Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 28 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2356/19

Uzasadnienie

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A. I. utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2019 r. o zwolnieniu [...] A. I., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 roku, poz. 161, ze zm.), z dniem [...] maja 2019 r. ze służby w Policji. Rozkazowi personalnemu organu I instancji nadany był na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu KGP wskazał, że wnioskiem z dnia [...] marca 2019 r. Komendant Miejski Policji w [...] skierował do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wniosek personalny o zwolnienie [...] A. I. - referenta Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] - ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Uzasadniając powyższe wskazał na fakt braku rękojmi zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Podał, że Prezes Rady Ministrów decyzją nr [...] z dnia [...] października 2018 r. utrzymał w mocy decyzję Pełnomocnika do spraw Ochrony Informacji Niejawnych Komendy Miejskiej Policji w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. o odmowie wydania poświadczenia bezpieczeństwa w zakresie dostępu do informacji niejawnych o klauzuli "poufne" A. I..

KGP wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie rozwiązania z A. I. stosunku służbowego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Pismo w tej sprawie wraz z pouczeniem o uprawnieniach strony zostało dostarczone do miejsca zamieszkania A. I. przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w [...]. Wymieniona odmówiła przyjęcia pisma, na okoliczność tę sporządzono stosowną notatkę służbową. Organ powołując się na art. 47 k.p.a. wskazał, że zostało ono prawidłowo doręczone w dniu [...] kwietnia 2019 r.

Organ wskazał, że pismem z dnia [...] marca 2019 r. zwrócono się do Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...] o zajęcie stanowiska w sprawie rozwiązania z A. I. stosunku służbowego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W dniu [...] kwietnia 2019 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynęło pismo Pierwszego Wiceprzewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...], z którego wynika, iż Prezydium ZW NSZZ Policjantów województwa [...] negatywnie zaopiniowało wniosek Komendanta Miejskiego Policji w [...] dotyczący zwolnienia A. I. ze służby.

Komendant Główny Policji utrzymując w mocy rozkaz personalny o zwolnieniu A.I. ze służby w Policji przywołał w uzasadnieniu przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Wskazał, że pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało bliżej określone. W praktyce na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, a nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Stwierdził, że przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę. Przesłanka ta oceniana być musi przez pryzmat zadań, do realizacji których powołana jest Policja, a wymienionych w art. 1 ustawy o Policji oraz w niektórych innych przepisach, a także wymagań stawianych policjantom, a określonych w art. 25 ustawy o Policji.

KGP wskazał, że bezsporne jest, że decyzją Pełnomocnika ds. Ochrony Informacji Niejawnych Komendy Miejskiej Policji w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2018 r., utrzymaną następnie w mocy decyzją Prezesa Rady Ministrów nr [...] z dnia [...] października 2018 r. odmówiono A. I. wydania poświadczenia bezpieczeństwa w zakresie dostępu do informacji niejawnych o klauzulach "poufne".

Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Stosownie natomiast do art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2019, poz. 742, z późn. zm.) dopuszczenie do pracy lub pełnienia służby na stanowiskach albo zlecenie prac związanych z dostępem do informacji niejawnych o klauzuli "poufne" lub wyższej może nastąpić, z zastrzeżeniem art. 34, po uzyskaniu poświadczenia bezpieczeństwa oraz odbyciu szkolenia w zakresie ochrony informacji niejawnych.

Komendant Główny Policji podkreślił, że brak rękojmi zachowania tajemnicy stanowi przeszkodę do wykonywania zadań przez A. I. na jakimkolwiek stanowisku służbowym w strukturach Policji. Przez rękojmię zachowania tajemnicy należy bowiem rozumieć zdolność danej osoby do spełnienia ustawowych wymogów dla zapewnienia ochrony informacji niejawnych przed ich nieuprawnionym ujawnieniem, stwierdzoną w wyniku przeprowadzenia postępowania sprawdzającego.

Organ odwoławczy wskazał, że zawód policjanta łączy się ze szczególnym obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej, bardzo często również tajemnicy państwowej. W świetle powyższego w ważnym interesie służby leży dopuszczenie do służby wyłącznie osób spełniających ustawowe kryteria dostępu do informacji niejawnych. Skoro A. I. kryteriów tych nie spełnia, nie może tym samym pełnić służby w Policji. Niemożność pełnienia służby stanowi zaś o spełnieniu przesłanki uzasadniającej zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

