Uzasadnienie
W dniu 12 listopada 2012 r. T. S. i P. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych.
Zarządzeniem z dnia 29 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 2232/12 Przewodnicząca Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwała skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od opisanej wyżej skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie wezwano skarżących do uzupełnienia, w tym terminie, braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem.
Wezwania Sądu doręczono skarżącym w dniu 6 lutego 2013 r.
W piśmie procesowym z dnia 11 lutego 2013 r. T. S. oświadczył, że cofa wniesioną skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu (art. 220 § 3 cyt. ustawy).
Z kolei, w myśl art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Jak wynika bowiem z treści art. 57 § 1 cyt. ustawy, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymagania te to m.in. wskazanie zaskarżonej decyzji, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika oraz konieczność dołączenia odpisów skargi dla doręczenia ich stronom i uczestnikom (art. 46 § 1 pkt 4, art. 47 § 1 i art. 12 ustawy).
Pomimo prawidłowo doręczonych odpisów zarządzenia i wezwania w dniu 6 lutego 2013 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy) i upływu wyznaczonego terminu, skarżący nie uczynili zadość wezwaniom Sądu.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę.
Odnosząc się do wniosku skarżącego, zawierającego oświadczenie o cofnięciu skargi, wskazać należy, że stosownie do treści art. 60 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z przepisu tego wynika, że cofnięcie skargi zasadniczo prowadzi do umorzenia postępowania, o ile nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowoduje, że utrzymany zostanie w mocy akt lub czynność, dotknięte wadą nieważności. Jednak ocena w tym zakresie możliwa jest dopiero wówczas, gdy sama skarga jest dopuszczalna (gdy może zostać rozpoznana merytorycznie). Z uwagi na niedopuszczalność skargi w niniejszej sprawie Sąd nie rozpatrywał wniosku skarżącego o cofnięcie skargi.