Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), art. 92 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.) § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1130 ze zm.), uchylił w całości decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż J. J. pełni służbę w Komendzie Wojewódzkiej Policji w K., a policjantem w służbie stałej został mianowany w dniu [...] lutego 1997 r.
Oświadczeniem mieszkaniowym z dnia [...] sierpnia 1997 r. oraz raportem z dnia [...] sierpnia 1997 r. zainteresowany zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o ustalenie uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości. W oświadczeniu wykazał, iż zamieszkuje w domu położonym w K. stanowiącym własność jego matki. Wykazał, iż czas dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby przekracza 2 godziny w obie strony.
Komendant Wojewódzki Policji w K. uznając, iż zainteresowany nie posiada lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, decyzją z dnia [...] listopada 1997 r. nr [...] przyznał z dniem [...] lutego 1997 r. równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w wysokości stawki dziennej przysługującej dla policjanta nie posiadającego członków rodziny.
Komendant Wojewódzki Policji w K. w treści pism z dnia [...] marca 2017 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2017 r. wskazał, iż koniecznym jest złożenie przez stronę wniosku o przydział lokalu mieszkalnego.
Zainteresowany nie złożył wniosku o przydział lokalu mieszkalnego z zasobów Policji. Jedynie poinformował, iż jego sytuacja rodzinna nie uległa zmianie. Nadal zamieszkuje w domu położonym w K. stanowiącym własność jego matki. W przedmiotowym domu, oprócz strony, zamieszkuje jeszcze pięć osób. Oświadczył, że jego mama oddała jego siostrze, która nie zamieszkuje w niniejszym domu, kilka pomieszczeń z przeznaczeniem na prowadzenie działalności gospodarczej. W chwili obecnej pomieszczenia te nie nadają się do zamieszkania z uwagi na zły stan techniczny.
Pismem z dnia [...] października 2017 r. J. J. poinformował Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., iż aktualnie czas jego dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby nie przekracza 2 godzin w obie strony.
Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...] orzekł o cofnięciu J. J. uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przyznanego na mocy własnej decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 1997 r. Organ I instancji uznał, iż skoro zainteresowany nie złożył wniosku o przydział lokalu mieszkalnego, zatem rezygnuje z prawa do przydziału lokalu mieszkalnego wynikającego z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. Jeżeli uważa, że ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, to w żaden sposób nie można go zmusić do przydziału lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organu Policji. Jeżeli strona odmawia przyjęcia lub nawet ubiegania się o mieszkanie z zasobów lokalowych Policji, to dalsze finansowanie z funduszy policyjnych jego niezaspokojonych w sposób przewidziany pragmatyką służbową potrzeb mieszkaniowych, byłoby niezgodne z prawem.
Od powyższej decyzji zainteresowany wniósł odwołanie oraz załączył wniosek o przydział lokalu mieszkalnego. We wniosku wykazał, iż zamieszkuje w domu stanowiącym własność jego matki w K. Poinformował, iż w wyniku spadkobrania odziedziczył udział wynoszący 1/6, tj. około 11 m2 powierzchni mieszkalnej.
W treści decyzji z dnia [...] października 2018 r. nr [...] Komendant Główny Policji stwierdził, że realizacja prawa do lokalu mieszkalnego może nastąpić albo przez wydanie decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego (w miejscowości, w której policjant stale pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej), albo przez przyznanie określonych w ustawie świadczeń pieniężnych.
Do oceny uprawnień funkcjonariusza niezbędnym jest niebudzące wątpliwości ustalenie, czy powierzchnia mieszkalna jaką zajmuje zainteresowany w domu w K., jest zgodna z przysługującymi zainteresowanemu normami zaludnienia.
Zasadnym jest zatem, w ocenie organu odwoławczego, przeprowadzenie przez wyznaczoną komisję oględzin domu mieszkalnego położonego w K. w celu faktycznego ustalenia powierzchni pokoi zajmowanych przez J. J. (art. 85 k.p.a.) oraz dowodu z zeznań świadka, tj. właścicielki domu na okoliczność prowadzonego postępowania administracyjnego.
Ponadto, przy ponownej ocenie uprawnień zainteresowanego do przedmiotowego świadczenia pieniężnego, należy również wziąć pod uwagę informację przekazaną przez stronę w załączonym do odwołania wniosku o przydział lokalu mieszkalnego, dotyczącą uzyskania przez J. J. w wyniku spadkobrania udziału wynoszącego 1/6. Z wniosku nie wynika, czy przedmiotem spadku jest dom, w którym strona mieszka, czy też inna nieruchomość. Kwestia ta wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i zebrania pełnego materiału dowodowego, w szczególności dokładnego ustalenia daty nabycia spadku i tego, czy faktycznie nabyły w wyniku spadkobrania udział w domu, czy też innej nieruchomości nie zapewnia zainteresowanemu przysługujących normy zaludnienia.
Komendant Główny Policji podkreślił, iż organ administracyjny zobowiązany jest do poznania prawdy obiektywnej w danej sprawie, albowiem z jej zasady wynika podstawowy obowiązek organu ustalenia w postępowaniu wyjaśniającym dokładnego stanu faktycznego.
J. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od ww. decyzji Komendanta Głównego Policji, domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie cofnięcia równoważnika za brak lokalu mieszkalnego.
Zdaniem strony błędnie określony został przedmiot postępowania. Istnieją dwa odrębne postępowania: jedno dotyczące przydziału lub zamiany lokalu mieszkalnego, drugie związane ze świadczeniem pieniężnym w postaci równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Każde z nich rządzi się odrębnym reżimem prawnym opartym o inne normy prawa.
Komendant Główny Policji wydał błędną decyzję w przedmiocie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, mimo że był zobowiązany do umorzenia postępowania.
W treści odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W ocenie Sądu Komendant Główny Policji trafnie wskazał, że w badanej sprawie, której przedmiotem jest cofnięcie uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, konieczne jest przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego na okoliczność ustalenia powierzchni mieszkalnej, jaką zajmuje skarżący w domu w K. przy ul. [...], a także oceny, czy zajmowana powierzchnia mieszkalna jest zgodna z przysługującymi skarżącemu normami zaludnienia. Wskazane postępowanie dowodowe winno, jak słusznie przyjął organ odwoławczy, obejmować czynność oględzin przedmiotowego domu mieszkalnego, a także przesłuchanie w charakterze świadka osób legitymujących się tytułem prawnym do tej nieruchomości. W opisanej sytuacji organ odwoławczy był uprawniony do wydania decyzji kasatoryjnej.
Nie można podzielić poglądu zawartego w skardze, iż w sprawie wystąpiły przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego. Okoliczności faktyczne sprawy, w tym podana przez skarżącego informacja o nabyciu w wyniku spadkobrania udziału wynoszącego 1/6 bliżej nieokreślonej nieruchomości wskazują, że nie sposób przyjąć, iż postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przyznanego decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w [...] z dnia [...] listopada 1997 r. stało się bezprzedmiotowe.
Dodać należy, iż błędne określenie przez organ I instancji miejscowości, w której zamieszkuje skarżący, ma, jak trafnie wyjaśnia Komendant Główny Policji, charakter omyłki pisarskiej, gdyż z akt sprawy wynika bezspornie, że dom mieszkalny położony jest w miejscowości K. przy ul. [...] nr [...], w gminie L. Reasumując, stwierdzić należy, iż w sprawie zaistniały przesłanki do wydania decyzji kasatoryjnej, określone w przepisie art. 138 § 2 k.p.a. W sprawie niezbędnym jest bowiem przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151a § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.