Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lutego 2009 r. M.T. wniósł do Sądu Okręgowego w W. [...] Wydział Ubezpieczeń Społecznych odwołanie od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt [...], Sąd Okręgowy w W. stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Przekazana sprawa ze skargi (odwołania) M.T. na wskazaną decyzje administracyjną została zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie, pod sygn. akt II SA/Wa 2437/11.
W udzielonej w dniu 7 grudnia 2011 r. odpowiedzi na skargę (doręczonej skarżącemu w dniu 28 grudnia 2011 r.), organ wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na wydanie jej przez organ niewłaściwy w sprawie (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.). Uzasadniając tak zajęte stanowisko procesowe, organ powołał się na uzasadnienie ww. postanowienia Sądu Okręgowego w W., w którym Sąd ten, wyjaśniając administracyjny charakter zawisłej sprawy z odwołania skarżącego, powołał się na wydany w innej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt II SAB/Go 53/09, w którym to wyroku Sąd Administracyjny stwierdził, że do rozpoznania wniosku emeryta policyjnego w sprawach mieszkaniowych jest właściwy Komendant Powiatowy Policji.
Alternatywnie, organ wniósł o oddalenie skargi. Ten z kolei wniosek procesowy organ poparł treścią art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz wybranym orzecznictwem sądów administracyjnych. W tym zakresie organ stwierdził, że odmowa przyznania wnioskowanego uprawnienia była zasadna, bowiem uprawnienie to przysługuje wyłącznie czynnym funkcjonariuszom Policji, a nie emerytom policyjnym, a taki status posiada skarżący.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy wskazać, że jak wynika z treści art. 58 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270), sąd nie może odrzucić skargi z tego powodu, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, jeżeli w tej sprawie sąd powszechny uznał się za niewłaściwy. Przepis ten zawiera zatem regułę kolizyjną, w oparciu o którą to regułę sąd administracyjny ma obowiązek przyjąć swą właściwość, jeżeli w sprawie zostało wydane prawomocne postanowienie sądu powszechnego o uznaniu się za niewłaściwym i przekazaniu sprawy do rozpoznania sądowi administracyjnemu (por. J.P. Tarno: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. 2., Warszawa 2006, str. 179, teza 10.).
Nie oznacza to jednak, że skarga nie może zostać uznana za niedopuszczalną z innej przyczyn, niewymienionej w art. 58 § 1 pkt 1 cyt. wyżej ustawy.
Taka też sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.
Stosownie bowiem do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że M.T. przedmiotem skargi (odwołania) uczynił decyzję administracyjną wydaną przez Dyrektora Zakładu Emerytalno – Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji przed wniesieniem odwołania do organu wyższego stopnia.
Jak stanowi art. 127 § 1 i § 2 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, a właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy.
W przypadku zaskarżonej decyzji jej kontrola instancyjna objęta jest właściwością Ministra Spraw Wewnętrznych, co wynika z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.) i to do tego organu skarżący obowiązany jest wnieść odwołanie, aby dochować wymogu wyczerpania środków zaskarżenia.
Obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi i jest niezależny od treści zawartego w decyzji administracyjnej pouczenia co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego.
Natomiast usunięcie niekorzystnego skutku błędnego pouczenia, następuje w ramach odrębnej instytucji postępowania administracyjnego (wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania) – z tą jednak uwagą, że przedmiotem skargi wnoszonej do sądu administracyjnego musi być zawsze decyzja ostateczna, tj. decyzja wydana po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o których mowa w cytowanym powyżej przepisie.
Oznacza to, że możliwość rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny powstanie dopiero wówczas, gdy skarżący wyczerpie przysługujące mu środki zaskarżenia, tzn. w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia wraz z uzasadnieniem złoży do Ministra Spraw Wewnętrznych, za pośrednictwem Dyrektora ZER MSWiA, odwołanie od decyzji organu I instancji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, a Minister Spraw Wewnętrznych wyda w sprawie ostateczny akt, który następnie stanie się przedmiotem skargi wniesionej do sądu administracyjnego.
Skoro zatem skarga na decyzję organu I instancji, wniesiona do Sądu jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.