Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 23 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2322/19

Uzasadnienie

Zaskarżonym w niniejszej sprawie orzeczeniem z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] (dalej: "KWP", "organ odwoławczy", "organ drugiej instancji"), mając za podstawę art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.; dalej: "u.p."), po rozpatrzeniu odwołania [...] J. C. - asystenta Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w S. (dalej: "skarżący", "obwiniony"), utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w S. (dalej: "KMP", "organ pierwszej instancji") z [...] czerwca 2019 r. nr [...] o uznaniu skarżącego winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wymierzeniu kary nagany.

Do wydania zaskarżonego orzeczenia doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W związku z przebywaniem skarżącego na zwolnieniu lekarskim, Naczelnik Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w S. wystąpił [...] maja 2018 r. do KMP o skierowanie skarżącego na komisję lekarską celem ustalenia jego zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia dalszej służby. W dniu [...] maja 2018 r. organ pierwszej instancji wystawił przedmiotowe skierowanie i przekazał je Przewodniczącemu [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSWiA w W. O ww. skierowaniu skarżący został powiadomiony pismem KMP z [...] maja 2018 r., które otrzymał 30 maja 2018 r. [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w W. przy ulicy [...] (dalej: "[...]RKL") wezwała skarżącego, aby zgłosił się w określonym terminie po kartę obiegową. Zawiadomienie to, wysłane na adres wskazany przez skarżącego, wróciło do nadawcy z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Również powtórne zawiadomienie nie zostało podjęte przez skarżącego.

Decyzją z [...] lipca 2018 r. nr [...] umorzyła postępowanie w sprawie skierowania skarżącego w celu ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby.

W uzasadnieniu ww. decyzji podano, że skarżący został dwukrotnie powiadomiony (na adres zgodny ze skierowaniem kadrowym) o wyznaczonych terminach badania komisyjnego. Wobec nieodebrania zawiadomień, które doręczono zgodnie z art. 46 § 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a."), przeprowadzenie badania lekarskiego i wydanie orzeczenia jest niemożliwe, a zatem postępowanie orzecznicze stało się bezprzedmiotowe i na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. należało je umorzyć.

Powyższa decyzja wpłynęła do Komendy Miejskiej Policji w S. [...] sierpnia 2018 r. Skarżącemu doręczono tę decyzję [...] sierpnia 2018 r. Żadna ze stron (tj. ani skarżący ani KMP) nie skorzystali z zamieszczonego w decyzji pouczenia o możliwości zaskarżenia jej odwołaniem do Centralnej Komisji Lekarskiej w W. Mając na uwadze treść art. 41 ust. 2 pkt 7a u.p. (wedle którego policjanta, który dwukrotnie bez usprawiedliwienia nie stawi się na badanie można zwolnić ze służby), przełożony KMP w oparciu o art. 134i ust. 1 pkt 1 lit. a u.p. wydał postanowienie nr [...] o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącemu, zarzucając mu, że w okresach: od [...] lipca 2018 r. do [...] sierpnia 2018 r. oraz od [...] czerwca 2018 r. do [...] lipca 2018 r. w S., będąc skierowany z urzędu na podstawie art. 40 u.p. przez KMP do [...]RKL w celu ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, nie wykonał tego polecenia poprzez niestawienie się do komisji lekarskiej w celu poddania się badaniom lekarskim, czym naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 w związku z art. 40 u.p. oraz w związku z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjanta (Dz. U. z 2013 r., poz. 644; dalej: "rozporządzenie").

Po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego, orzeczeniem nr [...], wydanym [...] października 2018 r. na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 u.p., organ pierwszej instancji uznał skarżącego winnym popełnienia zarzucanych mu czynów stanowiących naruszenie dyscypliny służbowej i wymierzył mu karę dyscyplinarną w postaci wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

W odwołaniu od ww. rozstrzygnięcia skarżący (reprezentowany przez adwokata G. R.) przedstawił szereg zarzutów, które KWP uznał w znacznej części za zasadne. Z tego względu orzeczeniem nr [...] z [...] grudnia 2018 r. organ drugiej instancji uchylił orzeczenie KMP z [...] października 2018 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego. Zdaniem KWP, nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy oraz stopień zawinienia skarżącego, dlatego należy przeprowadzić dalsze czynności celem zebrania materiału dowodowego koniecznego do wydania nowego rozstrzygnięcia.

W toku przedłużonego postępowania dyscyplinarnego ustalono, w oparciu o pisemne wyjaśnienia Poczty Polskiej S.A., że przesyłka polecona nr [...] (zawierająca pierwsze zawiadomienie skarżącego dotyczące zgłoszenia się do [...]RKL) została nadana w Urzędzie Pocztowym (dalej: "UP") W. w dniu 5 czerwca 2018 r. na adres skarżącego. Do urzędu oddawczego UP S. nadeszła 7 czerwca 2018 r. i w tym dniu listonosz E. G. usiłowała doręczyć ją pod wskazany adres. Z uwagi na nieobecność adresata oraz innych osób uprawnionych do odbioru przesyłki, listonosz E. G. sporządziła zawiadomienie o próbie doręczenia wraz z informacją o miejscu i terminie odbioru przesyłki, które pozostawiła w skrzynce oddawczej adresata, a przesyłkę jako awizowaną przekazała do odbioru w UP S. Zawiadomienie powtórne ww. listonosz włożyła do skrzynki oddawczej skarżącego 15 czerwca 2018 r. Wobec niepodjęcia przesyłki przez adresata w przewidzianym terminie, zwrócono ją nadawcy 22 czerwca 2018 r. (do UP W. przesyłka wróciła 26 czerwca 2018 r.).

