Uzasadnienie
Wyrokiem z 25 maja 2017 r., sprostowanym postanowieniem z dnia 29 czerwca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.
Pismem z 1 czerwca 2017 r. K. J. wniósł o uzupełnienie ww. wyroku o zakres nierozpoznany i pominięty w sprawie.
Skarżący podniósł, że w toku postępowania naruszono zakres zarzutów i sprawę rozpoznano wyłącznie częściowo, ponieważ całkowicie pominięto, że orzeczenie OKL w K. nie jest środkiem dowodowym dla postępowania przed organem emerytalnym, ponieważ wydane zostało w innym postępowaniu i w innej sprawie, na podstawie i w oparciu o dokumentację zebraną również przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z akt osobowych, z ustaleniem bezspornym przez ten organ, iż warunki i właściwości czynnej służby skarżącego miały charakter szczególny, a w powiązaniu dopiero z treścią orzeczenia OKL w K., dają zbiór wiedzy i danych pozwalających na wydanie zaświadczenia nie w zakresie wyłącznie orzeczenia OKL w K., ale w zakresie, w jakim skarżący żądał, czyli dla przedłożenia organowi emerytalnemu w związku z art. 22 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji.
Skarżący wyjaśnił też, że nierozpoznanie ww. zakresu, pominiętego niezasadnie przez skarżony organ i Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. wymaga uzupełnienia, ponieważ odmowa wydania zaświadczenia o treści ustalonej przez organ jest próbą tworzenia nowej rzeczywistości i próbą pozbawienia mnie prawa do wiedzy i świadectwa wiedzy Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., co uniemożliwia skuteczne prowadzenie postępowania przed organem emerytalnym w sprawie prawa do konstytutywnego podwyższenia wypłacanych skarżącemu świadczeń za stan spoczynku z powodu braku zaświadczenia organu posiadającego wiedzę i dokumenty uzasadniające i wymagalne dla wydania zaświadczenia jako czynności konstytutywnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Należy zaznaczyć, że instytucja uzupełnienia wyroku może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji wyroku, nie zaś do jego uzasadnienia.
Strona może żądać uzupełnienia wyroku co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi lub też dodatkowych orzeczeń, które powinny znaleźć swoje miejsce w treści wyroku, jednakże zostały pominięte przez sąd (por. J. Jagielski w [red.] R. Hauser, M. Wierzbowski – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C. H. Beck, Warszawa 2013, str. 609). Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 P.p.s.a. dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne, np. w przypadku, gdy sąd nie orzekł co do kosztów postępowania.
Natomiast w sprawie niniejszej Sąd w wyroku z dnia 25 maja 2017 r. orzekł o całości skargi uznając, że jest ona niezasadna i podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie obligują Sądu do zamieszczenia w wyroku żadnego dodatkowego rozstrzygnięcia w przypadku oddalenia skargi. Zatem zakres uzupełnienia wyroku jakiego domaga się skarżący nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku.
Dodać nadto należy, że odpis sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym został doręczony skarżącemu na podstawie art. 139 § 4 P.p.s.a w dniu 1 czerwca 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy). Skarżący wniósł o uzupełnienie wyroku w tym samym dniu, a więc zachowując termin do wniesienia wniosku o uzupełnienie wyroku.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.