Uzasadnienie
J. G. skierował w dniu 25 czerwca 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w sprawie wyboru ławników do Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.
Powyższa skarga była konsekwencją braku oczekiwanej przez skarżącego reakcji na złożone przez niego w dniu 7 stycznia 2004 r. pismo adresowane do Przewodniczącego Biura Rady [...] o zajęcie stanowiska wobec ważności dokonanego przez Radę wyboru ławników.
Zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2000 r. sygn. akt II SA 329/00, LEX nr 57184) zaskarżona uchwała o wyborze ławników jest aktem organu jednostki samorządu terytorialnego podejmowanym w sprawach z zakresu administracji publicznej określonym w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W myśl art. 101 ust. I ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 149, poz. 1591 ze zm.), zwanej dalej ustawą samorządową, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może- po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (art. 101 ust. 3 ustawy samorządowej).
Na gruncie obowiązującej do dnia 31 grudnia 2003 r. ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) wyrażony został pogląd, iż w sprawie zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały organu gminy w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm.) stosuje się termin do wniesienia skargi określony w art. 35 ust. 1 pow. ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, którego bieg rozpoczyna się od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, gdy odpowiedź została doręczona przed upływem dwumiesięcznego terminu przewidzianego dla rozpatrzenia wezwania. Jeżeli odpowiedzi nie doręczono, termin do wniesienia skargi biegnie od dnia upływu tego dwumiesięcznego terminu. Jednakże, gdy spóźniona odpowiedź na wezwanie została doręczona przed upływem terminu do wniesienia skargi, termin ten liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 4 maja 1998r., FPS 1/98, ONSA 1998/3/78).
Pogląd ten, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zachowuje aktualność po wejściu w życie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. Eugeniusz Ochendowski w: "Postępowanie sądowoadministracyjne", M. Jaśkowska, M. Masternak, E.Ochendowski, Wyd. Prawnicze "Lexis Nexis, W-wa 2004, s. 60 i następne). Jak bowiem słusznie zauważa E. Ochendowski, termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego określony w art. 53 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest taki sam jak termin, który ustalał art. 35 ust. 1 ustawy z 11 maja 1995r. o NSA, powołany w cytowanej uchwale składu siedmiu sędziów NSA (por. niepublikowane postanowienie z dnia 14 grudnia 2004 r. sygn. akt II SA/Wa 1714/04).
Ponadto należy zaznaczyć, iż wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 ustawy samorządowej, jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. Następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu (postanowienie składu siedmiu sędziów NSA z 24 czerwca 2002r., sygn. akt OSA 2/02, ONSA 2003/1/2).
W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że skarżący wniósł skargę po upływie ustawowego terminu, bowiem ostatnim dniem do jej wniesienia był dzień 6 kwietnia 2004 r.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym Sad orzekł jak w sentencji.