Uzasadnienie
Minister Gospodarki i Pracy decyzją z dnia [...] września 2004 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r., stwierdzającą nieważność decyzji Starosty M. z dnia [...] maja 2004 r. w przedmiocie przyznania S. R. prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 1 kwietnia 2003 r.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że S. R. zarejestrowana została w Powiatowym Urzędzie Pracy w M. w dniu 31 marca 2003 r. i na podstawie przedłożonych dokumentów potwierdzających długoletni staż pracy nabyła od dnia 1 kwietnia 2003 r. świadczenie przedemerytalne. Organ podał, że z akt sprawy wynikało, że skarżąca legitymowała się co najmniej 30 letnim okresem uprawniającym do emerytury i że rozwiązano z nią stosunek pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Wobec skarżącej zastosowano skrócony okres wypowiedzenia umowy o pracę od dnia 1 grudnia 2002 r. do dnia 31 stycznia 2003 r. Organ wskazał, że S. R. w dniu zakończenia ostatniego stosunku zatrudnienia z przyczyn dotyczących pracodawcy, tj. w dniu 30 listopada 2002 r. nie miała ukończonych 50 lat życia. Wiek ten uzyskała dopiero w dniu [...] marca 2003 r.
Zgodnie zaś z art. 37 k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) kobieta ubiegająca się o świadczenie przedemerytalne musi legitymować się 30 letnim okresem zatrudnienia oraz odpowiednim sposobem rozwiązania stosunku pracy. Wobec faktu niespełnienia przez S. R. warunku ukończenia 50 lat życia w momencie zakończenia stosunku zatrudnienia Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji przyznającej skarżącej prawo do świadczenia przedemerytalnego uznając, że decyzja Starosty M. wydana została z rażącym naruszeniem prawa.
W skardze do sądu, uzupełnionej następnie pismem z dnia 17 stycznia 2005 r. S. R. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] maja 2003 r., przyznającej skarżącej prawo do świadczenia przedemerytalnego. W uzasadnieniu skargi podniosła, że nie była świadoma brzmienia obowiązujących przepisów oraz, że przepracowała 31 lat a obecnie znajduje się bardzo trudnej sytuacji materialnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty zawarte w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 13 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Wskazać należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa niezbędne jest wykazanie, że decyzja taka została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość jego naruszenia i zakres wpływu tego naruszenia na sposób załatwienia sprawy.
W rozpatrywanej sprawie Wojewoda [...] orzekając o stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia [...] maja 2004 r. przyznającej skarżącej od dnia 1 kwietnia 2004 r. prawo do świadczenia przedemerytalnego zarzucił tej decyzji, że wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Starosta M. przyznał bowiem skarżącej prawo do świadczenia przedemerytalnego w sytuacji, gdy nie spełniała warunku zawartego w artykule 37 k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.), dotyczącego nabycia tego prawa.
Zgodnie z art. 37 "k" ust. 1 powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu świadczenie przedemerytalne może być przyznane, z zastrzeżeniem ust. 9 jedynie osobie spełniającej w dniu rejestracji określone w tej ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jeżeli kobieta osiągnęła wiek co najmniej 58 lat i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat lub do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła 50 lat (...) oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat (...) lub do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat (...) lub do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 34 lata (...), a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 127 ze zm.) lub zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust. 2a, i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt 1, 3 lub 4.
Poza sporem w sprawie pozostaje, że S. R. w momencie ukończenia ostatniego zatrudnienia legitymowała się wprawdzie okresem uprawniającym do emerytury wynoszącym co najmniej 30 lat, jednakże nie miała ukończonych 50 lat życia. Wymagany przepisem wiek uzyskała skarżąca dopiero w dniu [...] marca 2004 r., a zatem już po rozwiązaniu stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym zatrudniona była przez okres nie krótszy, niż 6 miesięcy. Tak więc, skarżąca spełniła jedynie część przesłanek zawartych w tym przepisie.
Skoro zatem skarżąca nie spełniała warunków art. 37 k ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu to nie mogło jej być przyznane świadczenie przedemerytalne. Zasadne było zatem stwierdzenie przez Wojewodę [...] nieważności decyzji Starosty M. Powyższe rozważania upoważniają do stwierdzenia, iż organy obu instancji prawidłowo uznały, iż istniały podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji j w trybie art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracji, ani sądowi administracyjnemu uprawnień do odstępstw w kwestiach szczegółowo tymi przepisami uregulowanymi.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.