Uzasadnienie
Starosta Powiatu M., działając na podstawie art. 217 § 2 i art. 219 Kpa, w dniu [...] listopada 2006 r. wydał postanowienie nr [...], którym odmówił B. S. wydania zaświadczenia żądanej treści, potwierdzającego:
- 1) podstawę prawną wytypowania ww. do wyjazdu do pracy w Hucie [...] w byłej C. w kwietniu 1983 r.,
- 2) okres jej zatrudnienia przy pierwszej rejestracji w Rejonowym Urzędzie Pracy, po powrocie z byłej C. w 1994 r.,
- 3) staż jej pracy w byłej C. i w Polsce,
- 4) czy Urząd Pracy uwzględnił w jej świadectwie pracy z C. fakt, iż umowa o pracę została rozwiązana z przyczyn dotyczących pracodawcy,
- 5) czy Urząd Pracy uwzględnił okresy pozostawania przez nią bez pracy w byłej C. i pobierania z tego tytułu zasiłku dla bezrobotnych w okresie od dnia [...] maja 1994 r. do dnia [...] października 1994 r.,
- 6) okres podlegania przez nią ubezpieczeniu społecznemu zgodnie z pismem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N. znak [...],
- 7) ilość wymienionych przez nią miejsc zatrudnienia, łącznie z pracą w [...] C.,
- 8) ilość złożonych przez nią świadectw pracy z określeniem, od którego pracodawcy pochodzą,
- 9) wymiar stażu pracy wynikającego ze świadectwa pracy z dnia [...] lutego 1994 r. i umowy o rozwiązaniu stosunku pracy,
- 10) ilość uwzględnionych świadectw pracy i okresów zatrudnienia przy wydaniu przez Starostę Powiatu M. decyzji z dnia [...] grudnia 2004 r. znak [...] nr [...].
W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że zgodnie z art. 217 § 1 i 2 Kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli:
- 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa,
- 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu faktów lub stanu prawnego.
W złożonych wnioskach o wydanie przedmiotowego zaświadczenia B. S. nie wykazała swojego interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
Mając powyższe na uwadze oraz fakt, iż z wniosku ww. toczy się postępowanie administracyjne przed organem administracji publicznej wyższego stopnia w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu M. z dnia [...] grudnia 2004 r. i organ ten jest w posiadaniu akt sprawy, nie jest możliwe wydanie żądanego zaświadczenia.
Wojewoda [...]., po rozpatrzeniu zażalenia, na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) oraz art. 217 i art. 219 Kpa, w dniu [...] grudnia 2006 r. wydał postanowienie nr [...], którym utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podał, iż zgodnie z żądaniem skarżącej, Wojewoda [...]. w dniu [...] listopada 2006 r. wydał postanowienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu M. z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] odmawiającej uznania B. S. za osobę bezrobotną z dniem [...] listopada 2004 r. i przyznania jej prawa do zasiłku od dnia [...] grudnia 2004 r. w wysokości [...] zł miesięcznie. Wojewoda [...]. w dniu [...] listopada 2005 r. wydał decyzję nr [...] odmawiającą stwierdzenia jej nieważności. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego ww. nie była wzywana do przedstawienia żądanych od Powiatowego Urzędu Pracy w M. zaświadczeń, natomiast w uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż do okresów zatrudnienia, od którego zależy wysokość i okres pobierania zasiłku zalicza się również okresy zatrudnienia przebyte przed dniem 1 maja 2004 r. za granicą, u pracodawcy zagranicznego w państwie unijnym, za które opłacane były składki na Fundusz Pracy.
Jeśli składki na ten fundusz nie były opłacane w Polsce, wówczas okres ten musi być potwierdzony na formularzu [...] przez właściwą instytucję zagraniczną. Ze stosownym wnioskiem należy wystąpić do Wojewódzkiego Urzędu Pracy. Formularz [...] jest jedynym dokumentem dającym podstawę do zaliczenia okresów zatrudnienia przebytych w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej.
Ponadto organ podniósł, iż zgodnie z art. 73 § 1 Kpa w każdym stadium postępowania organ administracji publicznej obowiązany jest umożliwić stronie przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek i odpisów. Natomiast stosownie do § 2 tego przepisu, ich uwierzytelnienie wymaga uzasadnienia przez stronę ważnego interesu.
