Uzasadnienie
E. K. i A. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Na podstawie informacji przedstawionych przez skarżących w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy ustalono, co następuje.
Skarżący prowadzą wspólnie gospodarstwo domowe. Stały miesięczny dochód w tym gospodarstwie wynosi 2000 zł brutto i uzyskiwany jest przez skarżącą z tytułu umowy o pracę. Skarżący jest osobą bezrobotną, żadnego dochodu nie uzyskuje. Wnioskodawczyni ponosi stałe wydatki na leki w wysokości 200 zł miesięcznie.
Innych stałych wydatków nie podano. Skarżący żadnego majątku, w tym oszczędności, nie posiadają.
Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Na podstawie informacji przedstawionych w urzędowym formularzu stwierdzić należy, że wnioskodawcy wykazali, iż spełniają przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Małżonkowie utrzymują się wyłącznie z wynagrodzenia za pracę w wysokości 2000 zł brutto. Dochód ten nie jest wielki i w przeliczeniu na jedną osobę w rodzinie wynosi około 650-700 zł netto. Uwzględniając konieczność ponoszenia stałych wydatków na codzienne utrzymanie oraz wydatków na leczenie skarżącej (200 zł), stwierdzić należy, że skarżący nie dysponują środkami finansowymi, które pozwoliłyby na uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 200 zł, poniesienie dalszych opłat sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z wyboru. Wnioskodawcy wykazali, że nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W związku z tym, że w sprawie niniejszej skarżący obowiązany jest do uiszczania kosztów sądowych w toku całego postępowania, a przy wnoszeniu środka odwoławczego od orzeczenia sądu I instancji obowiązuje przymus adwokacko – radcowski, należało przyznać prawo pomocy.
Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w pkt. 1 i 2 postanowienia.