Natomiast przesyłkę pocztową poleconą nr [...] (zawierającą powtórne zawiadomienie skarżącego o konieczności zgłoszenia się do [...]RKL) nadano na adres skarżącego w UP W. dnia 29 czerwca 2018 r. Do urzędu oddawczego UP S. trafiła 2 lipca 2018 r. i w dniu tym listonosz T. S. usiłował doręczyć ją pod wskazany adres. Nie zastał tam jednak nikogo, tak więc sporządził zawiadomienie o próbie doręczenia wraz z informacją o miejscu i terminie odbioru przesyłki, które pozostawił w skrzynce oddawczej adresata, a przesyłkę jako awizowaną przekazał do odbioru w UP S. Zawiadomienie powtórne umieścił w skrzynce oddawczej skarżącego listonosz M. K. 10 lipca 2018 r. Również i ta przesyłka, jako niepodjęta przez adresata w przewidzianym terminie, została zwrócona do nadawcy (tj. do UP W.), co nastąpiło 17 lipca 2018 r.

Wszyscy ww. listonosze uczestniczący w czynnościach doręczenia zostali przesłuchani w charakterze świadków. Podali, że skarżący nie składał reklamacji na sposób doręczenia przesyłek, terminowość awizowania bądź powtórnego awizowania.

Przewodniczący [...]RKL – A. K., przesłuchany w charakterze świadka, zeznał, iż obie przesyłki polecone zawierały (analogiczne w treści) zawiadomienie o konieczności zgłoszenia się skarżącego do [...]RKL po kartę obiegową oraz dostarczenia kserokopii dokumentacji lekarskiej i medycyny pracy wraz z pouczeniem, iż w przypadku niestawiennictwa się na badanie bez uzasadnionej przyczyny w ciągu 14 dni od daty otrzymania zawiadomienia Komisja odstąpi od postępowania orzeczniczego.

Podczas uzupełniającego przesłuchania A. K. wskazał, że do [...]RKL w W. wpłynęło skierowanie nr [...] wydane [...] października 2018 r. przez KMP dotyczące ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej do służby skarżącego. Wówczas [...]RKL wysłała na ten sam adres skarżącego zawiadomienie odnośnie stawiennictwa, w takiej samej formie jak uprzednie zawiadomienia. W dniu [...] listopada 2018 r. obwiniony przybył do siedziby Komisji. Wtedy przeprowadzono wstępne badanie lekarskie (celem ustalenia wstępnej diagnozy) oraz wystawiono skierowanie "kartę obiegową", w której były informacje medyczne zawarte przez trzech lekarzy. W tym też dniu wyznaczono termin badania komisyjnego na [...] lutego 2019 r. Skarżący zgłosił się w wyznaczonym terminie i oświadczył, że [...] grudnia 2018 r. uległ wypadkowi, w wyniku którego doznał urazu stawu kolanowego lewego. W tej sytuacji zalecono skarżącemu dostarczenie do [...]RKL dokumentacji medycznej z leczenia ortopedycznego i badań diagnostycznych kolana lewego, a do tego czasu postępowanie orzecznicze zostało zawieszone.

Postanowieniem nr [...] z [...] stycznia 2019 r. KMP na podstawie art. 135h ust. 3 u.p. zawiesił postępowanie dyscyplinarne, wskazując na brak możliwości udziału obwinionego w czynnościach dowodowych ze względu na długotrwałe zwolnienie lekarskie i orzeczoną czasową niezdolność obwinionego do służby.

W dniu 26 kwietnia 2019 r. do Zespołu [...] Komendy Miejskiej Policji w S. wpłynęła informacja od lekarza specjalisty ortopedy – traumatologa z [...] Szpitala Wojewódzkiego w S., według której stan zdrowia skarżącego (przebywającego na kontynuowanym zwolnieniu lekarskim wystawionym na okres od [...] kwietnia 2019 r. do [...] czerwca 2019 r.) pozwala na jego udział w czynnościach dowodowych. Wobec powyższego postanowieniem nr [...] z [...] kwietnia 2019 r. organ pierwszej instancji na mocy art. 135h ust. 4 u.p. podjął zwieszone postępowanie dyscyplinarne. W tym samym dniu (tj. [...] kwietnia 2019 r.) KMP wydał jeszcze dwa postanowienia:

1. • nr [...] KMP na podstawie art. 135c ust. 2 u.p. o wyłączeniu rzecznika dyscyplinarnego [...] M. O. od udziału w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym i wyznaczaniu do dalszego prowadzenia postępowania dyscyplinarnego [...] S. C. z Zespołu [...] Komendy Miejskiej Policji w S.;
2. • nr [...] w oparciu o art. 135e ust. 10 u.p. o zmianie zarzutów w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko skarżącemu, przedstawiając mu zarzuty z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 w związku z art. 40 u.p. oraz w związku z § 14 ust. 2 rozporządzenia polegające na zaniechaniu zgłoszenia się na wezwanie komisji lekarskiej w celu określenia stanu zdrowia. Organ pierwszej instancji stwierdził, że nieodebranie zawiadomień komisji lekarskiej, wzywających do zgłoszenia nie wypełnia samoistnie przesłanek przewinienia dyscyplinarnego, lecz należy je rozpatrywać jako przyczynę popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego.