W ocenie organu odwoławczego przesłanki z art. 217 § 1 i 2 Kpa nie zachodzą, a organ pierwszej instancji odmawiając wydania skarżącej zaświadczenia żądanej treści prawa nie naruszył.
Postanowienie Wojewody [...]. stało się przedmiotem skargi złożonej przez B. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca podniosła w skardze m.in, że zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy, odmawiając wydania jej żądanego zaświadczenia naruszył art. 6-12 i art. 35-38 Kpa oraz art. 218 § 2 Kpa. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła głównie fakty związane z prowadzonym przez Wojewodę [...]. postępowaniem administracyjnym o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Powiatu M. w przedmiocie ustalenia jej statusu jako osoby bezrobotnej i związanego z tym prawa i wysokością zasiłku dla bezrobotnych. Skarżąca w piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2007 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odniosła się do przekazanej jej odpowiedzi na skargę i wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji w związku z rażącym naruszeniem art. 217 § 1 i 2 oraz art. 218 § 1 Kpa. Przedstawiła również własną interpretację tych przepisów.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...]. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Stwierdził również, iż skarżąca nie wnosi do sprawy nowych okoliczności, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie w świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.
Na wstępie należy podać, iż postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia ma charakter zbliżony do postępowania administracyjnego, a z uwagi na skąpą liczbę przepisów je regulujących i niewielki stopień sformalizowania jego czynności, jest postępowaniem uproszczonym.
Zaświadczenie to środek dowodowy należący do czynności faktycznych lub czynności materialno-technicznych administracji, niemający cech aktu administracyjnego i jest wyłącznie potwierdzeniem stanu rzeczy. W przypadku, gdy organ dysponuje danymi z kartotek, ewidencji, rejestrów lub akt innego rodzaju, powinien wydać zaświadczenie niezwłocznie.
Organ administracyjny może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, które będzie dotyczyło stanu faktycznego lub stanu prawnego wymagającego potwierdzenia zaświadczenia. To postępowanie powinno być przeprowadzone przy odpowiednim zastosowaniu przepisów dotyczących dowodów w postępowaniu orzekającym.
Odpowiedniość stosowania tych przepisów podyktowana jest uproszczonym charakterem postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń, które ma wyłącznie formę tzw. postępowania gabinetowego (por. J. Lang, Zaświadczenia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, OMT 1988, z. 2, str. 16).
Skarżąca, składając przedmiotowe wnioski o wydanie zaświadczenia swoje żądanie oparła na podstawie art. 217 i art. 218 Kpa
Zgodnie z art. 217 Kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie.
Zaświadczenie wydaje się, jeżeli:
- 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa,
- 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni.
Natomiast art. 218 § 1 Kpa stanowi, iż w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.
Skarżąca nie uzasadniła swojego żądania, a zatem jej żądanie nie opiera się na podstawie prawnej z art. 217 § 2 pkt 2 Kpa. Przepis ten stanowi, że zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Jednakże w myśl art. 218 § 1 Kpa, w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji państwowej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
Obowiązek wydania na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 2 Kpa zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, wynikające z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następuje w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia.
Z akt sprawy wynika, że starosta Powiatu M. nie wydał skarżącej żądanego zaświadczenia, gdyż nie spełniła ona warunku, którym mowa w art. 217 § 2 pkt 2 Kpa, jak również w sprawie nie mógł zostać zastosowany art. 218 § 2 Kpa, gdyż organ pierwszej instancji w chwili złożenia żądania nie dysponował żadnymi dokumentami dotyczącymi skarżącej, gdyż znajdowały się one w aktach sprawy innego postępowania administracyjnego prowadzonego przez Wojewodę [...].
Ponadto należy zwrócić uwagę skarżącej na fakt, iż żądane dokumenty może otrzymać na podstawie art. 73 Kpa, o czym została poinformowana przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Z wyżej przytoczonych powodów Sąd uznał, że zarzuty podniesione w skardze nie są zasadne, natomiast pozostałe zarzuty w niej wymienione, jako nie pozostające w związku z przedmiotem zaskarżenia, nie wymagają ustosunkowania się do nich
Z tych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.