Uzasadnienie
[...] Komendant Policji w P. działając na podstawie art. 135s ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z roku 2002 nr 7 poz. 58 ze zm.) orzeczeniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. postanowił odmówić uchylenia orzeczenia nr [...] Komendanta Policji w P. z dnia [...] marca 2004 r., którym uznano pana K. K. winnym tego, że jako funkcjonariusz Policji pełniący służbę na stanowisku [...] Zespołu [...] Komisariatu Policji w S. w czasie pełnienia służby w dniu [...] stycznia 2004 r. w S. przyjął korzyść majątkową w wysokości 500 zł od S. W. w zamian za zwrot nieformalnie i bezprawnie zatrzymanego prawa jazdy, czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób opisany w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji i za co ukarano go karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art. 135m ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. w przypadku wniesienia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego, którym orzeczono wobec policjanta karę dyscyplinarną wydalenia ze służby, wyższy przełożony dyscyplinarny jest zobowiązany powołać komisję do zbadania zaskarżonego orzeczenia.
Podczas rozpatrywania odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta [...] Policji w K. takiej komisji nie powołano. Stąd orzeczenie z dnia [...] marca 2004 r. zostało wydane z naruszeniem obowiązującego prawa, co mogło mieć wpływ na jego treść. Dlatego też [...] Komendant Policji w P. wznowił z urzędu postępowanie postanowieniem z dnia [...] maja 2004 r., a w dniu [...] czerwca 2004 r. została powołana komisja do zbadania odwołania złożonego przez pana K. K. Komisja po przeprowadzeniu wnikliwej analizy akt dyscyplinarnych jak i osobowych stwierdziła, że zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy potwierdza w sposób przekonujący fakt popełnienia przez funkcjonariusza zarzucanego mu czynu.
W dniu 5 lipca 2004 r. odwołanie od powyższej decyzji złożył pan K. K. wskazując na błędy, jakie jego zdaniem popełniono podczas postępowania. Zdaniem odwołującego się nie zabezpieczono śladów linii papilarnych na banknotach, które znaleziono w jego biurku, nie poddano takim badaniom także prawa jazdy, które rzekomo miał zatrzymać. Zdaniem pana K. K., gdyby przeprowadzono takie dowody wówczas okazałoby się, że nie dotykał tych przedmiotów, ponieważ mu je podrzucono. Nadto zarzucił on orzeczeniu o ukaraniu naruszenie zasady domniemania niewinności, ponieważ ukarano go karą wydalenia ze służby mimo, że w sprawie karnej o ten sam czyn nie zapadł jeszcze wyrok karny.
Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 135s ust. 5 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] września 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu organ podniósł, że tryb wznowienia postępowania może nastąpić tylko w wypadkach nadzwyczajnych określonych w ustawie. Zdaniem organu w sprawie bezspornym jest, iż orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] zostało wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów i mogło mieć wpływ na treść orzeczenia. Wznowienie postępowanie naprawiło ten błąd. Powołano bowiem komisję, która rozpatrzyła odwołanie funkcjonariusza i zbadała zaskarżone orzeczenie nie dopatrując się uchybień w toku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego. Wydane przez organ pierwszej instancji orzeczenie jest zgodne z przepisami ustawy o Policji.
Jednocześnie Komendant Główny Policji stwierdził, że zgodnie z art. 132 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej. Tak więc w przypadku zebrania materiału dowodowego, który w sposób bezsporny wskazuje winę funkcjonariusza w zakresie objętym postępowaniem można wydać orzeczenie dyscyplinarne przed zakończeniem postępowania karnego.
W dniu 28 października 2004 r. skargę na powyższe orzeczenie złożył pan K. K. W uzasadnieniu jej skarżący podniósł, iż orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...] marca 2004 r. [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. zapadło z naruszeniem art. 135m ust. 1 ustawy o Policji, a takiej wady nie można konwalidować w trybie wznowienia postępowania. Postępowanie powinna być jego zdaniem umorzone, a następnie organ powinien wydać nowe orzeczenie. Nadto w toku czynności postępowania nie wskazano na przepis prawa, który wprost określa jego przewinienie dyscyplinarne, które jednocześnie wyczerpuje znamiona przestępstwa. Skarżący wskazał także na sprzeczność ustawy o Policji z art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który gwarantuje domniemanie niewinności do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego każdemu, komu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Procesową podstawą zaskarżonych decyzji są art. 135r i 135s ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Przepisy te zostały zamieszczone w ustawie nowelą z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji (Dz. U. Nr192 poz. 1873). Art. 135 r. ust. 1 ustawy o Policji wskazuje na przesłanki wznowienia postępowania. Są to:
- 1) dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się fałszywe,
- 2) zostały ujawnione istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego,
- 3) orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia,
- 4) orzeczenie zostało wydane w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione
Z innych powodów nie można wznowić postępowania dyscyplinarnego. W sprawie [...] Komendant Policji w P. słusznie przyjął, iż wobec naruszenia art. 135m ust. 1 orzeczenie z dnia [...] marca 2004 r. wydano z naruszeniem obwiązujących przepisów i z urzędu postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. wszczął postępowania w sprawie. Następnie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004 r. powołał komisję złożoną z trzech oficerów policji. Komisja przeprowadziła analizę akt postępowania i w dniu [...] czerwca 2004 r. przedstawiła sprawozdanie, w którym stwierdziła, że z zebrany materiał dowodowy w sposób przekonujący potwierdza popełnienie przez pana K. K. zarzucanego mu czynu. [...] Komendant Policji w P. w tej sytuacji słusznie zastosował przepis art. 135s ust. 1 pkt 3, który w sytuacji gdy postępowanie nie wykazało występowanie przesłanek z art. 135r ust. 1 nakazuje organowi odmówić wznowienia postępowania. Skarżący w toku postępowania o wznowienie nie przedstawił nowych okoliczności, ani dowodów, które umożliwiłby wzruszenie orzeczenia dyscyplinarnego z dnia [...] marca 2004 r.
Odnosząc się do zarzutu związanego z naruszeniem przez organy zasady domniemania niewinności, należy stwierdzić, że postępowanie dyscyplinarne toczy się wedle innych zasad niż postępowanie karne i jeśli zebrane w toku tego postępowania dowody wskazują na winę obwinionego wówczas organ ma prawo do jego ukarania.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.