Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 stycznia 2016 r. Z.R., reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego G.R., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę w przedmiocie świadczenia w drodze wyjątku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 16 lutego 2016 r. poinformował skarżącą, że z akt administracyjnych wynika, że:
- 1. w przedmiotowej sprawie została wydana ostateczna decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] o odmowie przyznania renty rodzinnej w drodze wyjątku. Od powyższego rozstrzygnięcia, zgodnie z pouczeniem w nim zawartym, przysługiwała wniesiona, za pośrednictwem Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ([...] W., ul. [...]), skarga do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia jej doręczenia,
- 2. pismem, które wpłynęło do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. w dniu 30 listopada 2015 r. skarżąca zwróciła się ponownie o rozpatrzenie dokumentów wnioskując o przyznanie renty wyjątkowej,
- 3. w odpowiedzi na powyższe Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych pismem z dnia 17 grudnia 2015 r. nr [...] poinformował, że decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. organ odmówił już wnioskowanego świadczenia, wskazując, że przysługiwała od niej możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego. Jednocześnie podał, że z uwagi na nieprzedstawienie w tym piśmie żadnych nowych dowodów lub okoliczności faktycznych brak jest podstaw do wznowienia postępowania o rentę rodzinną w drodze wyjątku lub wszczęcia nowego postępowania.
W związku z powyższym Sąd wezwał skarżącą do jednoznacznego sprecyzowania skargi poprzez wskazanie, czy przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku, czy też bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 30 listopada 2015 r. o przyznanie renty wyjątkowej.
Powyższe wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało doręczone przedstawicielowi ustawowemu skarżącej w dniu 22 lutego 2016 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach sądowych).
Pismem nadanym w dniu 23 lutego 2016 r wnoszący skargę wskazał, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl zaś art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W rozpoznawanej sprawie Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wydał w dniu [...] lipca 2015 r decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] odmawiającą przyznania Z.R., reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego G.R., renty rodzinnej w drodze wyjątku. Podkreślić należy, że organ nie może przedstawić dowodu potwierdzającego datę doręczenia stronie skarżącej zaskarżonej decyzji ostatecznej, gdyż została ona wysłana listem zwykłym (bez potwierdzenia jego odbioru).
Tymczasem skarżąca, reprezentowana przez ojca, pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji, zamiast skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożyła w dniu 30 listopada 2015 r. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. pismo, które przekazano w dniu 9 grudnia 2015 r. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. - Departament Świadczeń Emerytalno-Rentowych jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przyznania renty rodzinnej w ramach świadczeń wyjątkowych dla małoletniej Z.R. Uznać zatem należy, że zaskarżona decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2015 r. została stronie skarżącej doręczona najpóźniej w dniu 30 listopada 2015 r.
Jak wynika z akt sprawy skarżąca wniosła skargę z dnia 7 stycznia 2016 r. na zaskarżoną decyzję bezpośrednio do sądu administracyjnego, co naruszyło tryb określony w art. 54 § 1 P.p.s.a. W tej sytuacji o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., decyduje data nadania skargi przez sąd pod adres właściwego organu administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zgodnie z zarządzeniem z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II KO/Wa 10/16 (karta nr 7 akt sądowych), pismem z dnia 14 stycznia 2016 r. (nadanym w dniu 18 stycznia 2016 r.) przekazał przedmiotową skargę zgodnie z właściwością do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Dokonując zatem oceny zachowania terminu do wniesienia skargi należało mieć na uwadze datę doręczenia stronie skarżącej zaskarżonej decyzji (30 listopada 2015 r.) oraz datę nadania skargi do właściwego organu (18 stycznia 2016 r.). Z uwagi na to, że termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 30 grudnia 2015 r., stwierdzić należy, że skarga została wniesiona po terminie i podlega odrzuceniu.
Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w związku z art. 53 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.