Uzasadnienie
Rozkazem personalnym z [...] sierpnia 2013 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej obniżył [...] SG L. L. dodatek służbowy na okres od [...] października 2013 r. do [...] października 2013 r. z V kategorii do IV kategorii.
Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego odwołania Komendant Główny Straży Granicznej decyzją z [...] października 2013 r. uchylił skarżony rozkaz w części dotyczącej daty przedmiotowego obniżenia i ustalił nową datę (od [...] grudnia 2013 r. do [...] grudnia 2013 r.), utrzymując w mocy w pozostałym zakresie skarżone rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu organ powołał treść § 7 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy SG, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia. Wskazał, że funkcjonariusz [...] stycznia 2013 r. zarejestrował dwie czynności wyjaśniające: [...],[...].
Termin realizacji powyższych czynności został ustalony do [...] lutego 2013 r., jednakże strona nie wykonała żadnej czynności w ich zakresie przedmiotowym. Powyższe, w ocenie organu, świadczyło o tym, że funkcjonariusz nie wykazał się zaangażowaniem ani inicjatywą. Odpadły więc przesłanki opisane w § 8 ust. 1 omawianego aktu prawnego, a przemawiające za przyznaniem spornego dodatku.
Od powyższego rozstrzygnięcia skargę do tutejszego Sadu wywiódł L. L., wnosząc o jego uchylenie. Podniósł, że stwierdzone uchybienia w służbie nie upoważniają do obniżenia dodatku służbowego, oraz że podstawą obniżenia nie mogą być przepisy powołanego przez organ rozporządzenia.
Wskazał również, iż wniosek o obniżenie dodatku jest niezgodny z prawdą, a organ nie brał pod uwagę jego nienagannej opinii.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.
Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ mógł oprzeć skarżoną decyzję na przepisach rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy SG, oraz czy organ wykazał zaistnienie przesłanek uzasadniających obniżenie dodatku służbowego.
Jak wynika z treści skarżonej decyzji, jej podstawą materialno-prawną uczyniono przepis § 7 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy SG. Powyższa norma prawna dotyczy dodatku funkcyjnego. Dzięki jednakże dyrektywie zawartej w § 8 ust. 6 omawianego aktu prawnego, znajduje ona odpowiednie zastosowania w odniesieniu do dodatku służbowego. Powyższe wskazuje więc na to, że wbrew wywodom skargi, organ mógł wydać kwestionowane rozstrzygnięcie w oparciu o § 7 ust. 5 pkt 2 przedmiotowego rozporządzenia.
Co się tyczy uzasadnienia skarżonej decyzji, to w ocenie tutejszego Sądu, jawi się ono jako poprawne i spełniające kryteria opisane w art. 107 § 2 i 3 K.p.a.
W szczególności na podkreślenie zasługuje okoliczność, że organ odniósł się do treści § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy SG. Organ zasadnie tak postąpił, skoro uznał, że w odniesieniu do funkcjonariusza ustały przesłanki uzasadniające przyznanie spornego dodatku.
Stan faktyczny, wynikający z akt administracyjnych, świadczy, w ocenie Sądu, o tym, że po stronie organu istniało uprawnienie dla stwierdzenia, że funkcjonariusz nie realizuje terminowo powierzonych mu zadań służbowych. Organ wyjaśnił bowiem, że skarżący w terminie zakreślonym dla realizacji czynności wyjaśniających w dwóch sprawach, nie wykonał żadnej czynności. Powyższe wskazuje więc na to, iż przepisy prawa, zastosowane w skarżonej decyzji, odpowiadały zakresowi przedmiotowemu sprawy i ustalonemu stanowi faktycznemu.
Co się tyczy zarzutu skargi, sprowadzającego się do twierdzenia, że wniosek o obniżenie dodatku służbowego był niezgodny z prawdą, to tutejszy Sąd nie mógł go zweryfikować. Skarżący, poza własnymi stwierdzeniami w tej materii nie powołał żadnych okoliczności, a tym bardziej żadnych dowodów, które mogłyby poddać w wątpliwość poprawność ustaleń organu w zakresie nieterminowej realizacji przez stronę zadań służbowych. Tym samym strona pozbawiła Sąd możliwości sprawdzenia zasadności podniesionych w skardze twierdzeń.
Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego, dotyczącego możliwości obniżenia dodatku służbowego w razie niewywiązywania się przez funkcjonariusza z obowiązków służbowych, to uznać należało, że pozostaje on w oderwaniu od realiów niniejszej sprawy. Powyższa podstawa faktyczna powołana przez stronę wynika bowiem z treści § 7 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy SG. Powyższy przepis nie stanowił zaś podstawy wydania skarżonej decyzji.
Na marginesie należy zwrócić stronie uwagę na fakt, iż jej zachowanie w służbie świadczy o pewnej periodyczności. Skoro bowiem funkcjonariusz nie wykonał czynności w dwóch sprawach, to nie może skutecznie wywodzić, iż tylko jednokrotnie niewywiązał się z obowiązku.
W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).