiązkiem organu jest - po przeprowadzeniu postępowania w sprawie i stwierdzeniu, że w stosunku do określonej osoby zaistniała ustawowa przesłanka wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy - każdorazowe wykazanie w tej sytuacji kryteriów przyjętego rozstrzygnięcia, w tym zwłaszcza kryteriów, którymi organ kierował się odmawiając wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b ustawy.
Kryteriów wyboru konsekwencji dostarczają również zasady ogólne ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", w tym zwłaszcza zasada wyważania interesów: indywidualnego i publicznego, wyrażona w art. 7 k.p.a. Rozstrzygnięcie podejmowane w granicach upoważnienia do uznania nie może być rozstrzygnięciem dowolnym, którego argumentacja sprowadzałaby się do stwierdzenia, że skoro organ "może, to nie musi". W konsekwencji sądowa kontrola decyzji, opartej na uznaniu administracyjnym, polega na zbadaniu, czy organ administracji dokonał prawidłowej wykładni stosowanej normy prawnej, czy wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zgodnie z celem danej ustawy, oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu istotnych dla sprawy okoliczności. Kontroli sądowej podlega w szczególności uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do wydania decyzji uznaniowej.
Przy takim zakresie kontroli obowiązkiem sądu jest sprawdzenie nie tylko tego, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, lecz również tego czy w granicach upoważnienia ustawowego zrealizował swoje kompetencje uznaniowe w sposób odpowiadający standardom demokratycznego państwa prawnego, w tym czy realizując te kompetencje respektował konstytucyjne publiczne prawo podmiotowe obywateli do zaopatrzenia społecznego w wysokości określonej w oparciu o materialnoprawne zasady, tj. czy rozstrzygnięcie nie ma charakteru arbitralnego, bądź dowolnego.
Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, z tej racji, że organ nie przeprowadził oceny ustalonych okoliczności pod kątem zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku, dającego podstawę do wyłączenia wobec skarżącego stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Tym samym przedmiotowa decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.
Organ nie wykazał przekonująco w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego uznał, że ponad dwuletnia służba skarżącego na rzecz totalitarnego państwa, nie jest służą krótkotrwałą. Należy przypomnieć, że Minister podał, że krótkotrwałość służby należy oceniać przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym (jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa), a dodatkowo proporcjonalnie (w stosunku do całości okresu służby byłego funkcjonariusza). W uzasadnieniu decyzji nie wyjaśnił jednak, jakimi kryteriami się kierował, dochodząc do wniosku, że z perspektywy prawie 30-letniej służby skarżącego, 2 lata, 4 miesiące i 16 dni służby na rzecz totalitarnego państwa, to okres zbyt długi, aby uznać go za krótkotrwały. Oceniając krótkotrwałość służby skarżącego należy także mieć na uwadze kontekst historyczny okresu jego służby na rzecz totalitarnego państwa i jej długość zarówno przed jak i po ukonstytuowaniu się rządu premiera Tadeusza Mazowieckiego, tj. 12 września 1989 r.
Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku z dnia 13 grudnia 2019 r. przyjął, że krótkotrwałość służby byłego funkcjonariusza należy oceniać z uwzględnieniem indywidualnej sytuacji byłego funkcjonariusza, przede wszystkim z uwzględnieniem całego okresu jego służby. W określonych stanach faktycznych nie ma przeszkód do kwalifikowania służby kilkuletniej, jako mającej charakter "krótkotrwały", w rozumieniu art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy. W tym zakresie warto stwierdzić, że jako pewnego rodzaju wskazówkę interpretacyjną podano - w trakcie prac nad treścią art. 8a ustawy - że co najmniej 20% całego okresu służby funkcjonariusza można uznać za okres krótkotrwałej służby (por. zapis Posiedzenia Komisji Spraw Wewnętrznych i Administracji (nr 76) i Komisji Polityki Społecznej i Rodziny (nr 55) z dnia 14 grudnia 2016 r. Sejm VIII Kadencji, s. 19).
Tak więc w sytuacji, gdy okres służby w organach wymienionych w art. 13b ustawy jest stosunkowo krótki, w porównaniu do okresu całej służby skarżącego, można uznać, że spełniona została przesłanka z art. 8a ust 1 pkt 1 ustawy.
Natomiast odnośnie drugiej przesłanki z art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, należy stwierdzić, że Minister nie odniósł się w sposób jednoznaczny do oceny rzetelności służby pełnionej przez C. W.. Ustawodawca nie wymaga w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej, aby przez rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po 12 września 1989 r. rozumieć wyłącznie przypadek pełnienia służby z narażeniem zdrowia i życia. Gdyby tak było, ustawodawca wprost wskazałby to w powołanym przepisie. Dodanie przez ustawodawcę, po zwrocie "rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r.", zwrotu
"w szczególności" "z narażeniem zdrowia i życia" stanowi jeden z przykładów takiego wykonywania zadań i obowiązków, który uprawnia do przyjęcia, że te zadania i obowiązki były wykonywane rzetelnie. Brzmienie art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy nie zawęża tym samym rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków wyłącznie do służby pełnionej z narażeniem zdrowia i życia. Kwestia braku dokumentów, dotyczących zdarzeń służbowych z narażeniem zdrowia i życia, na co wskazał organ, nie stanowi w tej sprawie podstawy do przyjęcia, że przesłanka ta nie została spełniona.
Odnosząc się natomiast do twierdzenia organu, że sprawa ta nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, wskazania wymaga, że ocena organu w tym zakresie wymyka się w istocie sądowej kontroli. Minister bowiem stwierdzając, że strona nie legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy, pominął podnoszone przez skarżącego kwestie dotyczące przebiegu jego służby po 31 lipca 1990 r. Nie zbadał i nie ocenił wyczerpująco ewentualnych osiągnięć skarżącego w służbie.
Ocenę organu, co do zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku, należało tym samym uznać za dowolną. Nie sposób, na podstawie tak ogólnie ujętej argumentacji (pewnej ogólnej formuły), stwierdzić, że ocena organu, co do braku szczególnie uzasadnionego przypadku, jest uzasadniona. Organ naruszył tym samym w tym zakresie przepis art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, także uzasadnienie zaskarżonej decyzji w tym aspekcie nie spełnia wymogów art. 107 § 3 k.p.a.
Ponownie rozpatrując sprawę, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uwzględni wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku. Ponownie ustali istotne w tej sprawie okoliczności faktyczne, a następnie dokona raz jeszcze oceny spełnienia przez skarżącego przesłanek, umożliwiających zastosowanie art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej.
Z tych wszystkich powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.
Odnośnie zaś wniosku o zasądzenie kosztów postępowania należy wyjaśnić, że stosownie do art. 239 § 1 pkt 1 lit. d powołanej wyżej ustawy, skarżący był zwolniony z obowiązku uiszczenia wpisu.