W toku postępowania dyscyplinarnego skarżący nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego. Obwiniony wyjaśnił (w obecności ustanowionego pełnomocnika), że [...] maja 2018 r. dzielnicowy doręczył mu pismo KMP informujące o skierowaniu na komisję lekarską w celu określenia stanu zdrowia. Od tego czasu spodziewał się wezwania na komisję zgodnie ze skierowaniem, ale go nie otrzymał. Zatem nie wiedział o wyznaczonych terminach. W tym okresie korespondencję służbową doręczali mu policjanci z Komendy Miejskiej Policji w S. Skarżący nie podjął próby skontaktowania się z [...]RKL. Potwierdził natomiast, iż w sierpniu 2018 r. odebrał list polecony zawierający decyzję [...]RKL o umorzeniu postępowania, od której nie odwoływał się. Doręczenie tej decyzji mniej więcej zbiegło się w czasie z powrotem skarżącego do służby po długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Wówczas musiał przejść badania lekarskie, na podstawie których orzeczono o dopuszczeniu go do pełnienia służby.

Podjął służbę na wcześniej zajmowanym stanowisku. Wtedy został poinformowany przez rzecznika dyscyplinarnego [...] M. O. o wszczęciu wobec niego postępowania dyscyplinarnego. Skarżący zaakcentował, że we wrześniu 2018 r. sam wystąpił do KMP o ponowne skierowanie go na komisję lekarską. Tym samym pokazał, iż nie unika stawiennictwa przed komisją. Organ pierwszej instancji uwzględnił wniosek obwinionego, wydając drugie skierowanie (nr [...]). Po pewnym czasie skarżący otrzymał wezwanie do zgłoszenia się na komisję lekarską po odbiór karty obiegowej. Odebrał kartę obiegową i poddał się badaniom kilku specjalistów, zgodnie z treścią karty obiegowej. Po tych badaniach przedstawiciel [...]RKL zobowiązał go do ponownego stawiennictwa wraz z pełną dokumentacją medyczną aktualnego leczenia.

W kwestii niestawiennictwa przed komisją lekarską w czerwcu i lipcu 2018 r. obwiniony podał, iż był przekonany, że korespondencja z komisji zostanie doręczona mu drogą resortową tzn. przez Policję. Poza tym nie dysponował kluczem do skrzynki na listy, gdyż jedyny klucz do skrzynki posiadała wówczas jego żona, która pracuje w W. Ponadto w tym wakacyjnym okresie skarżący często przebywał poza domem - wyjeżdżał do rodziny, co zresztą było zgodne z lekarskim zaleceniem odstresowania się. Wreszcie podczas wieloletniej służby w Policji obwiniony nigdy wcześniej nie miał do czynienia z procedurą kierowania przed [...]RKL, bo nikt nie kwestionował jego stanu zdrowia. Nigdy wcześniej nie dopuścił się też przewinienia dyscyplinarnego, a tym samym nie był karany.

Przesłuchana w charakterze świadka małżonka skarżącego – M. C. potwierdziła okoliczność posiadania klucza od skrzynki pocztowej oddawczej.

Orzeczeniem z [...] czerwca 2019 r. nr [...] organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 u.p., uznał skarżącego winnym popełnienia zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i w tym zakresie wymierzył mu karę nagany.

W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia KMP podniósł, że zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy w sposób wyczerpujący wyjaśnia okoliczności popełnienia przez skarżącego zarzucanych mu czynów. Analiza korespondencji przesyłanej do obwinionego przez [...]RKL za pośrednictwem operatora pocztowego, zeznania świadków - listonoszy UP S. oraz Przewodniczącego [...]RKL wskazują na zgodność doręczenia tej korespondencji z przepisami art. 44 k.p.a. Niestawiennictwo obwinionego na badania lekarskie mogłoby być usprawiedliwione tylko wówczas, gdyby sposób doręczenia powiadomienia budził istotne wątpliwości, a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Wyjaśnienia obwinionego w tym zakresie nie usprawiedliwiają jego postawy jako doświadczonego policjanta. Potwierdzeniem tego może być również obojętność skarżącego na doręczoną decyzję [...]RKL z [...] lipca 2018 r. o umorzeniu postępowania, od której jako strona nie złożył odwołania.

Co więcej, także po otrzymaniu pisemnej informacji o skierowaniu go na komisję lekarską, obwiniony nie podjął żadnych prób skontaktowania się z [...]RKL w celu uzyskania informacji o procedurze poddania się badaniom, zważywszy że uprzednio nie był kierowany na komisję lekarską.

Skarżący został przyjęty do służby [...] listopada 2001 r.; jest policjantem w służbie stałej. Organ pierwszej instancji uwzględnił jego ponad osiemnastoletnią, prawidłową służbę (i związane z tym doświadczenie zawodowe) oraz dotychczasową niekaralność. Nadto obwiniony z własnej inicjatywy wystąpił do KMP o ponowne skierowanie go do [...]RKL, przed którą się stawił i poddał badaniu. KMP wziął też pod uwagę okoliczność, iż skarżący nie miał zamiaru popełnienia przewinienia dyscyplinarnego.

W ocenie organu pierwszej instancji, orzeczona kara nagany będzie współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia jego zawinienia. Zgodnie bowiem z art. 134a u.p. kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania.

Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od ww. orzeczenia, powołanym na wstępie orzeczeniem KWP utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy podkreślił, że zarzucone policjantowi przewinienia dyscyplinarne zostały zakwalifikowane jako niewykonanie polecenia służbowego wydanego mu przez przełożonego na podstawie uprawnienia wskazanego w dyspozycjach art. 40 u.p. oraz § 14 ust. 2 rozporządzenia. KWP podzielił dokonaną przez przełożonego dyscyplinarnego ocenę – jako wiarygodnych - zeznań świadków: listonoszy UP S. – E. G., T. S. i M. K., a także Przewodniczącego [...]RKL – A. K. Ww. świadkowie zostali pouczeni o treści art. 233 § 1 Kodeksu karnego; są to osoby obce dla skarżącego, niezainteresowane obciążeniem go swoimi zeznaniami.

Organ drugiej instancji zaznaczył, że oprócz zeznań tych świadków, akta postępowania dyscyplinarnego zawierają inne dowody świadczące o popełnieniu przez skarżącego przewinień: decyzję [...]RKL z [...] lipca 2018 r. nr [...] umarzającą w całości postępowanie w sprawie skarżącego, pismo Poczty Polskiej S.A. z [...] stycznia 2019 r. znak [...] zawierające opis procedury doręczeń korespondencji obwinionemu przez listonoszy UP S., zwróconej jako niepodjęta w terminie. KWP podkreślił, że dla pociągnięcia policjanta do odpowiedzialności dyscyplinarnej istotny jest jedynie fakt wydania określonego polecenia służbowego oraz fakt niewykonania lub niewłaściwego wykonania takiego polecenia.

Jednocześnie wskazał, iż jednym z podstawowych wymogów, ustanowionych w art. 25 u.p., stawianych zarówno kandydatom do służby w Policji jak i samym policjantom, jest gotowość podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej. Policja jako uzbrojona formacja przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego wymaga zhierarchizowanych struktur, zaś rodzaj i specyfika realizowanych przez Policję zadań wymaga od osób pełniących w jej szeregach służbę szczególnego zdyscyplinowania. Obowiązek wykonywania rozkazów i poleceń przełożonych nakłada na policjanta rota ślubowania, którą każdy policjant składa przed podjęciem służby. Jedyny wyjątek może stanowić sytuacja określona w art. 58 ust. 2 u.p.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że dopiero po wszczęciu postępowania dyscyplinarnego skarżący wniósł o ponowne skierowanie go na badania do komisji lekarskiej. Jego wniosek został rozpatrzony przez KMP pozytywnie, a w konsekwencji obwiniony odebrał kartę obiegową i poddał się wskazanym w niej badaniom. Takie zachowanie policjanta nie świadczy jednak o braku winy, ale może stanowić okoliczność mającą wpływ na wymiar kary (uwzględnienie zachowania obwinionego po popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego).

KWP zaaprobował również pogląd organu pierwszej instancji, w myśl którego wyjaśnienia skarżącego dotyczące jego przekonania, że korespondencja z komisji lekarskiej zostanie mu doręczona za pośrednictwem Policji, a nie poczty oraz, że kluczem do skrzynki pocztowej dysponuje jego żona pracująca w W., stanowią przyjętą przez niego linię obrony. Skarżący jako policjant z długoletnim doświadczeniem zawodowym, powinien znać treść przepisów resortowych oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych.

W ocenie organu odwoławczego, brak jest podstaw do stwierdzenia, aby działanie rzeczników dyscyplinarnych i przełożonego dyscyplinarnego w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym było nieobiektywne i naruszało przepis art. 135g u.p. Zebrany w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy potwierdził popełnienie przez obwinionego zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i pozwolił na wydanie rozstrzygnięcia kończącego to postępowanie. W przedmiotowej sprawie wszystkie czynności dowodowe zostały wykonane, nie zachodzi zatem potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego. Orzeczenie KMP zawiera stan faktyczny oraz przepisy prawne, których naruszenie zarzucono skarżącemu. Zdaniem KWP, organ pierwszej instancji zgromadził materiał dowodowy stosownie do treści art. 135g ust. 1 u.p. i dokonał jego prawidłowej oceny.

Nagana jest najłagodniejszą karą dyscyplinarną spośród katalogu kar zawartego w art. 134 u.p. Charakter przewinień dyscyplinarnych polegających na niewykonaniu wydanych przez przełożonego poleceń służbowych - z jednej strony, oraz dotychczasowa nienaganna służba i niekaralność dyscyplinarna obwinionego - z drugiej strony, pozwala na uznanie wymierzonej kary nagany za współmierną do popełnionych przewinień dyscyplinarnych i stopnia zawinienia.

Przełożony dyscyplinarny nie wskazał przesłanek wpływających na zaostrzenie wymiaru kary. Uznał, że nie ma potrzeby wymierzenia kary surowszej, bowiem w myśl art. 134g u.p. za popełnienie kilku przewinień dyscyplinarnych można wymierzyć jedną karę dyscyplinarną, odpowiednio surowszą.