KGP podkreślił, że na zastosowanie tego przepisu nie ma wpływu okoliczność, że prowadzone przeciwko A. I. postępowanie karne zostało umorzone. Bez znaczenia w sprawie jest także znaczny upływ czasu od zaistnienia okoliczności uzasadniających wszczęcie tego postępowania karnego i to, że wymieniona była nagradzana przez przełożonych za wzorowe wykonywanie obowiązków służbowych. Istotne w sprawie bowiem jest wyłącznie to, że stronie odmówiono wydania poświadczenia bezpieczeństwa, co uniemożliwia pełnienie służby w Policji. Zarzuty pełnomocnika strony dotyczące nieuzasadnionej odmowy wydania A. I. poświadczenia bezpieczeństwa nie mogą być przedmiotem rozważań organów w postępowaniu w przedmiocie zwolnienia wymienionej ze służby w Policji. Badanie bowiem podstaw takiej odmowy odbyło się w postępowaniu zakończonym decyzją Prezesa Rady Ministrów nr [...] z dnia [...] października 2018 r. Organy Policji są związane faktem istnienia tej decyzji i jej treścią i nie mogą ingerować w ustalenia poczynione w ramach tego postępowania. KGP wskazał, że w sprawie zasięgnięto opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, a więc spełniono przesłankę określoną w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji.

W odniesieniu do wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do odwołania KGP wskazał, że organ w żaden sposób nie polemizuje z dotychczasowymi osiągnięciami w służbie A. I. ani też jej kwalifikacjami zawodowymi, jednakże nie może to stanowić przesłanki uniemożliwiającej zwolnienie ze służby policjanta, który przestał spełniać ustawowe wymogi do wykonywania zawodu policjanta. Odnosząc się zaś do zarzutu zwolnienia wymienionej ze służby po złożeniu przez nią raportu o udzielenie urlopu wychowawczego organ podkreślił, że A. I. wystąpiła z takim wnioskiem po wszczęciu postępowania w przedmiocie zwolnienia jej ze służby w Policji, jednak z uwagi na braki formalne i ich nieuzupełnienie, nie został on rozpatrzony przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych przed datą rozwiązania stosunku służbowego.

Organ przywołał art. 44 ust. 1 ustawy o Policji. Wskazał, że z powołanego przepisu wynika, że zasadą jest wzmożona stabilność stosunku służbowego określonej grupy policjantów. Od tej ogólnej zasady przewidziano jednak kilka wyjątków. Dopuszczalne bowiem jest rozwiązanie stosunku służbowego niezależnie od okresów wymienionych we wskazanym przepisie, jeżeli wymaga tego w szczególności ważny interes służby. Oczywiste przy tym jest, że skoro art. 44 ust. 1 ustawy o Policji stanowi odstępstwo od zasady szczególnej ochrony funkcjonariuszy korzystających z uprawnień związanych z rodzicielstwem, to musi być on interpretowany ściśle i stosowany wówczas, gdy niezwolnienie policjantki ze służby mogłoby narazić na szwank ważny interes służby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 1991 r. sygn. akt II SA 872/91, z dnia 19 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 1852/13). Nawet zatem w przypadku udzielenia A. I. urlopu wychowawczego. Komendant Wojewódzki Policji w [...] mógł zwolnić wymienioną ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Organ podkreślił, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania. Roli swej nie może wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić.

Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. stał się przedmiotem skargi A. I., reprezentowanej przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego zarzucił:

