Uzasadnienie
Komendant Główny Straży Granicznej (Komendant Główny) decyzją z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej Kpa.), po rozpatrzeniu odwołania [...]. SG R. B. (dalej: funkcjonariusz, skarżący) od rozkazu personalnego Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w [...] (dalej Komendant Oddziału) z [...] czerwca 2019 r., nr [...], w sprawie zwolnienia ww. funkcjonariusza z dniem [...] września 2019 r. ze służby stałej w Straży Granicznej, utrzymał w mocy ww. rozkaz personalny.
Do wydania decyzji Komendanta Głównego doszło w następującym stanie sprawy.
[...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych w [...], w dniu [...] września 2018 r. dokonała badania lekarskiego ww. funkcjonariusza na podstawie skierowania z [...] czerwca 2018 r. Komendanta Oddziału i orzeczeniem nr [...] z [...] września 2018 r. orzekła, że ww. jest trwale niezdolny do służby, inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą i inwalidztwo powstało w skutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby.
Centralna Komisja Lekarska podległa Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych w [...], w dniu [...] stycznia 2019 r. rozpatrzyła odwołanie ww. funkcjonariusza od powyższego orzeczenia [...] września 2018 r. i orzekła o uchyleniu zaskarżonego orzeczenia w całości z powodu zmiany podstawy prawnej, jednocześnie wydając orzeczenie własne, w którym orzekła, że ww. jest trwale niezdolny do służby, inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą i inwalidztwo powstało w skutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby.
Komendant Oddziału rozkazem personalnym z [...] czerwca 2019 r., nr [...], zwolnił funkcjonariusza z dniem [...] września 2019 r. ze służby stałej w Straży Granicznej i wyznaczył mu termin rozliczenia się z obowiązków służbowych na dotychczas zajmowanym stanowisku na dzień [...] września 2019 r.
W uzasadnieniu wydanego rozkazu Komendant Oddziału wskazał, że funkcjonariusz od [...] września 2018 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, a rozkazem personalnym z dnia [...] września 2018 r. Komendant Oddziału, na podstawie § 18 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie zakresu obowiązków oraz podstaw, zakresu i trybu udzielania zwolnień od zajęć służbowych funkcjonariuszom Straży Granicznej (Dz.U. z 2002 r. Nr 97, poz. 879 ze zm.), z dniem [...] października 2018 r., na pozostały okres służby, zwolnił ww. funkcjonariusza od zajęć służbowych.
W związku z powyższym, z dniem [...] września 2019 r. upływa okres 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby przez ww. funkcjonariusza.
Wyjaśnił, że z uwagi na powyższe pismem nr [...] z [...] marca 2019 r. naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia poinformował funkcjonariusza, że z dniem [...] marca 2019 r. do [...] Oddziału Straży Granicznej wpłynęło orzeczenie nr [...] Centralnej Komisji Lekarskiej podległej Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych w [...] z [...] stycznia 2019 r. oraz, że przedmiotowe rozstrzygnięcie stanowi obligatoryjną przesłankę zwolnienia ze służby w Straży Granicznej, tj. na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy Straży Granicznej. Poinformowano również funkcjonariusza, że zgodnie z art. 10 § 1 Kpa. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także że zebrane dowody i materiały w prowadzonym postępowaniu w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej dostępne są do wglądu w Sekcji Spraw Osobowych Wydziału Kadr i Szkolenia. Ponadto poinformowano o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w terminie 7 dni od dnia otrzymania ww. pisma.
Komendant Oddziału podał, że kolejnym pismem nr [...] z [...] kwietnia 2019 r. naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia poinformował funkcjonariusza, że zebrany w sprawie materiał pozwala na wydanie decyzji w sprawie zwolnienia ze służby w Straży Granicznej na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej. Wyjaśnił, że pismem z [...] maja 2019 r. funkcjonariusz odniósł się do ww. pisma z [...] kwietnia 2019 r., informując, że ma zamiar kontynuować leczenie, skorzystać z prawa do przebywania na zwolnieniu lekarskim przez 12 miesięcy i dopiero po tym terminie "zgodził się" na wydanie decyzji o zwolnieniu ze służby. Ponadto poinformował, że ma zamiar stanąć po raz kolejny przed komisją lekarską, celem przywrócenia zdolności do służby przed upływem tego terminu.