Powyższe orzeczenie KWP stało się przedmiotem skargi skarżącego do tut. Sądu, w której zarzucił:

1. • naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a mianowicie:
2. 1. naruszenie art. 135g ust. 1 oraz ust. 2 w zw. z art. 135e ust. 1 zd. 1 u.p. wyrażające się w utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji niewyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy w zakresie prawidłowości podjętych prób doręczenia obwinionemu korespondencji z [...]RKL, tj. przy zaniechaniu badania podniesionych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji okoliczności, a mianowicie:
3. a) braku adnotacji potwierdzających powtórną awizację na przesyłkach nadanych w dniach 5 oraz 29 czerwca 2018 r., a tym samym niewyjaśnienia wątpliwości w zakresie naruszenia przez doręczyciela dyspozycji art. 44 § 2 - 3 k.p.a.;
4. b) prawdopodobieństwa wadliwej awizacji przesyłki z dnia 5 czerwca 2018 r. - znajdujący się w aktach sprawy wydruk "śledzenia przesyłki" nadanej do obwinionego w dniu 5 czerwca 2018 r. (k. 138-139), wskazuje na powtórną awizację tej przesyłki w dniu 11 czerwca 2018 r., a więc w terminie naruszającym dyspozycję art. 44 §3 k.p.a., a jednocześnie sprzecznym z treścią zeznań listonosza E. G., powołującej się na dostarczenie "powtórnego" awiza w dniu 15 czerwca 2018 r.;
5. c) faktu, że powtórna awizacja przesyłek nadanych do obwinionego w dniach 5 oraz 29 czerwca 2018 r. miała zostać dokonana przez listonoszy "zastępczych", spoza rejonu na którym znajduje się mieszkanie obwinionego (E. G. oraz M. K.), a tym samym istnienia uzasadnionych wątpliwości w zakresie twierdzeń ww. osób o znajomości "kodów" do domofonów w bloku mieszkalnym zamieszkiwanym przez skarżącego, które miały umożliwić ww. osobom pozostawienie awizo;
6. d) faktu, iż obwiniony w zbliżonym okresie czasu odebrał prawidłowo doręczoną mu korespondencję, skierowaną do niego przez [...]RKL - vide korespondencja obejmująca decyzję ww. organu z [...] lipca 2018 r.;
7. 2. naruszenie art. 135g ust. 1 oraz ust. 2 w zw. z art. 135e ust. 1 zd. 1 u.p. wyrażające się w utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji przy pominięciu istotnych wątpliwości co do wiarygodności zeznań przesłuchanych w toku postępowania świadków (E. G., T. S., M. K. oraz A. K.), przy jednoczesnym przyznaniu im waloru całkowitej wiarygodności jedynie z uwagi na fakt, że zostali oni uprzedzeni "o odpowiedzialności karnej art. 233 §1 k.k." oraz są osobami obcymi dla skarżącego, a tym samym "nie mają żadnej motywacji, aby obciążyć go swoimi zeznaniami, a w konsekwencji zaniechaniu prawidłowej oceny zeznań ww. świadków;
8. 3. naruszenie art. 135g ust. 1 oraz ust. 2 w zw. z art. 135e ust. 1 zd. 1 u.p. wyrażające się w utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji, przy niezasadnym pominięciu istotnych okoliczności sprawy wynikających z zeznań świadka w osobie M. C. (żony obwinionego);
9. 4. naruszenie art. 135g ust. 1 oraz ust. 2 w zw. z art. 135e ust. 1 zd. 1 u.p. wyrażające się w utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji niewyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, a mianowicie tego, czy wezwanie "do zgłoszenia się po kartę obiegową" skierowane do obwinionego przez [...]RKL stanowi wezwanie do stawienia się przed przedmiotową Komisją by "poddać się badaniom zleconym przez komisję lekarską'" (art. 40a u.p.), uchybienie które uzasadniałoby zarzuty naruszenia przez funkcjonariusza dyscypliny służbowej, w sytuacji gdy organ zaniechuje własnych ustaleń w tym zakresie, a zlecone przesłuchanie Przewodniczącego [...]RKL (A. K.) nie tylko nie wyjaśnia wątpliwości dotyczące charakteru takiego wezwania, ale też nie może ze swojej natury być dowodem na zaistnienie badanej okoliczności;
10. 5. naruszenie art. 135g ust. 1 oraz ust. 2 u.p. wyrażające się w przyjęciu, iż obwiniony dopuścił się zarzucanych mu czynów, za co należy wymierzyć mu karę dyscyplinarną w postaci nagany, w sytuacji gdy:
11. a) sam obwiniony złożył wniosek o skierowanie go na badania przed komisją lekarską;
12. b) obwiniony terminowo stawił się przed [...]RKL i poddał stosownym badaniom, w sytuacji bezspornego prawidłowego doręczenia mu innego wezwania;
13. c) organ dopuścił obwinionego do pełnienia służby, wskazując na brak przesłanek do zaprzestania przez obwinionego pełnienia służby przed wydaniem orzeczenia przez ww. Komisję;
14. d) organ pierwszej instancji nie odwołał się od decyzji [...]RKL z [...] lipca 2018 r., choć nie powziął żadnych nowych informacji o stanie zdrowia obwinionego;
15. 6. obrazę art. 135j ust. 2 pkt 4 u.p. wyrażającą w wadliwym opisie przypisywanego obwinionemu przewinienia dyscyplinarnego, tj.:
16. a) wskazanie, że obwiniony dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego opisanego w punkcie 1 sentencji zaskarżonego orzeczenia w okresie od [...] lipca do [...] sierpnia 2018 r., w sytuacji, gdy jest to okres 14 dni następujących po zwrocie nadawcy, tj. [...]RKL, korespondencji z 29 czerwca 2018 r., a więc nawet przyjmując zasadność twierdzeń organu pierwszej instancji w zakresie "fikcji doręczenia", obwiniony mógł uchybić terminowi do stawienia się przed ww. Komisją "po kartę obiegową" najwcześniej 1 sierpnia 2018 r.;
17. b) wskazanie, iż obwiniony dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego opisanego w punkcie 2 sentencji zaskarżonego orzeczenia w okresie od [...] czerwca 2018 r. do [...] lipca 2018 r., w sytuacji, gdy jest to okres 14 dni następujących po zwrocie nadawcy, tj. [...]RKL, korespondencji z 5 czerwca 2018 r., a więc nawet przyjmując zasadność twierdzeń organu pierwszej instancji w zakresie "fikcji doręczenia", obwiniony mógł uchybić terminowi do stawienia się przed ww. Komisją "po kartę obiegową" najwcześniej 9 lipca 2018 r.;
18. 7. obrazę art. 135j ust. 2 pkt 7 u.p. wyrażającą się w wadliwym sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie:
19. a) w przeważającej części uzasadnienia organ drugiej instancji referuje treść znajdujących się w aktach sprawy pism oraz przeprowadzonych czynności, jedynie wybiórczo odnosząc się do zarzutów podniesionych przez obrońcę obwinionego w odwołaniu z [...] czerwca 2019 r., a jednocześnie ograniczając się do lakonicznego uzasadnienia prawnego w zakresie, w jakim uznał, iż obwiniony wypełnił znamiona przypisywanych mu przewinień dyscyplinarnych;
20. b) uzasadnienie organu drugiej instancji pozostaje niespójne i wewnętrznie sprzeczne - organ z jednej strony wymienia dowody, które rzekomo były podstawą do wydania orzeczenia wymierzającego karę dyscyplinarną (dokumenty, dowody z przesłuchania świadków dotyczące prawidłowości doręczenia obwinionemu korespondencji z [...]RKL oraz charakter tego wezwania), by następnie stwierdzić, że dla pociągnięcia policjanta do odpowiedzialności dyscyplinarnej wystarczy jedynie stwierdzenie faktu niewykonania przez niego wydanego mu polecenia służbowego, a funkcjonariusz Policji jest szczególnie zobligowany do posłuszeństwa względem przełożonych;
21. • naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