1. 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, t.j.:
2. - art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez brak wykazania podstawy do jego zastosowania wobec funkcjonariusza, który złożył wniosek o udzielenie mu bezpłatnego urlopu wychowawczego, a co za tym idzie korzystać powinien z ochrony przed zwolnieniem na podstawie art. 71 ust. 2 Konstytucji RP w związku z korzystaniem z urlopu wychowawczego.
3. - art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji wskutek zwolnienia A. I. ze służby, mimo iż nie wymagał tego interes służb; przeciwnie interes ten wymagał, aby kontynuowała ona służbę.
4. 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, t.j.:
5. - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która powinna ulec zmianie z uwagi na to, że wydana została z obrazą prawa oraz na podstawie błędnych ustaleń faktycznych, jakoby: aktualny brak posiadania przez A. I. poświadczenia bezpieczeństwa rodził konieczność zwolnienia jej ze służby w Policji skoro policjantka przed wydaniem zaskarżonej decyzji złożyła wniosek o udzielenie jej urlopu wychowawczego, zaś przed upływem tego urlopu mogła ubiegać się o wydanie jej takiego poświadczenia i poświadczenie to powinna uzyskać albowiem daje rękojmię w zakresie ochrony informacji niejawnych; A. I. nie daje rękojmi w zakresie ochrony informacji niejawnych, podczas gdy w oczywistym stopniu daje ona taką rękojmię; A. I. sprzeniewierzyła się rocie ślubowania policyjnego, podczas gdy A. I. nigdy nie sprzeniewierzyła się rocie tego ślubowania; decyzje o odmowie wydania A. I. poświadczenia bezpieczeństwa wydane zostały zgodnie z prawem, co nie jest prawdą; ważny interes służby wymagał zwolnienia A. I. ze służby,
6. - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób sprzeczny z tymi przepisami, w szczególności poprzez brak poczynienia szeregu ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a także niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji;
7. - art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a także bez poczynienia wyczerpujących ustaleń w zakresie stanu faktycznego i prawnego, co skutkowało naruszeniem zasady pogłębiania zasady zaufania do organu oraz zasadę prawdy obiektywnej.
8. - art. 6 k.p.a. w zw. z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP wskutek czynienia przez organ niekorzystnych ustaleń na temat rzekomego popełnienia przez A. I. przestępstw wbrew konstytucyjnej zasadzie domniemania niewinności, mimo braku dowodów na to, aby A. I. dopuściła się jakiegokolwiek przestępstwa i mimo faktu, że nigdy nie została ona skazana jakimkolwiek wyrokiem za przestępstwo, czy nawet wykroczenie, nie jest przeciwko niej prowadzona jakakolwiek sprawa kama, a postępowanie karne, które przed laty było przeciwko niej prowadzone zostało prawomocnie umorzone, nie dostarczając podstaw do uznania, że policjantka popełniła czyn karalny.

W uzasadnieniu pełnomocnik rozszerzył argumentację podniesionych zarzutów. Wskazał m.in., że W trakcie postępowania organ ustalił przebieg służby A. I., pomijając przy tym okoliczności wskazujące na to, że służbę tę policjantka pełniła w sposób nienaganny, uzyskując z tego tytułu liczne nagrody. Swoją uwagę - odwołując się w tym zakresie wyłącznie do treści rozstrzygnięć innych organów, a nie do jakichkolwiek dowodów – organ skupił na mających miejsce przed wieloma laty zdarzeniach związanych z postawieniem A. I. zarzutu w postępowaniu karnym, które umorzone zostało w dniu [...] lipca 2013 r, wobec faktu, iż postępowanie nie potwierdziło jakoby skarżąca dopuściła się jakiegokolwiek przestępstwa.

Pełnomocnik podniósł, że wskazując na chwilowy brak u policjantki poświadczenia bezpieczeństwa i traktując to jako pretekst do zwolnienia jej ze służby, organ I instancji całkowicie pominął fakt, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji A. I., pismem z dnia [...] maja 2019 r. złożyła wniosek o udzielenie jej urlopu wychowawczego w wymiarze 12 miesięcy a w czasie tego urlopu chwilowy brak tego poświadczenia nie generował potrzeby zwolnienia jej ze służby z uwagi na ważny interes tej służby. Wszak pozostając na urlopie wychowawczym, policjantka służby tej by nie wykonywała a jednocześnie mogłaby wystąpić o wydanie jei takiego poświadczenia i poświadczenie to uzyskać, gdyż obiektywnie rzecz biorąc ma ku temu wszelkie predyspozycje. Komendant Główny Policji całkowicie zbagatelizował te okoliczność. Uzasadnienie jego decyzji odnoszące się do zarzutów skarżącej w tym zakresie jest ogólnikowe i nie odnosi się do ich istoty.

Pełnomocnik zarzucił, że Komendant Główny Policji w ogóle nie odniósł się do słusznego interesu funkcjonariusza. Podniósł, że Komendant Główny Policji, podobnie jak uprzednio Komendant Wojewódzki Policji w [...], powierzchownie rozpoznał sprawę, nie uwzględniał całokształtu dowodów a nadto dokonał niesamodzielnej oceny okoliczności sprawy, odwołując się do ocen innych organów dotkniętych przy tym wadami prawnymi i faktycznymi. W swoich ocenach - zamiast do dowodów - odwołał się do argumentacji innych organów, decyzji Pełnomocnika ds. Ochrony Informacji Niejawnej Komendy Miejskiej Policji w [...] utrzymanej w mocy przez prezesa Rady Ministrów decyzją z dnia [...].10.2018 r., którą odmówiono skarżącej wydania poświadczenia bezpieczeństwa, mimo iż wszelkie niekorzystne dla A. I. oceny tych organów wynikały ze złamania przez nie przepisów prawa i miały całkowicie dowolny, nie poparty dowodami, charakter.

