Uzasadnienie
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w dniu [...] października 2006 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą z dnia [...] września 2006 r. nr [...] o odmowie przyznania A. K. renty z tytułu niezdolności do pracy.
W uzasadnieniu decyzji ostatecznej organ podał m.in., iż wnioskowane świadczenie nie może zostać przyznane, gdyż ww. nie spełnia jednej z przesłanek art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą. Orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS z dnia [...] lipca 2006 r. wnioskodawczyni nie została uznana za osobę całkowicie niezdolną do pracy, co wyklucza możliwość przyznania świadczenia w drodze wyjątku.
Decyzja ostateczna Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stała się przedmiotem skargi złożonej przez A. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której przedstawiła okoliczności związane z pogarszającym się stanem jej zdrowia, wyczerpaniem prawa do zasiłku chorobowego oraz ponoszeniem kosztów zakupu leków.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do argumentów podniesionych w skardze, organ stwierdził, iż nie mają one znaczenia dla sprawy, gdyż jest on związany orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS, która nie stwierdziła u skarżącej żadnego stopnia niezdolności do pracy. Przedmiotowe świadczenie nie jest dodatkiem na pokrycie kosztu zakupu drogich lekarstw dla osoby zdolnej do pracy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowi przepis art. 83 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 118 ze zm.), w myśl którego "ubezpieczonym oraz pozostałym po nich członkom rodziny, którzy wskutek szczególnych okoliczności nie spełniają warunków wymaganych w ustawie do uzyskania prawa do emerytury lub renty, nie mogą - ze względu na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek - podjąć pracy lub działalności objętej ubezpieczeniem społecznym i nie mają niezbędnych środków utrzymania, Prezes Zakładu może przyznać w drodze wyjątku świadczenie w wysokości nieprzekraczającej odpowiednich świadczeń przewidzianych w ustawie".
Do przyznania świadczenia w drodze wyjątku warunki, o jakich mowa w tym przepisie, powinny być spełnione łącznie. Jednym z warunków przyznania świadczenia w drodze wyjątku jest niemożność podjęcia pracy lub innej działalności zarobkowej spowodowana całkowitą niezdolnością do pracy.
Według art. 12 ust. 2 cytowanej ustawy całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Oceny niezdolności do pracy, jej stopnia i przewidywanego okresu trwania, dokonuje w formie orzeczenia lekarz orzecznik ZUS. Orzeczenie lekarza orzecznika jest dla organu rentowego podstawą wydania decyzji w sprawie świadczeń przewidzianych w ustawie, uzależnionych od stwierdzenia niezdolności do pracy (art. 14 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS).
Z powyższego wynika, że decyzja w sprawie renty z tytułu niezdolności do pracy - w tym renty przyznawanej w drodze wyjątku - jest oparta wyłącznie na orzeczeniu lekarza orzecznika ZUS. W postępowaniu administracyjnym w sprawie przyznania takiego świadczenia nie wchodzi zatem w grę możliwość weryfikowania orzeczenia lekarza orzecznika za pomocą opinii biegłych sądowych. Lekarz orzecznik ZUS orzeczeniem z dnia [...] lipca 2006 r. uznał skarżącą za zdolną do pracy.
W tej sytuacji nie zostały spełnione wszystkie warunki, o których mowa w art. 83 ust. 1 cytowanej ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i organ zasadnie odmówił skarżącej przyznania wnioskowanego świadczenia w drodze wyjątku.
Podnoszone w skardze argumenty dla niniejszej sprawy nie mają znaczenia, gdyż przedmiot prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego zakreśla art. 83 ust. 1 powołanej powyżej ustawy.
Z wyżej wymienionych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza i na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z poźn. zm.), orzekł jak w sentencji.