1. 1. naruszenie art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 40 u.p. w zw. z §14 ust. 2 rozporządzenia poprzez ich błędne zastosowanie w niniejszej sprawie, wyrażające się w uznaniu, iż obwiniony dopuścił się zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych w sytuacji, gdy:
2. a) obiektywne i uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości doręczenia mu korespondencji z [...]RKL oraz charakteru wezwań obwinionego do zgłoszenia się po "kartę obiegową" powodują, iż obwinionemu nie można przypisywać zawinionego niewykonania obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń przełożonych;
3. b) fakt, że obwiniony stawił się na wezwanie ww. Komisji w terminie wynikającym z innego wezwania, którego doręczenie było prawidłowe, wskazuje wprost, iż nie miał on zamiaru naruszenia obowiązków przewidzianych prawem ani uchybienia rozkazom i poleceniom przełożonych;
4. c) wbrew twierdzeniom organu drugiej instancji, dyspozycja art. 40 u.p. nie pozwala na wyprowadzenie jakiegokolwiek obowiązku dla funkcjonariusza, a tym samym nie może być przedmiotem naruszenia;
5. d) naruszenie § 14 ust. 2 rozporządzenia może nastąpić tylko w przypadku zwłoki w poddaniu się przez funkcjonariusza "badaniom lekarskim zleconym przez komisję lekarską", a z materiału dowodowego sprawy nie wynika, aby obwiniony pozostawał w tym zakresie w zwłoce i odmówił poddania się badaniom lekarskim przed [...]RKL;
6. e) dobrem chronionym w wyniku przeprowadzenia badań przez komisję lekarską jest zapewnienie zdrowego zasobu kadrowego Policji, tj. funkcjonariuszy zdolnych do wykonywania powierzonych Policji zadań ustawowych, a do naruszenia takiego dobra nie doszło w wyniku działań bądź zaniechań obwinionego;
7. 2. naruszenie art. 6 ust. 3 lit. c Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zw. z art. 91 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez pozbawienie obwinionego prawa do uczestniczenia w czynnościach postępowania dowodowego przeprowadzonych z jego inicjatywy, a mianowicie przesłuchania świadków M. O., E. G., T. S., M. K. oraz A. K., a tym samym rażące naruszenie jego prawa do obrony.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia KWP z [...] sierpnia 2019 r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi obwiniony rozwinął poszczególne zarzuty.

W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 132 ust. 1 u.p., policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Pojęcie naruszenia dyscypliny służbowej definiuje art. 132 ust. 2 u.p. – jest nim czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.

Zgodnie z art. 132a u.p. przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi lub nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć.

W myśl art. 132 ust. 3 pkt 1 u.p. naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego. Polecenie służbowe wydane może być ustnie lub pisemnie.

Art. 40 u.p. stanowi, że policjant może być skierowany do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych:

1. 1) z urzędu lub na jego wniosek - w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze służbą;
2. 2) z urzędu - w celu sprawdzenia prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego.

Według § 14 ust. 2 rozporządzenia, policjant skierowany do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby jest obowiązany bez zbędnej zwłoki poddać się badaniom lekarskim zleconym przez komisję lekarską.

Przepis art. 41 ust. 2 pkt 7a u.p. przewiduje możliwość zwolnienia policjanta ze służby w przypadku dwukrotnego nieusprawiedliwionego niestawienia się na badania, o których mowa w art. 40a ust. 1, lub niepoddania się im, albo w przypadku dwukrotnego nieusprawiedliwionego niestawienia się na obserwację w podmiocie leczniczym, w przypadku wyrażenia zgody przez funkcjonariusza, chyba że skierowanie do komisji lekarskiej nastąpiło na wniosek funkcjonariusza.

Zdaniem Sądu, niezasadny jest zarzut naruszenia art. 135g ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 135e ust. 1 zd. 1 u.p. Pierwszy z ww. artykułów w ust. 1 wskazuje, iż przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego, zaś wedle ust. 2 obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego. Z kolei w myśl dyspozycji art. 135e ust. 1 zd. 1 u.p. rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy.

W świetle wyż. cyt. przepisów oraz wobec doręczenia obwinionemu pisma KMP z [...] maja 2018 r. informującego o skierowaniu go na komisję lekarską (celem określenia stanu zdrowia i dalszej przydatności do służby w Policji), a także decyzji [...]RKL z [...] lipca 2018 r. (umarzającej w całości postępowanie orzecznicze), niekwestionowanej przez skarżącego, rzecznik dyscyplinarny miał podstawy do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Z treści ww. decyzji (która wobec niezaskarżenia jej odwołaniem przez żadną ze stron, tj. skarżącego i KMP, stała się prawomocna) wyraźnie wynika, że wobec nieodebrania wezwań, pomimo dokonanego zgodnie z art. 46 § 6 k.p.a. doręczenia, przeprowadzenie badania lekarskiego i podjęcie czynności z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz wydanie orzeczenia zgodnie z art. 38 ust. 1 ww. ustawy jest niemożliwe, a zatem postępowanie orzecznicze staje się bezprzedmiotowe i należy je umorzyć.

Sąd stwierdza, że już sam odbiór przez skarżącego w dniu 30 maja 2018 r. informacji o skierowaniu na komisję lekarską powinien skutkować jego zainteresowaniem odnośnie dalszej korespondencji wskazującej termin stawiennictwa. Tymczasem nawet po doręczeniu decyzji[...]RKL (co nastąpiło 21 sierpnia 2018 r.) skarżący nie podjął żadnych działań, aby wyjaśnić tę sprawę; po prostu ją zignorował. Dopiero po wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, zaczął podważać prawidłowość, a tym samym skuteczność doręczeń zawiadomień dokonanych przez [...]RKL. Również dopiero wtedy wystąpił z inicjatywą ponownego skierowania na komisję lekarską.

Pismem z 30 maja 2018 r. [...]RKL zawiadomiła skarżącego - w związku ze skierowaniem organu kadrowego - o konieczności zgłoszenia się do jej siedziby od poniedziałku do piątku w godz. 8:00 - 12:00 w ciągu 14 dni po kartę obiegową. Zawiadomienie to zostało wysłane za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na właściwy adres obwinionego. Wobec niezastania adresata w mieszkaniu (ani innych osób uprawnionych do odbioru korespondencji) w dniu 7 czerwca 2018 r. listonosz UP S. E. G. wypisała awizo i pozostawiła je w skrzynce pocztowej skarżącego. Powtórne awizo, które elektronicznie generuje system, zostało pozostawione przez nią w skrzynce pocztowej 15 czerwca 2018 r. Niepodjęta korespondencja została odesłana 26 czerwca 2018 r. przez UP S. do urzędu nadawczego (tj. UP W.).

Ponowne zawiadomienie dotyczące zgłoszenia się do [...]RKL po kartę obiegową usiłował doręczyć skarżącemu listonosz UP S. T. S. w dniu 2 lipca 2018 r. Wobec absencji adresata, wystawił awizo, które umieścił w skrzynce pocztowej skarżącego. Powtórne awizo pozostawił 10 lipca 2018 r. w skrzynce pocztowej listonosz M. K. (zastępujący przebywającego na urlopie T. S.). Przedmiotowa korespondencja z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie" została odesłana 17 lipca 2018 r. przez UP S. do urzędu nadawczego – UP W. Aby uznać doręczenie zastępcze za dokonane prawidłowo muszą zostać łącznie spełnione przesłanki określone w art. 44 k.p.a. Pierwszą z nich jest niemożność doręczenia pisma w sposób określony w art. 42 i w art. 43 k.p.a. Drugą z przesłanek jest pozostawienie pisma na przechowanie przez okres 14 dni w placówce pocztowej danego operatora pocztowego, w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego albo też w urzędzie właściwej gminy (miasta), w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta), upoważnioną osobę lub organ.

Trzecią przesłanką jest zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, odpowiednio w placówce pocztowej albo w urzędzie właściwej gminy (miasta). Czwartą przesłanką jest, w przypadku niepodjęcia przez adresata przesyłki we wskazanym terminie, pozostawienie powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia.

W niniejszej sprawie wszystkie te przesłanki zostały spełnione. Okoliczność powtórnego awizowania przesyłek z [...]RKL została wykazana zeznaniami świadków – listonoszy UP S. Wynika ona również z wydruków śledzenia przesyłek znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy. Uchybienie w postaci braku adnotacji na kopertach o powtórnym awizowaniu nie przekreśla skuteczności doręczenia przesyłek. Przepis art. 44 § 4 k.p.a. nie uzależnia skuteczności doręczenia przesyłki od umieszczenia na niej jakichkolwiek adnotacji, a jedynie od zachowania trybu przewidzianego w tym przepisie, w tym podwójnego awizowania przesyłki pod prawidłowym adresem. Ten tryb został zachowany, zatem zasadnie uznano tak dokonane doręczenia za skuteczne. W okresach 14 dni od przyjęcia fikcji doręczenia tych przesyłek – pierwszą doręczono w trybie zastępczym 21 czerwca 2018 r., a drugą – 16 lipca 2018 r. (tj. od 22 czerwca 2018 r. do 6 lipca 2018 r. odpowiednio oraz 17 lipca 2018 r. do 1 sierpnia 2018 r.), skarżący był obowiązany do stawienia się w siedzibie [...]RKL po odbiór karty obiegowej, która to czynność rozpoczyna procedurę realizacji skierowania na badania.

