Uzasadnienie
B. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego w W. przy ul. [...]. Pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. skarżąca zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wskazała, że w przedmiotowym lokalu została zameldowana przez narzeczonego, który był funkcjonariuszem [...], zajmował ten lokal w oparciu o [...] i zmarł w dniu planowanego przez nich ślubu.
Skarżąca podkreśliła, że jest emerytką, nie posiada prawa do innego lokalu ani środków finansowych na wynajęcie mieszkania. W zakresie zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych nie może również liczyć na pomoc rodziny. Podała, że jest rozwiedziona i ma syna, który mieszka w innym mieście.
Nadmieniła również, że z własnych środków finansowych opłacała i nadal opłaca należności związane z przedmiotowym lokalem.
Reasumując skarżąca wskazała, że w jej ocenie nie zachodzą przesłanki uzasadniające nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, jak również brak jest ustawy szczególnej wyłączającej możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wskazać przede wszystkim należy, że Sąd wydając orzeczenie w tym przedmiocie, swoje rozstrzygnięcie powinien oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie wystąpienia przesłanek wstrzymania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 31 sierpnia 2004 r. sygn. FZ 267/04, niepubl.).
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż w ocenie Sądu skarżąca wystarczająco uprawdopodobniła okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżącej wypłacana jest emerytura w wysokości ok. [...] zł (kserokopia decyzji [...] z dnia [...] marca 2008 r. nr [...], k-[...] akt administracyjnych).
Zestawienie wysokości otrzymywanej przez skarżącą emerytury z jej oświadczeniem, że nie posiada innego lokalu, ani środków finansowych na wynajęcie mieszkania na rynku komercyjnym, czego koszt według szacunków skarżącej wynosi ok. 1000 zł, pozwala przyjąć, iż zasadne jest w niniejszej sprawie zastosowanie ochrony tymczasowej - wstrzymanie wykonania zaskarżonej, ostatecznej decyzji administracyjnej do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne w pierwszej instancji.
Jednocześnie oczywistym i nie wymagającym głębszego uzasadnienia jest, że wykonanie decyzji nakazującej opróżnienie lokalu spowoduje, że realnym stanie się niebezpieczeństwo zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wykonanie decyzji przed rozpoznaniem sprawy mogłoby bowiem pozbawić skarżącą miejsca zamieszkania, a tym samym wywołać trudny do odwrócenia skutek (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 19 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1160/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Ze względu na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.