Uzasadnienie
W dniu [...] listopada 2012 r. A.S. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...], czyniąc przedmiotem zaskarżenia jej § 4 pkt 1 w zakresie, w jakim do opisu trudnych warunków mieszkaniowych wprowadza wymóg "zamieszkiwania za zgodą właściciela", zarzucając jego nieważność i wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
W odpowiedzi na skargę Rada W. wniosła o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2012 r. o sygn. akt II SA/Wa 1521/12, mocą którego Sąd uwzględnił skargę Prokuratora Okręgowego w W. na uchwałę Rady W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...] W., stwierdzając nieważność m.in. § 4 pkt 1 we fragmencie dotyczącym zapisu "za zgodą właściciela".
Postanowieniem z dnia 2 stycznia 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 2268/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał A.S. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 11 kwietnia 2013 r. Rada [...] poinformowała, że w dniu [...] grudnia 2012 r. Rada W. podjęła uchwałę zmieniającą zaskarżony § 4 pkt 1 uchwały z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...], mocą której usunięto przesłankę "zamieszkiwania za zgodą właściciela". W takiej sytuacji Rada W. wniosła o umorzenie postępowania w sprawie.
Wobec powyższego, reprezentujący A.S. pełnomocnik na rozprawie oświadczył, że cofa skargę i pozostawia wniosek organu o umorzenie postępowania do uznania Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy zwrócić uwagę, że w odpowiedzi na skargę Rada W. wniosła o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2012 r. o sygn. akt II SA/Wa 1521/12, mocą którego Sąd uwzględnił skargę Prokuratora Okręgowego w W. na uchwałę Rady W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]w przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...], stwierdzając nieważność m.in. § 4 pkt 1 we fragmencie dotyczącym zapisu "za zgodą właściciela". Sąd jednak wniosek organu o zawieszenie postępowania uznał za nieuzasadniony i skierował sprawę do rozpoznania na rozprawie, ponieważ rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie zależy od wyniku ww. sprawy.
Wobec stanowiska organu o podjęciu w dniu [...] grudnia 2012 r. przez Radę W. uchwały zmieniającej zaskarżony § 4 pkt 1 uchwały z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...], mocą której usunięto przesłankę "zamieszkiwania za zgodą właściciela", strona skarżąca cofnęła skargę, co uczyniło zbędnym procedowanie w kierunku wydania wyroku.
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Cofnięcie skargi w niniejszej sprawie należy uznać za dopuszczalne.
Zgodnie z brzmieniem art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.
Stosując art. 250 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 2 ust. 2 i 3 w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.), Sąd przyznał pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenie w wysokości 240 zł, powiększone o należny podatek od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu.