Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 maja 2010 r. uwzględnił skargę P. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację ogólną.
Pismem z dnia 3 lipca 2010 r. skarżąca wniosła o uzupełnienie wyroku przez zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w łącznej kwocie 263,60 zł, w tym kosztu dojazdu na rozprawę - 240 zł oraz kosztów przesyłek poleconych, w kwocie 23,60 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Stosownie do treści art. 200 powołanej ustawy, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania, zgodnie z art. 205 § 1 tej ustawy, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego. Zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności (z tytułu niezbędnych kosztów postępowania) oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności, określają przepisy odrębne (§ 3 powołanego przepisu). Takimi przepisami są dekret z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 49, poz. 445 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 4 lipca 1990 r. w sprawie należności świadków i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 48, poz. 284 ze zm.).
W szczególności z art. 13 w związku z art. 3 dekretu z dnia 26 października 1950 r. wynika, że odszkodowanie za zwrot kosztów podróży przysługuje stronie jedynie wówczas, gdy została ona wezwana do sądu i jej stawiennictwo określono jako obowiązkowe. Taką sytuację w postępowaniu sądowoadministracyjnym przewiduje art. 91 § 3 cytowanej ustawy.
Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca na rozprawę w dniu 25 maja 2010 r. nie była wzywana do osobistego stawiennictwa, lecz jedynie została zawiadomiona o terminie rozprawy, z wyraźnym zaznaczeniem, że jej stawiennictwo nie jest obowiązkowe (k-91 akt sprawy).
Ponadto katalog niezbędnych kosztów postępowania ma charakter wyczerpujący i zarazem wiążący. Nie może być zatem rozszerzany na inne wydatki, zwykle występujące przy okazji prowadzenia procesu sądowego, jak wydatki na korespondencję.
Należy również wskazać, że uiszczony przez skarżącą wpis od wniesionej skargi został jej zwrócony, jako nienależny (art. 239 pkt 1 lit. d ustawy) w dniu 18 marca 2010 r. (k-84 akt sprawy).
W związku z powyższym w ocenie Sądu, brak jest podstaw do uzupełnienia wydanego w dniu 25 maja 2010 r. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o zasądzenie zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę w dniu 25 maja 2010 r. oraz kosztów przesyłek poleconych.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 157 § 2 i § 3 w związku z art.. 200 i art. 205 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.