Wyjaśnienia skarżącego wskazują, iż oczekiwał on dokonywania doręczeń za pośrednictwem pracowników Policji, a kluczem do skrzynki pocztowej dysponowała jego małżonka pracująca w W. Nawet jeśli uznać te twierdzenia za wiarygodne (a nie jak przyjęły organy Policji – za obraną linię obrony), to świadczą one o całkowitym braku zainteresowania skarżącego zawartością skrzynki pocztowej, pomimo częstego przebywania latem 2018 r. poza miejscem zamieszkania (zgodnie z zaleceniem lekarza, obwiniony wyjeżdżał do rodziny celem odstresowania się). W konsekwencji należy przypisać skarżącemu niedbalstwo, brak należytej staranności, której nie usprawiedliwia brak dotychczasowego skierowania na komisję lekarską.

Nietrafny jest zarzut skarżącego, że został on dopuszczony do pełnienia służby pomimo braku orzeczenia komisji lekarskiej. Dokumentem potwierdzającym zdolność policjanta do służby jest orzeczenie lekarskie wydane w wyniku okresowego badania lekarskiego i oceny narażeń występujących na stanowisku pracy. Dopiero prawomocne orzeczenie komisji lekarskiej wskaże, czy policjant może nadal pełnić służbę czy też nie.

Pokwitowanie przez skarżącego pisma KMP z [...] maja 2018 r. informującego o skierowaniu na komisję lekarską skutkowało koniecznością podporządkowania się funkcjonariusza temu poleceniu. Tymczasem skarżący nie podjął żadnych działań, aby wykonać ten obowiązek, bezpodstawnie przyjmując, że korespondencja dotycząca stawiennictwa przed [...]RKL zostanie mu doręczona za pośrednictwem Policji. Taka postawa skarżącego narusza dyscyplinę służbową. Fakt późniejszego zgłoszenia się skarżącego na komisję lekarską (z własnej inicjatywy) nie sanuje tego naruszenia, a jedynie stanowi – jak słusznie zakwalifikowały to orzekające w sprawie organy – okoliczność łagodzącą wymiar kary za stwierdzone przewinienie dyscyplinarne.

W tym miejscu przypomnieć należy, iż policjant jest bezwzględnie obowiązany wykonać każdy rozkaz lub polecenie przełożonego, o ile nie prowadziłoby to do popełnienia przestępstwa. Tylko wówczas gdy policjant uzna, że wykonanie rozkazu bądź polecenia łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa, może odmówić wykonania skierowanego do niego przez przełożonego rozkazu lub polecenia, jednak równocześnie musi zameldować o tym Komendantowi Głównemu Policji z pominięciem drogi służbowej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.p., Policja jest formacją o charakterze zmilitaryzowanym, zbudowaną na zasadzie hierarchiczności w taki sposób, aby mogła sprawnie wykonywać zadania powierzone jej w art. 1 ust. 2 u.p. Zmilitaryzowanie i zhierarchizowanie Policji powoduje, że stosunek służbowy funkcjonariusza Policji charakteryzuje się szczególnego charakteru podległością. Osoba wstępująca do służby przyjmuje na siebie szereg obowiązków związanych z wykonywaniem zadań służbowych (vide treść roty ustalonej w art. 27 ust. 1 u.p.). W zamian otrzymuje gwarancję stabilności zatrudnienia i liczne uprawnienia związane ze służbą.

Skierowanie policjanta na komisyjne badanie lekarskie należy do uprawnień przełożonego w sprawach osobowych, co wynika z art. 40 u.p., zaś podwładny jest obowiązany się skierowaniu poddać. W przedmiotowej sprawie skarżący, mając świadomość wydania takiego skierowania, nie stawił się przed [...]RKL, ani nawet nie próbował wyjaśnić braku dalszej korespondencji w tej sprawie, której – jak sam podał – spodziewał się.

W ocenie Sądu, organy Policji obu instancji poczyniły wszystkie istotne ustalenia faktyczne w oparciu o korespondujące ze sobą dowody. Mając za podstawę zebrany materiał dowodowy, organy prawidłowo stwierdziły, że zachowanie skarżącego wypełnia znamiona przewinienia dyscyplinarnego polegającego na niewykonaniu polecenia służbowego. Właściwie też przyjęły jego nieumyślną winę wyrażającą się w niezachowaniu ostrożności wymaganej w danych okolicznościach. Wymierzając skarżącemu karę dyscyplinarną nagany, organy uwzględniły kryteria wymienione w art. 134h ust. 1 u.p., w tym okoliczności łagodzące w postaci: długoletniej nienagannej służby, dotychczasowej niekaralności, nieumyślności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego oraz wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o skierowanie go na komisję lekarską.

Zaakcentować przy tym należy, iż wobec niewątpliwego naruszenia przez skarżącego dyscypliny służbowej wymierzono mu najłagodniejszą karę z katalogu kar dyscyplinarnych ujętych w art. 134 u.p. Celem nagany jest wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania (art. 134a u.p.). W kontekście stwierdzonego zawinienia wymierzenie tej kary skarżącemu było zasadne.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), oddalił skargę.