Uzasadnienie
Rzecznik Dyscyplinarny przy [...] Komendancie Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej w [...] obwinił mł. bryg. P. P.– funkcjonariusza pełniącego służbę w Komendzie Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w [...] o to, że podejmował dodatkowe zarobkowanie bez wymaganej zgody przełożonego uprawnionego do mianowania oraz, że wykonywał te czynności w godzinach pełnienia służby, tj. o naruszenie przepisów art. 30, art. 35 oraz art. 57a ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2003 r. Nr 12, poz. 682 ze zm.).
Komisja Dyscyplinarna przy [...] Komendancie Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej w [...] orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. wydanym na podstawie art. 115 ust. 1, art. 122 ust. 1 i art. 125 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej uznała mł. bryg. P. P. winnym zarzuconych mu czynów i wymierzyła karę dyscyplinarną nagany.
Od powyższego orzeczenia obwiniony złożył odwołanie zarzucając błędy w ustaleniach faktycznych i stronniczość.
Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2011 r., działając na podstawie art. 437 § 1 kodeksu postępowania karnego zmieniła zaskarżone orzeczenie w pkt 1 i uniewinniła obwinionego od zarzucanego mu czynu podejmowania dodatkowego zarobkowania bez wymaganej zgody przełożonego uprawnionego do mianowania oraz wymierzyła obwinionemu karę upomnienia.
W ocenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej zarzut podejmowania dodatkowego zatrudnienia bez wymaganej zgody przełożonego uprawnionego do mianowania nie został udowodniony. Natomiast uznała za udowodniony fakt, że obwiniony wykonywał dodatkowe czynności zarobkowe w godzinach pełnienia służby, w czasie, w którym powinien prowadzić czynności kontrolno-rozpoznawcze (zgodnie z ewidencją wyjść w godzinach służbowych).
Powyższe orzeczenie stało się przedmiotem skargi P. P. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W skardze skarżący wniósł o uchylenie wymierzonej mu kary dyscyplinarnej.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skład orzekający Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej nie wziął pod uwagę wielu faktów z zeznań świadków i Komendanta Miejskiego PSP w [...] w osobie mł. bryg. A. G. oraz Naczelnika Wydziału Organizacyjno-Kadrowego st. kpt. S. F., co może świadczyć o stronniczości Komisji. Skarżący uważa, że zebrany materiał dowodowy był wykorzystany tylko w części, co do winy obwinionego, bez uwzględnienia zaniedbań i naruszenia przepisów przez osoby odpowiedzialne za zaistniałą sytuację, to jest braku wymaganej pisemnej zgody na dodatkowe zarobkowanie wyrażonej przez przełożonego.
W odpowiedzi na skargę Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Głównym PSP wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Tak więc sąd administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego aktu z przepisami procesowymi, a także prawidłowość zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Natomiast stosownie do art. 134 ustawy z dni 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną.
Skarga badana w aspekcie tych podstaw zasługuje na uwzględnienie, choć nie powodu zarzutów w niej podniesionych.
Odpowiedzialność dyscyplinarna strażaków została uregulowana w rozdziale 11 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 119 ust. 1 tej ustawy, odpowiedzialność dyscyplinarna strażaka ustaje, jeżeli od czasu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego upłynął rok, jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie dyscyplinarne, odpowiedzialność dyscyplinarna ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu (przedawnienie odpowiedzialności dyscyplinarnej).
W przedmiotowej sprawie, jak wynika z akt postępowania dyscyplinarnego, Rzecznik Dyscyplinarny przy Komendancie Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej w [...] złożył wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko mł. bryg. P. P. w dniu [...] marca 2011 r. i zarzucił obwinionemu:
podejmowanie dodatkowego zarobkowania bez wymaganej zgody przełożonego uprawnionego do mianowania, wykonywanie ww. czynności w nominalnych godzinach pełnienia służby, tj. naruszenie przepisów art. 30 i art. 35 ustawy Państwowej Straży Pożarnej oraz § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 grudnia 2005 r. w sprawie pełnienia służby przez strażaków PSP.
W uzasadnieniu wniosku podano, że w toku postępowania wyjaśniającego zostało jednoznacznie stwierdzone, że obwiniony podejmował dodatkowe zarobkowanie bez wymaganej pisemnej zgody przełożonego:
w okresie od [...] stycznia 2009 r. od [...] maja 2010 r. – zajęcia dydaktyczne w ramach przedmiotu "Zagrożenie pożarowe" na podyplomowych studiach w Uniwersytecie [...] w [...].
w okresie od [...] września 2009 r. do [...] lutego 2010 r. – wykłady szkoleniowe organizowane przez [...] Radę Stowarzyszeń [...] w [...].
Jednocześnie ustalono, że wykłady w [...] w [...] odbywały się w godzinach służby obwinionego, a niejednokrotnie, np. [...] listopada 2009 r., [...] grudnia 2009 r. czy [...] stycznia 2010 r., obwiniony w terminach prowadzenia wykładów w "Ewidencji wyjść godzinach służbowych" wpisywał wyjście służbowe KONTROLA.
Z powyższego wynika, że od czasu popełnienia przewinienia polegającego na wykonywaniu dodatkowego zarobkowania w godzinach pełnienia służby upłynął rok i w dacie złożenia wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, odpowiedzialność dyscyplinarna strażaka za ten czyn ustała.
Tymczasem w postępowaniu dyscyplinarnym tylko za ten czyn obwiniony został ukarany.
Powyższe uchybienie miało wpływ na wynik sprawy i dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 152 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w wyroku.