Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 stycznia 2014 r. odrzucił skargę A.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji w przedmiocie nakazu opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego, z uwagi na przekroczenie ustawowego terminu do wniesienia skargi.
Skarżąca wnioskiem z dnia 10 lutego 2014 r. wystąpiła o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy, w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu, w celu wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego przez Sąd orzeczenia.
Wskazała, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, posiada 1/3 udziału w budynku mieszkalnym o powierzchni 46 m2 oraz 1/3 udziału w gruncie o powierzchni 910 m2.
Podała, że utrzymuje się z wynagrodzenia z tytułu umowy o pracę w wysokości 2.750 zł.
Wnioskodawczyni, pismem referendarza sądowego z dnia 21 lutego 2014 r., została wezwana do uzupełnienia wniosku, poprzez złożenie: zaświadczenia o wysokości aktualnie otrzymywanego wynagrodzenia brutto i netto, kserokopii dokumentów, poświadczających ponoszone przez nią stałe koszty utrzymania, wyciągów z posiadanych rachunków bankowych.
Wezwanie zostało doręczone domownikowi skarżącej (siostrze) w dniu 7 marca 2014 r. (k-43 akt sprawy).
W dniu 24 lutego 2014 r. wpłynęła do Sądu skarga kasacyjna A.K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2014 r., wniesiona przez pełnomocnika strony, ustanowionego z wyboru.
Do skargi kasacyjnej został dołączony wniosek z dnia 22 lutego 2014 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Skarżąca wskazała, że zarabia 2.760 zł brutto, a do stałych kosztów utrzymania zaliczyła opłaty związane z czynszem - 434 zł, opłaty za energię elektryczną – 200 zł, telefon i Internet – 200 zł, spłatę rat pożyczki bankowej w kwocie 200 CHF miesięcznie, koszty dojazdu do pracy – 300 zł, koszty ubezpieczenia na życie – 60 zł miesięcznie. Podniosła, że pozostała kwota przeznaczana jest na żywność, napoje, leki, zakup ubrania, obuwia, środków czystości i higieny osobistej oraz pomoc finansową dla sióstr. Złożyła też oświadczenia w zakresie posiadanego majątku, o takiej samej treści, jak we wniosku z dnia 10 lutego 2014 r.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), generalną zasadą postępowania sądowego jest ponoszenie przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w sprawie. Dlatego też pomoc państwa wyrażona w przepisach o prawie pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym skierowana jest do osób, które albo mają bardzo niskie dochody, albo ich w ogóle nie posiadają, tj. do osób, które z uwagi na bardzo ciężką sytuację materialną, często nie mają zaspokojonych nawet podstawowych potrzeb życiowych. Przyznanie stronie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa, z tego względu Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiedzialny za zasadność i legalność ich wydatkowania, ma obowiązek zbadania, czy strona wnioskująca o przyznanie prawa pomocy, rzeczywiście spełnia przesłanki do przyznania jej tego prawa.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Należy podkreślić, iż przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym powinno mieć charakter wyjątkowy i być uzasadnione sytuacją majątkową strony żyjącej w ubóstwie.
Ze złożonych w niniejszej sprawie wniosków o przyznanie prawa pomocy, wynika, że skarżąca ma stałe dochody w wysokości 2.760 zł brutto, znacznie przekraczające wysokość najniższej emerytury. Jednocześnie wnioskodawczyni nie złożyła dokumentów wskazanych w piśmie referendarza sądowego z dnia 21 lutego 2014 r., w celu wykazania swojej trudnej sytuacji finansowej, natomiast ustanowiła pełnomocnika z wyboru do sporządzenia skargi kasacyjnej.
W związku z powyższym należało uznać, iż w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że jej dochody oraz stan majątkowy są istotnie niższe od przeciętnych i nie wystarczają nawet na zaspokojenie podstawowych potrzeb (opłacenie kosztów utrzymania mieszkania oraz wyżywienie), a więc, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Dlatego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1, art. 254 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.