Wobec powyższego Komendant Oddziału, mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności oraz obligatoryjny charakter zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Straży Granicznej na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej, a także dyspozycję z art. 47 ust 1 tej ustawy, uznał za zasadne wydanie rozkazu o treści przywołanej w jego sentencji.
Funkcjonariusz odwołał się od ww. rozkazu personalnego, kwestionując upływ terminu 12 miesięcy choroby, który umożliwia rozwiązanie jego stosunku służby. Nie zgodził się tym samym z terminem zwolnienia go ze służby w Straży Granicznej, wynikającym z art. 47 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej. Wskazał, że termin zwolnienia ze służby stałej w Straży Granicznej, tj. [...] września 2019 r. został ustalony nieprawidłowo, ponieważ jego zwolnienia lekarskie obejmowały następujące okresy: od dnia [...] września 2018 r. do dnia [...] października 2018 r., a następnie od dnia [...] stycznia 2019 r. Jego zdaniem przerwa pomiędzy poszczególnymi okresami zwolnień lekarskich, wynosząca ponad 60 dni, spowodowała przerwanie biegu 12 miesięcznego okresu choroby.
Ponadto funkcjonariusz wskazał, że jest w trakcie leczenia, które przynosi zamierzone efekty. Jego stan zdrowia ulega poprawie i zamierza powrócić do służby. Jednocześnie wniósł o wyznaczenie badania przez komisję lekarską, celem ustalenia zdolności do służby oraz o udzielenie mu urlopu na poratowanie zdrowia.
W konsekwencji funkcjonariusz wniósł o uchylenie przedmiotowego rozkazu w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy albo uchylenie decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji, ewentualnie wstrzymanie wykonania decyzji do czasu kolejnego badania.
Komendant Główny w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji przywołał regulacje prawne dotyczące warunków w jakich ustawa o Straży Granicznej przewiduje zwalnianie funkcjonariuszy Straży Granicznej ze służby. Przypomniał, że ww. funkcjonariusz od dnia [...] września 2018 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. Okres zwolnienia lekarskiego trwał do dnia [...] października 2018 r. Kolejne zwolnienia lekarskie zostały przedłożone przez funkcjonariusza na okresy od dnia [...] stycznia 2019 r. do dnia [...] lipca 2019 r., zaś od dnia [...] października 2018 r. funkcjonariusz został zwolniony od zajęć służbowych. Komendant Główny zwrócił również uwagę na treść orzeczeń komisji lekarskich zapadłych wobec osoby funkcjonariusza.
Jak stwierdził Komendant Główny, orzeczenie trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską oznacza stwierdzenie u badanego funkcjonariusza schorzeń niepozwalających w ogóle na pełnienie służby. Trwała lub określana analogicznie całkowita niezdolność do służby dowodzi braku u badanego niezbędnej sprawności fizycznej i psychicznej. Orzeczenie takie wyklucza w ogóle, a nie tylko okresowo, możliwość pełnienia służby w danej formacji uzbrojonej. Ma tym samym charakter trwały. Stwierdzenie przez komisję lekarską trwałej albo całkowitej niezdolności do służby stanowi podstawę, a wręcz obliguje organ do rozwiązania stosunku służbowego w myśl art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej.
W ocenie Komendanta Głównego, skoro od dnia [...] września 2018 r. funkcjonariusz nie pełni służby z powodu stanu zdrowia uniemożliwiającego mu wykonywanie obowiązków służbowych to bez znaczenia pozostaje fakt niedostarczenia przez niego zwolnień lekarskich w okresie pomiędzy [...] października 2018 r. a [...] stycznia 2019 r., bowiem już samo orzeczenie komisji lekarskiej stanowi wystarczając uzasadnienie do nieobecności funkcjonariusza w służbie.