Pełnomocnik skarżącej przywołała okoliczności sprawy dotyczącej postępowania sprawdzającego. Podniosła, że niezasadnie odmówiono A. I. wydania poświadczenia bezpieczeństwa. Faktycznie bowiem spełniała ona wszystkie warunki do uznania, iż daje rękojmie zachowania tajemnicy a co za tym idzie wydane jej powinno zostać poświadczenie bezpieczeństwa. Pełnomocnik przedstawił okoliczności, które jego zdaniem przemawiają za takim stanowiskiem. Wskazał m.in., że najlepszym dowodem jej nienagannej postawy i zaangażowania w służbę są regularnie przyznawane jej na wniosek przełożonych nagrody motywacyjne, jak również uzyskana przez nią w lipcu 2017 r. nagroda Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Pełnomocnik podkreślił, że A. I. nigdy nie dopuściła się jakiegokolwiek przestępstwa, ani nie podejmowała jakichkolwiek nielegalnych, czy nieetycznych zachowań i przez wiele lat nienagannie pełniła służbę w Policji, także przez wiele lat po tym, jak zakończyło się przedmiotowe postępowanie karne.

Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując ustalenia dokonane w zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik wskazał, że nie budzi też wątpliwości fakt, że policjant ma obowiązek posiadania poświadczenia bezpieczeństwa, gdyż żaden innych dokument nie dowodzi istnienia po jego stronie rękojmi zachowania tajemnicy prawnie chronionej. Z tego względu kwestionowanie i żądnie badania przez przełożonego w sprawach osobowych, działającego w oparciu o art. 32 ustawy o Policji zasadności rozstrzygnięć czy to pełnomocnika ds. ochrony informacji niejawnych czy to Prezesa Rady Ministrów jest niezgodne z treścią art. 16 k.p.a., ale też narusza zasadę wyrażoną w art. 19 k.p.a.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...], na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. sprostował z urzędu omyłkę w decyzji - rozkazie personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zwolnieniu A. I. ze służby w Policji wskazując, że błędnie określono datę wydania decyzji jako [...] maja 2019 r. Wskazał, że winno być "[...] maja 2019 r."

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zarówno zaskarżony rozkaz personalny, jak i rozkaz personalny organu I instancji z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] odpowiadają prawu. Organy nie naruszyły w tej sprawie ani przepisu prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji ani wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Decyzje wydane zostały przez właściwe organy.

W ocenie Sądu organy Policji miały prawo – w stanie faktycznym tej sprawy – zastosować przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zarówno Komendant Wojewódzki Policji w [...] jak i Komendant Główny Policji dokonali prawidłowej wykładni i właściwie zastosowali przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, prawidłowo zastosowano też art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Organy w sposób wyczerpujący uzasadniły podjęte rozstrzygnięcia, co pozwoliło Sądowi stwierdzić, iż dokonana przez nie ocena nie była dowolna. Nadto, organ zebrał wystarczający dla rozstrzygnięcia tej sprawy materiał dowodowy – pozwalający na ocenę zaistnienia przesłanki ważnego interesu służby – i należycie go rozważył. Wszystkie zarzuty skargi Sąd uznał tym samym za nietrafne. Niezasadny jest przy tym zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. w zw. z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowi przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Istotą sprawy było zatem dokonanie przez organ Policji ustalenia, czy pozostawienie A. I. w służbie narusza ważny interes służby i uzasadnia tym samym jej zwolnienie ze służby.

W sprawie jest bezsporne, że decyzją Pełnomocnika ds. Ochrony Informacji Niejawnych Komendy Miejskiej Policji w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2018 r., utrzymaną następnie w mocy decyzją Prezesa Rady Ministrów nr [...] z dnia [...] października 2018 r. odmówiono A. I. wydania poświadczenia bezpieczeństwa w zakresie dostępu do informacji niejawnych o klauzulach "poufne".

Odnosząc się do treści skargi wskazania wymaga, że Sąd w postępowaniu dotyczącym kontroli zgodności z prawem wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącej ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie ma uprawnień do dokonywania oceny zgodności z prawem wydania decyzji w sprawie poświadczenia bezpieczeństwa. Wymienione wyżej decyzje wydane zostały w odrębnym postępowaniu, na podstawie ustawy o ochronie informacji niejawnych. Strona miała prawo poddania decyzji Prezesa Rady Ministrów kontroli sądu administracyjnego. Z akt sprawy nie wynika, aby z uprawnienia tego strona skorzystała.

W sprawie niniejszej, dotyczącej zwolnienia skarżącej ze służby w Policji, decyzja Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] października 2018 r. jest wiążąca dla organów Policji. Wszelkie zarzuty skargi odnoszące się do postępowania w sprawie poświadczenia bezpieczeństwa nie mogły odnieść zamierzonego skutku w niniejszej sprawie.

