Uzasadnienie
Komendant Rejonowy Policji [...] orzeczeniem z [...] lipca 2013 r. uznał [...] R. G. winnym popełnienia czynów stanowiących naruszenie dyscypliny służbowej, a polegających na tym, że:
- - w dniu [...] kwietnia 2013 r. ok. godz. 4:55 w W., przy ul. [...], pełniąc służbę w patrolu zmotoryzowanym i będąc zobowiązanym do zgłoszenia dyspozytorowi [...] [...] faktu podjęcia interwencji własnej, zaniechał tej czynności służbowej;
- - w dniu [...] kwietnia 2013 r. ok. godz. 5:00 w W., przy ul. [...], pełniąc służbę w patrolu zmotoryzowanym i będąc zobowiązanym do sprawdzenia w [...] osoby legitymowanej, zaniechał tej czynności służbowej;
- - w dniu [...] kwietnia 2013 r. w godzinach 5:00 - 5:30, pełniąc służbę w patrolu zmotoryzowanym i będąc zobowiązanym do przebywania w miejscu zagrożenia w W., przy ul. [...], wyznaczonym w trakcie odprawy służbowej, nie wykonał tego polecenia służbowego, i za naruszenia te wymierzył obwinionemu karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.
Od tego orzeczenia strona złożyła odwołanie, podnosząc m.in. wątpliwości co do zasięgu i sprawności użytkowanej podczas służby radiostacji. Skarżący tłumaczył, że jego nieobecność w wyznaczonym na odprawie miejscu była spowodowana podjęciem czynności legitymowania osoby przy ul. [...]. Osoba ta, nie mogła zaś zostać przez skarżącego sprawdzona w bazie danych, z uwagi na fakt braku łączności radiowej z komendą.
Rozpoznając odwołanie organ odwoławczy w dniu [...] września 2013 r. przeprowadził eksperyment polegający na sprawdzeniu, czy istnieje możliwość nawiązania łączności radiowej przy pomocy radiostacji użytkowanej przez obwinionego, z miejsca położonego przy ul. [...]. W wyniku eksperymentu ustalono, że nawiązanie łączności jest możliwe.
Dnia [...] września 2013 r. rzecznik dyscyplinarny zapoznał obrońcę obwinionego z protokołem eksperymentu.
Dnia [...] września 2013 r. obrońca obwinionego złożył listownie wniosek o wyznaczenie terminu dla zapoznania z aktami postępowania, gdyż [...] września 2013 r. doszło jedynie do zapoznania z protokołem z eksperymentu. Pełnomocnik strony zgłosił też dwa wnioski dowodowe (z przesłuchania świadka oraz obwinionego).
Orzeczeniem z [...] października 2013 r. Komendant [...] Policji utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie.
Bazując na ustaleniach organu pierwszej instancji, oraz na wynikach przeprowadzonego eksperymentu doszedł do przekonania, że popełnienie przez stronę zarzucanych czynów było oczywiste, zaś orzeczona kara adekwatna do przewinień. Organ podniósł też, iż wniosek pełnomocnika obwinionego o zapoznanie się z materiałami sprawy był spóźniony (doszło do uchybienia terminu oznaczonego w art. 135 l ust. 2 ustawy o Policji), a przez to nie mógł zostać uwzględniony.
Od powyższego orzeczenia skargę do tutejszego Sądu wywiódł obwiniony. Zarzucił organowi obrazę art. 135 i ust. 2 ustawy o Policji poprzez uniemożliwienie obrońcy obwinionego zapoznania się z aktami postępowania, oraz obrazę art. 107 § 3 K.p.a. przez niewskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, leżących u podstaw nierozpoznania wniosku obrońcy o zapoznanie się z materiałami sprawy. Powyższe uchybienia organu naruszyły zdaniem skarżącego jego prawo do obrony.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację faktyczną i prawną, zaprezentowaną w skarżonym orzeczeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.
Oceniając przedmiotowe orzeczenie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego, jako wadliwe.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ uzasadnił w sposób wyczerpujący skarżone orzeczenie.
Ustawodawca w art. 135 j ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 1990 r. Nr 30, poz. 179), wprowadził oblig sporządzenia uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanego orzeczenia dyscyplinarnego.
Taki zapis ustawy należy rozumieć w ten sposób, iż w uzasadnieniu orzeczenia winien być przedstawiony m.in. stan faktyczny sprawy, winien zostać oznaczony materiał dowodowy, na podstawie którego ustalono stan faktyczny (wraz z jego oceną), powinny być podane motywy działania organu, ocena całokształtu sprawy, analiza prawna zarzucanego czynu, powody przemawiające za zastosowaniem danego wymiaru kary, jak również motywy działań procesowych organu, podjętych w trakcie zbierania materiału dowodowego. Tylko bowiem sporządzenie uzasadnienia, spełniającego powyższe kryteria, umożliwi stronie zrozumienie wydanego orzeczenia. Sprawi też, że ewentualna sądowa kontrola orzeczenia będzie w ogóle możliwa.
Przechodząc do materii niniejszej sprawy wskazać należy, że uzasadnienie skarżonego orzeczenia jest niepełne i nie spełnia wyżej przedstawionych przesłanek. Organ nie przedstawił w nim bowiem motywów, dla których nie rozpoznał wniosków dowodowych pełnomocnika skarżącego, zawartych w piśmie z dnia [...] września 2013 r. Przedmiotowe uchybienie mogło zaś mieć wpływ na poprawność rozstrzygnięcia. Pominięty wniosek dowodowy został bowiem zgłoszony po przeprowadzeniu eksperymentu dotyczącego możliwości dokonania połączeń radiowych, a jednym z zawnioskowanych do przesłuchania świadków był funkcjonariusz zajmujący się problematyką łączności.
W związku z powyższym, tutejszy Sąd, nie znając motywów postępowania organu w przedmiotowym zakresie, został pozbawiony możliwości pełnej oceny poprawności skarżonego orzeczenia.
Jako zasadny należało też uznać zarzut skargi naruszenia przez organ normy art. 135 i ust. 2 ustawy o Policji. Okolicznością niesporną było bowiem to, że organ nie umożliwił obrońcy obwinionego zapoznania się z całością akt postępowania. Motywy, jakimi organ uzasadniał powyższe zachowanie, jawiły się zaś jako chybione. Powołany w orzeczeniu art. 135 l ust. 2 ustawy o Policji dotyczył bowiem materii związanej z uzupełnianym materiałem dowodowym, podczas gdy wniosek pełnomocnika strony o umożliwienie zapoznania się z aktami, dotyczył pełnych, a nie tylko uzupełnionych akt postępowania. Tym samym, na obecnym etapie postępowania nie sposób wykluczyć tego, iż strona została pozbawiona prawa do obrony, które to naruszenie procedury mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
W związku z powyższym, uznając że skarżone orzeczenie narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do tego, aby uwzględniając analizę faktyczną i prawną skarżonego orzeczenia, dokonaną przez tutejszy Sąd, wydać wyczerpująco uzasadnione orzeczenie w sprawie, po uprzednim rozpoznaniu wniosków dowodowych i formalnych, zgłoszonych przez pełnomocnika obwinionego.