Uzasadnienie
Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] września 2006 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Szefa Wojskowego Rejonowego Zarządu Kwaterunkowo - Budowlanego w Z. z dnia [...] sierpnia 1984 r. nr [...], o zamianie przyznanej W. N. dodatkowej ulgi w formie zwrotnej na bezzwrotną.
W uzasadnieniu podał, że nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, wyrażonym w jego wniosku o stwierdzenie nieważności w/w decyzji nr [...] wydanej w dniu [...] sierpnia 1984 r. przez ówczesnego Szefa Wojskowego Rejonowego Zarządu Kwaterunkowo - Budowlanego w Z., że decyzja ta wydana została na nieobowiązującej w dniu jej wydania podstawie prawnej.
Wprawdzie podstawę prawną tej decyzji stanowiły przepisy uchwały Rady Ministrów nr 154 z dnia 6 lipca 1973 r. w sprawie pomocy państwa dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej na budownictwo mieszkaniowe (MP nr 32, poz. 193), uchylonej z dniem 28 marca 1984 r. rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7 marca 1984 r. w sprawie wysokości i zasad przyznawania pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe (Dz. U. Nr 17, poz. 80), zgodnie jednak z § 9 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 marca 1984 r. w dniu wydania powołanej decyzji nr [...] ówczesnego Szefa Wojskowego Rejonowego Zarządu Kwaterunkowo - Budowlanego w Z. do końca 1984 roku miały zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 marca 1984 r. wraz z przepisem wykonawczym w zakresie określenia organów oraz trybu i zasad postępowania w sprawie przyznania pomocy do tego rozporządzenia, zawartymi w zarządzeniu nr 72/MON z dnia 10 sierpnia 1973 roku w sprawie zasad i trybu przyznawania pomocy z funduszu mieszkaniowego na budownictwo mieszkaniowe (Dz. Rozk. MON Nr 21, poz. 104).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik W. N. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, popełnione skutkiem wyrażenia poglądu, że oparcie decyzji na nieobowiązującym przepisie prawa nie uzasadnia stwierdzenia jej nieważności, oraz naruszenie art. 55 ust. 2 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (Dz. U. Nr 19, poz. 121 z późn. zm.), popełnione skutkiem wyrażenia błędnego poglądu, że po wejściu w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 marca 1984 r. w sprawie wysokości i zasad przyznawania pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe obowiązywały nadal przepisy zarządzenia Ministra Obrony Narodowej nr 72/MON z dnia 10 sierpnia 1973 r. w sprawie zasad i trybu przyznawania pomocy z funduszu mieszkaniowego na budownictwo mieszkaniowe.
W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem decyzji administracyjnej.
Innymi słowy sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Rozpatrując skargę pełnomocnika W. N. pod tym kątem Sąd uznał, że Minister Obrony Narodowej wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszenia art. 156 § 1 ust. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, w stopniu w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy.
Przesłanki stwierdzenia nieważności są określone enumeratywnie w art. 156 § 1 kpa. Nie są one oparte na uznaniu, stąd ich ustalenie musi pociągać za sobą stwierdzenie nieważności, chyba, że zachodzi sytuacja z art. 156 § 2 kpa.
Z uwagi jednak na fakt, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych z art. 16 § 1 kpa, może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa.
Stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznych wymaga bezspornego ustalenia, że uchylona decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1.
Brak podstawy prawnej to przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Nieostra jest granica między "brakiem podstawy prawnej", a rażącym naruszeniem prawa.
Przez brak podstawy prawnej rozumie się fakt, iż decyzja takiej podstawy nie posiada, nie zaś to, iż jej nie wymienia bądź wymienia niewłaściwy przepis (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 1983 r., sygn. akt I SA 1294/82, ONSA 1983 nr 1 poz.5).
Fakt powołania się przez organy administracji w decyzji na przepisy niewłaściwe w sprawie, jakkolwiek wskazuje na wadliwość działania tych organów, nie stanowi jednak podstawy do uznania przez Sąd, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że organy administracji mogły wydać zaskarżone decyzje mając do tego podstawę w innym przepisie (por. wyrok NSA z dnia 25 października 1984r., sygn. akt III SA 671/84 opubl. ONSA 1984 nr 2 poz. 96).
W tej sytuacji, zdaniem Sądu, gdy obowiązujące w dniu wydania decyzji nr [...] przez ówczesnego Szefa Wojskowego Rejonowego Zarządu Kwaterunkowo - Budowlanego w Z. o przyznaniu skarżącemu bezzwrotnej pomocy finansowej na remont domu, przepisy dotyczące pomocy finansowej osobom uprawnionym do kwatery stałej regulowały kwestie udzielenia takiej pomocy finansowej w taki sam sposób, jak przepisy obowiązujące poprzednio, powołanie się przez organ administracyjny w decyzji na przepisy już nieobowiązujące nie oznacza, że taka decyzja wydana została bez podstawy prawnej.
Sąd ustalił, że obowiązujące od 28 marca 1984 r. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 marca 1984 r. w sprawie wysokości i zasad przyznawania pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe osobom upoważnionym do osobnej kwatery stałej (Dz. U. Nr 17, poz.
80) wydana na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (Dz. U. Nr 19, poz. 121 z późn. zm.) kwestie pomocy finansowej takim uprawnionym uregulowane zostały tak samo jak poprzednio obowiązujące - Uchwała Rady Ministrów z dnia 6 lipca 1973 r. w sprawie pomocy państwa dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej na budownictwo mieszkaniowe (MP nr 32, poz. 193).
Z tych więc względów, należało stwierdzić, że brak jest uzasadnionych podstaw do uwzględniania skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji i dlatego też Sąd na podstawie art.151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę oddalił.