Uzasadnienie
Komendant Główny Straży Granicznej decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 nr [...], którą to decyzją (w postępowaniu wznowieniowym) odmówiono uchylenia decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie ustalenia wysokości dodatku z tytułu wysługi lat.
W motywach uzasadnienia organ wskazał, że K. F. wnioskiem z dnia [...] czerwca 2011 r. wniósł o wznowienie postępowania w przedmiocie zaliczenia pracy w gospodarstwie rolnym [...] od [...] grudnia 1996 r. do [...] sierpnia 2000 r. do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wysokości dodatku do wysługi lat.
Jednocześnie organ wskazał, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Komendant [...] Oddziału SG ustalił funkcjonariuszowi na dzień [...] lipca 2009 r. prawo do dodatku za wysługę lat w wysokości 8% naliczonego uposażenia zasadniczego i rozkaz ten został decyzją Komendanta Głównego Straży Granicznej utrzymany w mocy decyzją z dnia [...] listopada 2009 r.
Rozpoznając przedmiotową sprawę w trybie wznowieniowym organ stwierdził, że przy wznowieniu postępowania w oparciu o art. 145 k.p.a. postępowanie wznawia się, jeżeli m. in.: ujawnione zostaną nowe okoliczności faktyczne lub dowody, które nie były znane organowi przy wydaniu decyzji. Organ stwierdził, że podnoszone przez skarżącego w postępowaniu wznowieniowym okoliczności (praca w gospodarstwie rolnym [...] była znana organowi w dacie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2009 r. Wyjaśnił, że skarżący podnosił te okoliczności w odwołaniu od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] września 2009 r. Organ stwierdził również, że aktualna pozostaje ocena, że praca funkcjonariusza w gospodarstwie rolnym [...] miała charakter doraźnej pomocy świadczonej w chwilach wolnych od podstawowych obowiązków.
W konsekwencji uznał, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...] listopada 2009 r., gdyż w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna nowa okoliczność, która istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej, a jednocześnie nie była znana organowi, który ją wydał, nadto by miała ona istotne znaczenie w sprawie.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi K. F. do tutejszego Sądu.
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący podniósł naruszenie art. 145 § 1 k.p.a., poprzez nierozpoznanie przez organ w postępowaniu wznowieniowym zaistnienia wszystkich przesłanek określonych w tym przepisie.
W uzasadnieniu skargi podniósł, że organ zobowiązany był dokonać rozstrzygnięcia w oparciu o wszystkie wymienione w art. 145 k.p.a. przesłanki wznowienia, a rozstrzygnął sprawę w oparciu o tylko jedną z przesłanek, tj. zaistnienie nowych ważnych i nieznanych wcześniej organowi okoliczności. Zdaniem strony skarżącej, fakt nie odniesienia się do pozostałych przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a. skutkować winien uchyleniem zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Podkreślić należy, iż przedmiotowa sprawa została przez organ rozpoznana w trybie nadzwyczajnym wznowieniowym. Zasady i tryb tegoż postępowania określa art. 145 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:
- 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,
- 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,
- 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,
- 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,
- 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,
- 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,
- 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),
- 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
§ 2. Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego.
§ 3. Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa.
W rozpoznawanej sprawie na żądanie strony wszczęte zostało postępowanie wznowieniowe w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (nowe okoliczności i dowody nie znane w dacie wydania decyzji). Na okoliczności te powołał się również skarżący w swoim odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2011 r.
Wskazać jednocześnie należy, iż wskazana przez skarżącego podstawa wznowienia wiązała organ i wyznaczała granice nadzwyczajnego postępowania (vide IV SA/Gd 647/09; VII SA/Wa 513/09). Związanie treścią wniosku o wznowienie oznacza, że organ nie może ani zmieniać, ani rozszerzyć żądania na inne podstawy wznowieniowe wskazane w art. 145 k.p.a.
Wskazać również należy, iż skarżący nie zgłosił żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 147 tiret 2 k.p.a., a mianowicie nie zgłosił żądania wznowienia postępowania na podstawie przesłanki pozbawienia strony udziału w postępowaniu bez jej winy – art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przesłanka ta może być podstawą wznowienia wyłącznie na żądanie strony. Już z tego tylko powodu organ nie mógł z urzędu bez wniosku skarżącego wszcząć i prowadzić postępowania wznowieniowego na podstawie tej przesłanki.
Przechodząc do oceny przesłanki wskazanej przez skarżącego, tj. przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – twierdzenia, że wyszły na jaw nowe okoliczności lub fakty istniejące w dacie wydania zaskarżonej decyzji nieznane organowi, stwierdzić należy, iż taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie.
Nie ulega wątpliwości, że podnoszone fakty i dowody dotyczące pracy skarżącego w gospodarstwie rolnym [...] w okresie od [...] grudnia 1996 r. do [...] sierpnia 2000 r. (ponad 4 lata) były przedmiotem oceny organu w postępowaniu tzw. "zwykłym". Dlatego też w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że aktualna pozostaje ocena, że praca funkcjonariusza w gospodarstwie rolnym [...] miała charakter doraźnej pomocy świadczonej w chwilach wolnych od podstawowych obowiązków.
Reasumując, zasadnie organ stwierdził, iż wobec niezaistnienia przesłanki wznowieniowej wskazanej przez stronę skarżącą należało odmówić uchylenia decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie ustalenia wysokości dodatku z tytułu wysługi lat.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł, jak w sentencji.