Komendant Główny dokonał analizy przepisu art. 47 ust. 1 i ust. 2a ustawy o Straży Granicznej, wskazując, że możliwość zwolnienia ze służby uzależniona została od łącznego spełnienia dwóch przesłanek, a mianowicie, zaprzestania służby z powodu choroby oraz niepełnienia służby spowodowanego chorobą przez minimum 12 miesięcy. Uznał, że cały ten okres musi wiązać się z nieobecnością funkcjonariusza w służbie, spowodowaną jego złym stanem zdrowia, chorobą, która uniemożliwia mu pełnienie służby i jego zdaniem w analizowanym przypadku rozwiązania stosunku służby taka właśnie sytuacja zaistniała.
Komendant Główny stwierdził, że podejmując decyzję o zwolnieniu ww. funkcjonariusza ze służby kierował się ogólną zasadą uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, wyrażoną w art. 7 Kpa. Wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie, wziął pod uwagę zarówno słuszny interes strony, jak również interes społeczny, kierując się orzeczeniem komisji lekarskiej o trwałej niezdolności ww. do służby oraz jego 12-miesięczną absencją w służbie. Podkreślił ponadto, że w przypadku zaistnienia przesłanki z art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy przełożony właściwy w sprawach osobowych ma obowiązek zwolnić funkcjonariusza. Pierwszeństwo w tym przypadku ma interes służbowy nad interesem funkcjonariusza. Tym samym interes społeczny (interes służby) jest nadrzędny nad interesem indywidualnym funkcjonariusza, przejawiającym się trwałością stosunku służby, z jednoczesnym pobieraniem uposażenia.
Komendant Główny stanął na stanowisku, że orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej stanowiło swoiste potwierdzenie niezdolności do służby oraz potwierdzenie zaprzestania służby z powodu choroby. W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości, że przyczyna niezdolności do służby rozpoczęła się od dnia wydania orzeczenia przez Rejonową Komisję Lekarską. Tym samym ziściła się przesłanka do wydania wobec ww. funkcjonariusza rozstrzygnięcia w przedmiocie rozwiązania jego stosunku służby na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego z [...] sierpnia 2019 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, postawił zarzut naruszenia następujących przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
- - art. 45 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 47 ust 1 ustawy o Straży Granicznej poprzez ustalenie, iż cały 12-miesięczny okres zaprzestania służby (od [...].09.2018r.
do [...].09.2019r.) pozostawał w związku z chorobą skarżącego, podczas gdy w okresie ponad 60 dni skarżący był zwolniony z obowiązku pełnienia służby przez przełożonego; w tym okresie skarżący nie przebywał na zwolnieniu lekarskim i był gotowy do wykonywania obowiązków służbowych - również na innym, mniej wymagającym, stanowisku;
- - art. 47 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej poprzez uznanie, że początek 12-miesięcznego okresu ochronnego biegnie od dnia [...].09.2018r. (data orzeczenie Komisji Lekarskiej), podczas gdy ostateczne orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej, uchylające orzeczenie z [...].09.2018r., zapadło [...].01.2019r.; w ocenie skarżącego początek okresu ochronnego przypada na dzień [...].01.2019r.
Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego. Ponadto wniósł o zobowiązanie organów do przedłożenia rozkazu personalnego z [...] lutego 2017 r., nr [...]. Wniósł również o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego.
Skarżący wyjaśnił, że przebywał na zwolnieniu lekarskim L4 w okresie od [...]09.2018r. do [...]10.2018r. Kolejne zwolnienie L4 zostało wystawione od dnia [...].01.2019r. do [...].07.2019r. oraz w okresie od [...].08.2019r. do [...].11.2019r.
