Uzasadnienie
Prezydent [...] decyzją nr [...] z [...] maja 2012 r., działając na podstawie art. 7 ust. 1 i 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. nr 142, poz. 1591 ze zm.), wstrzymał J. D. od dnia [...] maja 2012 r. wypłatę dodatku mieszkaniowego.
W uzasadnieniu podał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] stronie został przyznany dodatek mieszkaniowy na okres sześciu miesięcy, tj. od dnia [...] stycznia 2012 r. do dnia [...] czerwca 2012 r., w wysokości 320,53 zł miesięcznie. Ponadto z informacji zarządcy domu wynika, że strona w okresie wypłacania dodatku mieszkaniowego nie dokonywała na bieżąco wpłaty tej części miesięcznych opłat, do której była zobowiązana. Zgodnie zatem z przepisem art. 7 ust. 11 powołanej ustawy, należało wstrzymać wypłatę dodatku w drodze decyzji administracyjnej.
W odwołaniu od powyższej decyzji J. D. wniósł o jej uchylenie, przelanie całości sum w ramach uprzednio przyznanego dodatku oraz zaniechanie podobnych praktyk w przyszłości.
Organowi zarzucił nieuprawnione przyjęcie, że z własnej woli zaniechał regulowania opłat za najem w tej części, która przewyższa poziom dodatku mieszkaniowego, podczas gdy podjął stosowne czynności, by uzyskać z pomocy społecznej zasiłek celowy na pokrycie tej części czynszu, lecz go nie otrzymał. Dopiero wykorzystanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym doprowadziło do uzyskania zasiłku celowego na pokrycie przedmiotowej różnicy. Strona zarzuciła również, że informacja zarządcy domu jest nieprawdziwa.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją nr [...], wydaną po rozpoznaniu odwołania, na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wskazało, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, w myśl którego: W wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości. Jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu 3 miesięcy od dnia wydania decyzji, o której mowa w zdaniu pierwszym, decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa. W wypadku uregulowania należności w terminie określonym w zdaniu drugim wypłaca się dodatek mieszkaniowy za okres, w którym wypłata była wstrzymana.
W ocenie organu z treści cyt. przepisu w sposób jednoznaczny wynika, iż decyzja w sprawie wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego nie jest decyzją uznaniową. W przypadku zaistnienia przesłanki nieopłacania na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, organ administracji publicznej jest zatem zobligowany do wydania decyzji wstrzymującej wypłatę dodatku mieszkaniowego. Organ wskazał również, że z pisma Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] – Administracji Domów Komunalnych nr [...] z [...] maja 2012 r. wynika, iż J. D. zalega z opłatami za zajmowany lokal w wysokości obejmującej pełne dwa miesiące. Na wyżej wymieniony podmiot obowiązek taki nakłada przepis art. 8 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, który nawiązuje wprost do treści art. 7 ust. 11 tej ustawy.
Dodatkowo kolegium podniosło, że Prezydent [...] decyzjami z [...] maja 2012 r. oraz [...] czerwca 2012 r. przyznał stronie zasiłek celowy na opłacenie czynszu za przedmiotowy lokal za marzec i kwiecień 2012 r. w kwocie 187,08 zł za każdy miesiąc. Oznacza to, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji przedmiotowe zaległości istniały, zatem organ I instancji był obowiązany do jej wydania.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. D. wniósł o uwzględnienie skargi i rozstrzygnięcie o przysługiwaniu skarżącemu zasiłku pokrywającego dopłatę własną lokatora ponad dodatek mieszkaniowy. Podtrzymał w całości swoje stanowisko zawarte w odwołaniu od decyzji Prezydenta [...] z [...] maja 2012 r.
Jednocześnie wskazał, że nie było zwłoki skarżącego w rozumieniu art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, gdyż "staranność skarżącego była bieżąca i nie tylko należyta, ale i swoiście nadnależyta – przez skargi do SKO oraz WSA. Skargi takie przerywają bieg zwłoki, przedawnienia, etc.". W jego ocenie ten sam podmiot publiczny, który decyzją [...] z [...] maja 2012 r. wstrzymał dodatek, odpowiada za nieprzekazanie w odpowiednim czasie środków dla Ośrodka Pomocy Społecznej. Ponadto w dacie wydania zaskarżonej decyzji przez SKO, pokryta była całość dopłat ponad dodatek mieszkaniowy za półroczny najem objęty decyzją o dodatku mieszkaniowym.
Skarżący podniósł również szereg zarzutów dotyczących nieprawidłowego działania funkcjonariuszy publicznych w zakresie pomocy społecznej.
W piśmie procesowym z [...] lutego 2012 r. złożonym na rozprawie J. D. ustosunkował się do odpowiedzi na skargę oraz wskazał, że w niniejszej sprawie "problem powstał pomiędzy sposobami funkcjonowania Organów w obrębie tego samego podmiotu publicznego personifikowanego przez Prezydenta Miasta [...] (dodatki mieszkaniowe, świadczenia pomocy społecznej, wynajem komunalny)".
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.
Zasadą jest, że organ administracji publicznej orzeka według stanu prawnego i faktycznego jaki istniał w dniu rozstrzygania sprawy administracyjnej.
W niniejszej sprawie podstawę materialnoprawną decyzji stanowił przepis art. 7 ust. 11 zd. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734 ze zm.), w myśl którego w wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości.
Natomiast zgodnie z przepisem art. 8 ust. 4 zd. 1 powołanej ustawy, pobierający należności za lokale mieszkalne ma obowiązek niezwłocznego zawiadomienia organu przyznającego dodatek mieszkaniowy o wystąpieniu zaległości, o których mowa w art. 7 ust. 11, obejmujących pełne 2 miesiące.
Stan faktyczny ustalony w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości. Decyzją z [...] grudnia 2011 r. nr [...] Prezydent [...] przyznał J. D. dodatek mieszkaniowy na okres sześciu miesięcy, tj. od dnia [...] stycznia 2012 r. do dnia [...] czerwca 2012 r., w wysokości 320,53 zł miesięcznie. Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] – Administracja Domów Komunalnych nr [...], realizując obowiązek nałożony przepisem art. 8 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, przekazał w piśmie [...] z dnia [...] maja 2012 r., skierowanym do Urzędu Dzielnicy [...], informację, że skarżący zalega z opłatami za zajmowany lokal w wysokości obejmującej dwa pełne miesiące. W takim stanie faktycznym i prawnym doszło do wydania decyzji nr [...] z [...] maja 2012 r. Prezydenta [...] o wstrzymaniu wypłaty J. D. dodatku mieszkaniowego.
Należy zauważyć, że decyzja wydawana na podstawie art. 7 ust. 11 zd. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych jest decyzją związaną, co powoduje, że nie pozostawia organowi administracji publicznej tzw. "luzu decyzyjnego" w kwestii wyboru konsekwencji prawnych normy prawa materialnego w decyzyjnym modelu stosowania prawa. Norma prawa "wyznacza tylko jedną konsekwencję dla faktu sprawy" (W. Lang, J. Wróblewski, S. Zawadzki, Teoria państwa i prawa, Warszawa 1986, s. 471, por. L. Leszczyński, Zagadnienie teorii stosowania prawa, doktryna i tezy orzecznictwa, Kraków 2001, s. 19 – 28 i 35 – 54).
W takiej sytuacji, wobec informacji podmiotu wskazanego w przepisie art. 8 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych o zaleganiu przez skarżącego z opłatami za zajmowany lokal w wysokości obejmującej dwa pełne miesiące, Prezydent [...] był zobligowany do wydania decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego.
Brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, jak twierdzi skarżący, że przedmiotowa informacja jest nieprawdziwa, skarżący nie przedstawił bowiem żadnych dowodów świadczących, że nie zalega z opłatami za zajmowany lokal.
Z uwagi na charakter decyzji wstrzymującej wypłatę dodatku mieszkaniowego, podnoszona przez J. D. okoliczność, iż zwrócił się do Prezydenta [...] o przyznanie zasiłku celowego na pokrycie różnicy pomiędzy kwotą otrzymywanego dodatku mieszkaniowego, a wysokością czynszu za zajmowany lokal mieszkalny, lecz z uwagi na brak środków, jak twierdzi skarżący, początkowo zasiłek ten nie został mu przyznany i był zmuszony do skorzystania ze środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym oraz ze skargi do sądu administracyjnego, nie ma w sprawie znaczenia. Wskazana okoliczność miałaby znaczenie w sytuacji, kiedy decyzja wstrzymująca wypłatę dodatku mieszkaniowego byłaby decyzją uznaniową, a wtedy organ byłby zobowiązany do badania przyczyn zalegania z opłatami za lokal mieszkalny. W przypadku decyzji związanej, wydanej na podstawie art. 7 ust. 11 zd. 1 cytowanej ustawy, przesądzające znaczenie dla wyniku rozstrzygnięcia sprawy na natomiast sam fakt zaistnienia zaległości.
Stąd też szereg zawartych w skardze oraz w piśmie procesowym zarzutów adresowanych zarówno do organów zajmujących się sprawami mieszkaniowymi i opieki społecznej, jak też do pracowników tych organów, nie mogło zostać uwzględnionych. Ponadto kwestie te wykraczają poza przedmiot niniejszego postępowania.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.