Uzasadnienie
Przedmiotem skargi D. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest akt Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za udostępnienie informacji publicznej. Zaskarżony akt wydany został na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek, o którym mowa w art. 10 ust. 1, podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, powiadomi wnioskodawcę o wysokości opłaty. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek (art. 15 ust. 2).
Ustalenie wysokości opłaty za udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze aktu stwierdzającego obowiązek poniesienia opłaty oraz ustalającego jej wysokość, przy czym może to być np. "zarządzenie", "wezwanie", "zawiadomienie" (przyjęta nazwa nie ma znaczenia). Nie jest to jednak decyzja czy postanowienie, lecz akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skuteczne wniesienie skargi na taki akt uzależnione jest od wyczerpania trybu określonego w art. 52 ppsa. Zgodnie z tym przepisem skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W świetle § 2 powołanego artykułu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Stosownie zaś do treści art. 52 § 3 ppsa, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa
W świetle powołanych przepisów D. P. przed wniesieniem skargi na akt Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za udostępnienie informacji publicznej obowiązany był wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 14 od dnia otrzymania aktu.
Z dokumentów przedłożonych przez organ wynika, iż zaskarżony akt doręczono skarżącemu w dniu 22 sierpnia 2011 r. Od tej daty rozpoczął bieg 14-dniowy termin do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Termin ten upłynął z dniem 5 września 2011 r. Tymczasem skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa pismem datowanym na dzień [...] sierpnia 2011 r., wniesionym za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 6 września 2011 r. (dowód nadania przesyłki poleconej w aktach sprawy), a więc po upływie terminu określonego w art. 52 § 3 ppsa.
Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonane po upływie terminu określonego w art. 52 § 3 ppsa jest bezskuteczne. Natomiast brak skutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa stanowi przesłankę niedopuszczalności skargi, która wobec powyższego podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt I sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 oraz § 2 ppsa.