W okresach pomiędzy zwolnieniami został zwolniony z obowiązku pełnienia służby jednostronną decyzją przełożonego. Wskazał, że okres 12-miesięczny niepełnienia służby, musi wiązać się z trwającą w tym czasie niemożliwością jej pełnienia wywołaną chorobą. Niewystarczającym jest więc zaprzestanie służby z powodu choroby, a następnie kontynuowanie jej niepełnienia z innych, niż zdrowotne powodów. Cały 12-miesięczny okres musi wiązać się z absencją spowodowaną złym stanem zdrowia, uniemożliwiającym pełnienie służby.
Skarżący podniósł, że w okresie od [...].10.2018r. do [...].09.2019 r., a więc przez okres ponad 60 dni nie pełnił służby w związku ze zwolnieniem od zajęć służbowych. W tym okresie był gotowy wykonywać obowiązki służbowe, zaś zwolnienie od zajęć nastąpiło w związku z poleceniem przełożonego. W tym czasie nie przebywał na zwolnieniu lekarskim L4. Nie sposób więc uznać, w opinii skarżącego, że w tym okresie nie pełnił służby w związku ze złym stanem zdrowia. Zwrócił przy tym uwagę, że zgodnie z orzeczeniem Komisji Lekarskiej z września 2018 r. był on zdolny do pracy. W okresie pomiędzy zwolnieniami lekarskimi mógł zostać przeniesiony na mniej wymagające stanowisko, co zresztą miało miejsce po zaistnieniu wypadku rozkazem personalnym [...] z [...] lutego 2017 r.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stawisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Sąd postanowieniem z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 2472/19, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz rozkazu personalnego z [...] czerwca 2019 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie skarżący powołuje się na fakt, iż w stosunku do jego osoby nie zostały spełnione przesłanki z art. 45 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 47 ust. 1 ustawy o straży granicznej, gdyż w okresie ponad 60 dni skarżący był zwolniony z obowiązku pełnienia służby przez przełożonego, w tym okresie skarżący nie przebywał na zwolnieniu lekarskim i był gotowy do wykonywania obowiązków służbowych - również na innym, mniej wymagającym, stanowisku, tak więc nie zaistniała sytuacja zaprzestania służby w związku z chorobą przez okres 12 miesięcy. Ponadto zdaniem skarżącego początek 12-miesięcznego okresu ochronnego biegnie nie od dnia [...].09.2018 r. (data orzeczenie Komisji Lekarskiej), a od daty ostatecznego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...].01.2019 r.
Podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Straży Granicznej stanowił art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. 2019 r. poz. 147). Zgodnie z jego brzmieniem, funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską.
W sprawie bezspornym jest, że skarżący został uznany za całkowicie niezdolnego do służby i orzeczenie w tym przedmiocie stało się ostateczne. W świetle art. 45 ust. 1 pkt 1 przedmiotowej ustawy wystąpiła zatem podstawa do obligatoryjnego zwolnienia skarżącego ze służby.
Bez wątpienia rozstrzygnięcie kwestii zdolności do służby miało wpływ zarówno na dalszy tok procedowania organu, jak i samą podstawę zwolnienia, bowiem ustalenia komisji lekarskiej co do stanu zdrowia funkcjonariusza wpływają na jego dalszą możliwość pozostawania w służbie bądź konieczność zwolnienia z niej.
Zgodnie art. 47 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, zwolnienie funkcjonariusza ze służby m. in. na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemne wystąpienie ze służby. Zgodnie natomiast z art. 47 ust. 2 a ustawy o Straży Granicznej do okresów choroby stanowiących przyczynę zaprzestania służby, wlicza się poprzednie okresy choroby stanowiące przyczynę zaprzestania służby, jeżeli przerwa między kolejnymi okresami nie przekraczała 60 dni. Oznacza to, że z niezdolnym do służby funkcjonariuszem nie można, bez jego zgody, rozwiązać stosunku służbowego przez upływem powyższego okresu.
