Uzasadnienie
Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (dalej zwana "CKL") po zapoznaniu się z odwołaniem D. W. od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] marca 2018 r. oraz całością zgromadzonej dokumentacji orzeczniczej, uchyliła w części orzeczenie pierwszoinstancyjne, uznała orzekaną za zdolną do służby w Policji z ograniczeniem (czasowo niezdolną do służby na zajmowanym stanowisku) oraz stwierdziła, że przeciwskazana jest służba zewnętrzna w zakresie obciążenia stawów obwodowych.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że kwalifikując do kategorii B, CKL wzięła pod uwagę przede wszystkim dobrą sprawność orzekanego stawu - "symetryczny, prawidłowy chód". Ponadto Komisja nie stwierdziła patologii w testach łąkotkowych - staw bez wysięku i odczynu zapalnego. Badanie USG potwierdziło, że więzadła krzyżowe, ścięgno mięśnia czworogłowego uda oraz ścięgno gęsiej stopki oraz łąkotka boczna nie wykazują uszkodzeń. Natomiast łąkotka przyśrodkowa resekowana częściowo w styczniu 2017 r. wykazuje znaczną niejednorodność oraz szczeliny - co odpowiada uszkodzeniom i zostało to uwzględnione w rozpoznaniu. Biorąc jednak pod uwagę dobry stan miejscowy po drugim podaniu preparatu PRP (10 sierpnia 2018 r.) i ogólną dobrą sprawność stawu kolanowego prawego w badaniu przedmiotowym, CKL orzekła jak w sentencji i nie przychyliła się wobec powyższego do końcowego wniosku konsultującego 3 lipca 2018 r. ortopedy.
Od powyższego orzeczenia w sprawie ustalenia stanu zdrowia i związku chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, skargę do tut. Sądu wywiodła D. W..
W uzasadnieniu skargi przedstawiła przebieg swojego leczenia wskazując, iż urazu nabawiła się w miejscu pracy. Podniosła też, iż kwestionowane orzeczenie dyskwalifikuję ją ze służby całkowicie a nie jak napisano – z ograniczeniami. Do tej pory pracowała bowiem w jednostce "za biurkiem". Stąd uważa, że należało stwierdzić jej niezdolność do pracy oraz ustalić procentowy uszczerbek na zdrowiu wynikający ze zdarzeń pozostających w związku ze służbą.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe orzeczenie według powyższych kryteriów, uznać należało, iż nie narusza ono prawa.
Przystępując do rozpoznawania niniejszej skargi w pierwszej kolejności wyjaśnić należało, iż Sąd administracyjny właściwy jest wyłącznie do oceny skarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem. Nie może zaś wypowiadać się co do merytorycznej poprawności rozpoznania stanu zdrowia, dokonanego przez Komisję lekarską. Nie posiada bowiem w tym zakresie stosownej wiedzy medycznej. Ustawodawca nie wyposażył też Sądu administracyjnego we właściwe instrumentarium procesowe, umożliwiające dokonywania takiej oceny, np. przy pomocy biegłych sądowych.
Ocena skarżonego rozstrzygnięcia według powyższych kryteriów doprowadziła tut. Sąd do wniosku, iż odpowiada ono prawu. Organ poczynione rozpoznanie zakwalifikował do poprawnie dobranych przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r., poz. 1898). Organ sporządził też prawidłowe uzasadnienie wyjaśniając w sposób wyczerpujący motywy swego postępowania. W szczególności wyjaśnił to, dlaczego uznał za zasadną kwalifikację badanej do kategorii B, podając szczegółowo jakie ustalenia zdrowotne poczynił.
W tym miejscu dodać nadto należało to, że organ nie był związany wnioskami zawartymi w opinii lekarza ortopedy. Ostateczna ocena stanu zdrowia, w myśl przepisów statuujących istnienie Komisji Lekarskich należy bowiem zawsze do tychże Komisji. Jako organ złożony z lekarzy specjalistów posiada on zaś uprawnienie, do merytorycznego wypowiedzenia się co do stanu zdrowia badanej osoby, na podstawie całokształtu materiału dowodowego (w tym opinii lekarzy specjalistów) jaki zgromadziła w postępowaniu.
W świetle powyższego, jako prawidłowe jawiło się skarżone rozstrzygnięcie. W związku z powyższym, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, w tym nie dopuścił się naruszeń zarzucanych badaną skargą, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.).
Biorąc pod uwagę fakt, iż do zakresu kognicji Sądów administracyjnych nie należy orzekanie w sprawach dotyczących związku chorób czy schorzeń ze służbą (jest to materia poddana badaniu Sądów powszechnych), tut. Sąd, działając w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) zobligowany był odrzucić skargę w tej części jako niedopuszczalną.