Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 9 września 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 227/10

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 8 lipca 2010 r. o sygn. akt II SA/Wa 227/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę K. L. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, uchylając zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję. Odpis ww. wyroku został doręczony skarżącemu w dniu 13 sierpnia 2010 r.

W dniu 16 sierpnia 2010 r. (data stempla pocztowego) K. L. złożył wniosek o uzupełnienie powyższego wyroku w zakresie zwrotu kosztów postępowania, tj.:

1. - kosztów przejazdu komunikacją PKS z K. do W. oraz przejazdu komunikacją PKP z W. do K. ([...] zł);
2. - kosztów konsumpcji w czasie podróży, wynoszącym ponad 24 godziny ([...] zł);
3. - kosztów związanych z wysłaniem [...] listów poleconych w sprawie ([...] zł).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 ustawy).

W pierwszej zatem kolejności, zestawiając datę doręczenia skarżącemu z urzędu wyroku z dnia 8 lipca 2010 r. z datą złożenia wniosku o jego uzupełnienie, należy stwierdzić, iż został on wniesiony w terminie.

Przechodząc natomiast do merytorycznej oceny wniosku, wskazać należy, iż stosownie do treści art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji, przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście, zgodnie z art. 205 § 1 tej ustawy, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów strony do sądu oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego. Zasady zaś ustalania wysokości przysługujących stronie należności (z tytułu niezbędnych kosztów postępowania) oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności, określają przepisy odrębne (§ 3 powołanego przepisu).

Takimi przepisami są dekret z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 49, poz. 445 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 4 lipca 1990 r. w sprawie należności świadków i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 48, poz. 284 ze zm.).

W szczególności z art. 13 w związku z art. 2 i 3 dekretu z dnia 26 października 1950 r. wynika, że odszkodowanie za zwrot kosztów podróży przysługuje stronie jedynie wówczas, gdy została ona wezwana do sądu i jej stawiennictwo określono jako obowiązkowe. Taką sytuację w postępowaniu sądowoadministracyjnym przewiduje art. 91 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższe stanowisko zostało zaaprobowane przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z dnia 2 lipca 2010 r. o sygn. akt II OZ 626/10 (publ. https://cbois.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie skarżący nie był wzywany do osobistego stawiennictwa na rozprawę w dniu 8 lipca 2010 r., lecz jedynie został zawiadomiony o terminie rozprawy, z wyraźnym zaznaczeniem, że jego stawiennictwo nie jest obowiązkowe (dowód – karta nr [...] akt sprawy). Należy podkreślić, iż stronie zwracane są jedynie koszty postępowania niezbędne do celowego dochodzenia jej praw (np. koszty wpisu sądowego, który jednak w niniejszej sprawie nie występuje, gdyż sprawa korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych), zaś do tego rodzaju kosztów nie można zaliczyć poniesionych przez skarżącego, a powoływanych we wniosku o uzupełnienie wyroku, kosztów podróży. Katalog niezbędnych kosztów postępowania ma charakter wyczerpujący i zarazem wiążący. Skoro zatem stawiennictwo skarżącego na rozprawie nie było obowiązkowe, to również poniesione przez niego koszty dojazdu do Sądu trudno uznać za niezbędne w rozumieniu art. 205 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Pozostałe koszty wskazywane przez skarżącego, tj. koszty konsumpcji oraz koszty korespondencji, również nie mogą zostać zaliczone do niezbędnych kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

Biorąc powyższe pod uwagę, brak jest, w ocenie Sądu, podstaw do uzupełnienia wydanego w dniu 8 lipca 2010 r. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zakresie zwrotu wskazanych przez skarżącego kosztów.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 157 w związku z art. 200 oraz art. 205 § 1 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.