Uzasadnienie
Rozkazem personalnym z dnia [...] września 1992 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w W., działając na podstawie art. 38 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179), zwolnił K. L. z zajmowanego stanowiska [...] Wydziału [...], przeniósł i mianował na niższe stanowisko służbowe w [...].
Wnioskiem z dnia [...] września 2001 r. K. L. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o stwierdzenie nieważności powyższego rozkazu na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).
Decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] Komendant Główny Policji odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego z dnia [...] września 1992 r. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...].
Wnioskiem z dnia [...] maja 2008 r. K. L. zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o stwierdzenie nieważności decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2002 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 kpa, tj. naruszenia przepisów o właściwości.
Pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. organ poinformował wnioskodawcę, że w niniejszej sprawie podnoszone przez niego naruszenie przepisów nie miało miejsca.
Na skutek wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez K. L. skargi na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] maja 2008 r., prawomocnym wyrokiem z dnia 29 października 2008 r. o sygn. akt II SAB/Wa 131/08 Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku.
Wobec powyższego, decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, mając za podstawę art. 156 § 1 pkt 1, art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 kpa, odmówił stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...]. W uzasadnieniu stwierdził, iż organy orzekające w sprawie nie naruszyły przepisów o właściwości, zatem nie znajduje tu zastosowania przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Analiza stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy nie wskazuje również, w ocenie organu, na istnienie pozostałych przesłanek stwierdzenia nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 – 7 kpa).
Decyzja ta stała się przedmiotem skargi K. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym postanowieniem z dnia 30 czerwca 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 482/09 odrzucił skargę, z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego przysługujących mu w sprawie środków zaskarżenia. Sąd wskazał jednak, iż zaskarżona decyzja zawierała błędne pouczenie o przysługującym od niej środku odwoławczym, bowiem zamiast o wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ pouczył stronę o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Sąd stwierdził, że stosownie do treści art. 112 kpa, błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. W związku z powyższym, wyjaśnił, iż stronie skarżącej przysługuje prawo do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...]. Pouczył, iż wniosek ten, jeżeli skarżący zechce z takiej możliwości skorzystać, należy wnieść, stosownie do art. 58 § 2 kpa, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z jego wniesieniem należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Odpis postanowienia Sądu został doręczony skarżącemu w dniu [...] lipca 2009 r.
Wnioskiem z dnia [...] maja 2009 r. K. L. zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o stwierdzenie nieważności decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...] w oparciu o art. 156 § 1 pkt 1, 2 i 7 kpa.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2002 r., a następnie decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 105 kpa, umorzył to postępowanie, z uwagi na fakt, iż ostateczną decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] odmówiono już wcześniej stronie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2002 r. i dopóki orzeczenie to funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie administracyjne w tej samej materii jest bezprzedmiotowe.
Wnioskiem z dnia [...] listopada 2009 r. K. L. zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2009 r. nr [...]. Ponadto, wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...].
Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2009 r., zaś postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] organ ten odmówił K. L. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2009 r.
W uzasadnieniu postanowienia podał, iż zgodnie z art. 58 § 1 i 2 kpa, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Minister stwierdził, iż w niniejszej sprawie przyczyna uchybienia przez stronę terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (poprzez błędne pouczenie organu zawarte w decyzji z dnia [...] lutego 2009 r.) ustała z chwilą doręczenia K. L. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 482/09 o odrzuceniu jego skargi, tj. w dniu [...] lipca 2009 r. Podanie o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zostało natomiast wniesione w dniu [...] listopada 2009 r., zatem z uchybieniem terminu określonego w powołanym art. 58 § 2 kpa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie K. L. zarzucił organowi naruszenie art. 59 § 1 kpa i wniósł o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Podniósł ponadto, iż organ pozostaje w bezczynności, bowiem nie rozpatrzył dotychczas pisma skarżącego z dnia [...] marca 2009 r., w którym wyraził on swoje niezadowolenie z decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], a które to pismo należało potraktować jako odwołanie od niej.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. W myśl zaś art. 127 § 3 kpa, od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.
Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 kpa, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2).
W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż w sprawie nie został naruszony, wbrew twierdzeniu skarżącego, art. 59 § 1 kpa. Zgodnie z treścią tego przepisu, o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej, zaś od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. O ile zatem, co do zasady, na tego typu orzeczenia przysługuje stronie zażalenie (bądź zgodnie z art. 127 § 3 w związku z art. 144 kpa wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy), to jednak art. 59 § 2 wprowadza wyjątek od tej zasady, stanowiąc, iż o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia (bądź wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. W takiej sytuacji – a taka zachodzi w rozpoznawanej sprawie – jest to zatem postanowienie kończące postępowanie i nie przysługuje od niego środek odwoławczy w administracyjnym toku instancji, ale – zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – skarga do sądu administracyjnego.
Przechodząc z kolei do oceny, czy skarżący spełnił określoną w art. 58 § 2 kpa przesłankę do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], należy stwierdzić, iż organ prawidłowo odmówił stronie przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. W sprawie bowiem bezsporne jest, iż o uchybieniu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy K. L. dowiedział się w dniu doręczeniu mu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 482/09, tj. w dniu [...] lipca 2009 r. Sąd w uzasadnieniu tego orzeczenia wyraźnie wskazał, iż wprawdzie zaskarżona decyzja z dnia [...] lutego 2009 r. zawierała błędne pouczenie o przysługującym od niej środku odwoławczym, jednak stosownie do treści art. 112 kpa, błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia.
Wyjaśnił również skarżącemu, iż w związku z powyższym, przysługuje mu prawo do złożenia do organu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz pouczył o treści art. 58 § 2 kpa.
Zestawienie zatem daty ustania przyczyny uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2009 r., tj. dnia [...] lipca 2009 r., z datą złożenia przez skarżącego wniosku o przywrócenie tego terminu, czyli dniem [...] listopada 2009 r., jednoznacznie wskazuje, iż nastąpiło przekroczenie, przewidzianego w art. 58 § 2 kpa, siedmiodniowego terminu do jego wniesienia. W niniejszej sprawie ostatnim dniem terminu do złożenia przedmiotowego wniosku był bowiem dzień [...] lipca 2009 r.
Niezasadne jest natomiast twierdzenie skarżącego, jakoby pismo z dnia [...] marca 2009 r. powinno być przez Ministra uznane jako złożone w trybie art. 127 § 3 kpa, w związku z czym, organ pozostaje w bezczynności w rozpatrzeniu jego sprawy. Pismo to stanowiło bowiem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] i w żadnym razie nie mogło być przez organ potraktowane jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Błędne pouczenie w zaskarżonej decyzji o przysługującym od niej środku odwoławczym mogło być jedynie podstawą do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, o czym skarżący został wyczerpująco przez Sąd w postanowieniu z dnia 30 czerwca 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 482/09 poinformowany.
Reasumując, zaskarżone postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nie narusza prawa. Organ prawidłowo bowiem przywołał i zastosował przepisy leżące u podstawy podjętego rozstrzygnięcia.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.