Uzasadnienie
W treści formularza wniosku M. B. oświadczyła, że gospodarstwo domowe prowadzi wraz z pełnoletnim synem, a wyłącznym źródłem utrzymania w tym gospodarstwie pozostaje je świadczenie emerytalno w wysokości 1.256 zł brutto.
Skarżąca opisała swoją sytuację majątkową jako trudną. Wskazała, że kwota osiąganego dochodu musi wystarczyć na utrzymanie dwóch osób, a każdy wydatek stanowi znaczące uszczuplenie źródła utrzymania
Następnie skarżąca, na wezwanie z dnia 15 stycznia 2014 r., uzupełniła wniosek składając dokumenty źródłowe w postaci faktur i rachunków obejmujących podstawowe wydatki, zaświadczenia potwierdzającego przyznanie synowi statusu osoby bezrobotnej, a także odcinka renty za miesiąc grudzień 2013 r.
Z przedstawionych dokumentów wynika, że wyłącznym źródłem utrzymania skarżącej pozostaje emerytura, którą w grudniu 2013 r. wypłacono w wysokości 891 zł netto. Z kolei syn skarżącej był od 13 lutego 2008 r. do 27 listopada 2013 r., z przerwami wynoszącymi od kilku do kilkunastu miesięcy, zarejestrowany jako bezrobotny i w okresach tych nie pobierał zasiłku z tytułu pozostawania bez pracy.
Natomiast średnie miesięczne wydatki w gospodarstwie domowym już tylko z tytułu opłat za energię elektryczną i gaz skarżącej kształtują się na poziomie co najmniej 130 zł. Rodzina nie posiada żadnego majątku ani oszczędności.
W myśl zaś art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W niniejszej sprawie skarżąca wykazała, że wysokość świadczenia, będącego źródłem utrzymania dwóch osób, w zestawieniu z wysokością miesięcznych wydatków, i to bez uwzględnienia wydatków na zakup żywności odzieży i środków czystości, nie pozwala jej na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.