Jak trafnie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, ustawa o Policji nie definiuje pojęcia ważnego interesu służby, jednakże jest bezsporne, że należy ten interes rozumieć i rozpatrywać w kontekście celów i zadań Policji, jako formacji uzbrojonej, przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa, ochrony osób i mienia przed bezprawnym zamachem. Organ uznał, że ważny interes służby jest tożsamy w tej sprawie z interesem społecznym i w świetle okoliczności sprawy, twierdzenie to uznać należy za prawidłowe. Policja jest formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych.

Stosownie zaś do art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie informacji niejawnych dopuszczenie do pracy lub pełnienia służby na stanowiskach albo zlecenie prac związanych z dostępem do informacji niejawnych o klauzuli "poufne" lub wyższej może nastąpić, z zastrzeżeniem art. 34, po uzyskaniu poświadczenia bezpieczeństwa oraz odbyciu szkolenia w zakresie ochrony informacji niejawnych.

W świetle powyższego nie sposób podważyć twierdzenia organu, że skarżąca nie daje rękojmi zachowania tajemnicy. Brak zaś rękojmi zachowania tajemnicy stanowi przeszkodę do wykonywania przez zadań w Policji, a tym samym czyni niemożliwym pozostawienie skarżącej w służbie jest trafne. Podnoszona w niniejszym postępowaniu kwestia okoliczności, jakie legły u podstaw odmowy wydania poświadczenia bezpieczeństwa, nie wpływa na zgodność z prawem zastosowania przez organy Policji art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

W świetle powyższego organ zasadnie uznał, że ważny interes służby jest tożsamy w tej sprawie z interesem społecznym i przeważa nad słusznym interesem funkcjonariusza. Zasadnie zastosowano przy tym art. 108 § 1 k.p.a. Nie jest bowiem możliwe pełnienie służby przez osobę, która nie spełnia ustawowych przesłanek.

Kwestia otrzymywanych nagród, dotychczasowych osiągnięć w służbie i kwalifikacji skarżącej nie mogła w tej sprawie przeważyć nad interesem społecznym wobec brzmienia art. 25 ust. 1 ustawy o Policji.

Pamiętać trzeba, że do zadań Policji należy ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, a także ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest zobowiązana do wykrywania i ścigania przestępstw. Organy miały prawo stwierdzić, że niespełnienie przesłanki rękojmi zachowania tajemnicy skutkuje utratą przymiotu koniecznego do pozostania w szeregach Policji.

Podnoszony w skardze argument braku podstaw do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji w sytuacji złożenia przez skarżącą, już po wszczęciu postępowania w sprawie zwolnienia jej ze służby, wniosku o udzielenie urlopu wychowawczego, nie jest trafny.

Zgodnie z art. 44 ust. 1 ustawy o Policji, policjanta nie można zwolnić ze służby w okresie ciąży, w czasie urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego lub urlopu wychowawczego, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 41 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust. 2 pkt 2, 3, 5 i 6.

Wniosek skarżącej o udzielenie urlopu wychowawczego, jak wskazał organ, nie został rozpatrzony przed zwolnieniem ze służby, co nie wpływa na wynik niniejszej sprawy. Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że z powołanego wyżej art. 44 ust. 1 ustawy o Policji jednoznacznie wynika, że nawet przebywanie funkcjonariusza na urlopie wychowawczym nie stanowi przeszkody do zwolnienia go ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 powołanej ustawy, a zatem wówczas, gdy wymaga tego ważny interes służby. Powyższe stanowi wyraz troski ustawodawcy o zapewnienie sprawnego funkcjonowania struktur policyjnych i efektywnego wykonywania przez nie zadań ustawowych (v. wyrok NSA z dnia 23 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 436/16, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Komendant Główny Policji wystarczająco wyczerpująco uzasadnił, że dalsze pozostawanie skarżącej w Policji nie jest możliwe. Nie został naruszony art. 107 § 3 k.p.a. W sprawie tej organ wypełnił obowiązek nałożony na niego przez ustawodawcę w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, tj. wystąpił o opinię organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów (v. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 2149/13). Okoliczność, że organizacja związkowa negatywnie zaopiniowała zamiar zwolnienia skarżącej na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, nie stanowi o naruszeniu art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Organ opinią organizacji związkowej nie jest w tej sprawie związany.

Podjęte przez organy rozstrzygnięcia nie były dowolne. Organy Policji nie naruszyły art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.