Jak wynika z akt sprawy Orzeczeniem [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z dnia [...] września 2018 r. [...] SG R. B. został uznany trwale niezdolnym do służby w Straży Granicznej i zaliczony do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą w Straży Granicznej. Inwalidztwo powstało w skutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby.
W związku z powyższym orzeczeniem lekarskim Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej Rozkazem Personalnym nr [...] z dnia [...] września 2019 r. na podstawie § 18 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie zakresu obowiązków oraz podstaw, zakresu i trybu udzielania zwolnień od zajęć służbowych funkcjonariuszom Straży Granicznej (Dz. U. poz. 879 ze zm.) zwolnił skarżącego od zajęć służbowych z dniem [...] października 2018 r.
Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] orzeczeniem nr [...]z dnia [...] stycznia 2019 r., po rozpatrzeniu odwołania ww. funkcjonariusza od orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej, orzekła o uchyleniu zaskarżonego orzeczenia w całości z powodu zmiany podstawy prawnej, jednocześnie wydając orzeczenia własne, w którym orzekła, że [...] SG R. B. jest trwale niezdolny do służby w Straży Granicznej. Jednocześnie Komisja Lekarska w części C pkt III pkt 6 orzekła, że inwalidztwo istnieje od dnia [...] września 2018 r. tj. od daty orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej, tak więc należy przyjąć, że początkiem biegu 12 miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 47 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej jest data orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej tj. [...] września 2018 r.
Ww. funkcjonariusz od dnia [...]września 2018 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. Okres zwolnienia lekarskiego trwał do dnia [...] października 2018 r. Kolejne zwolnienia lekarskie zostały przedłożone przez funkcjonariusza na okresy od dnia [...] stycznia 2019 r. do dnia [...] lipca 2019 r. Ponadto od dnia [...] października 2018 r. funkcjonariusz został zwolniony od zajęć służbowych.
W tym miejscu należy jednakże wskazać, że zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że reguluje on wyłącznie kwestie terminu, w jakim – w wyszczególnionych przypadkach – dopuszczalne jest rozwiązanie stosunku służbowego. Art. 47 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej niewątpliwie ma charakter ochronny czego na żadnym etapie postępowania nie negowały orzekające w sprawie organy.
W tym miejscu należy przytoczyć treść Uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OPS 16/134, która zapadła co prawda na tle art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, jednak przepis ten jest analogiczny w swej treści z art. 47 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, w związku z tym w ocenie Sądu pogląd tam wyrażony znajduje również zastosowanie w niniejszej sprawie. Otóż NSA podkreślił w tej uchwale, że zasadniczy sens unormowania przyjętego w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji jest taki, że policjant, pomimo orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską, nie może być zwolniony ze służby, jeżeli zaprzestał służby z powodu choroby i od dnia zaprzestania służby nie upłynęło 12 miesięcy, co oznacza, że stan zaprzestania służby z powodu choroby trwa po wydaniu orzeczenia przez komisję lekarską. W takiej sytuacji, stan zaprzestania służby z powodu choroby, po wydaniu orzeczenia o trwalej niezdolności do służby z powodu choroby przez komisję lekarską, nie musi być dokumentowany zaświadczeniem lekarskim o niezdolności do służby z powodu choroby, skoro już orzeczenie komisji lekarskiej stwierdza, że policjant jest niezdolny do służby z powodu choroby.
Orzeczenie komisji lekarskiej jest bowiem nie tylko rodzajem rozstrzygnięcia administracyjnego, ale też oświadczeniem wiedzy co do stanu zdrowia policjanta, które obejmuje stwierdzenie określonej choroby u policjanta, z powodu której policjant jest niezdolny do służby. Tak więc orzeczenie komisji lekarskiej stwierdzające u policjanta chorobę, z powodu której policjant jest w stanie niezdolności do służby, dotyczy tego co zaświadczenie lekarskie o niezdolności do służby z powodu choroby, której skutkiem jest zaprzestanie służby".
W kolejnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2006 r. (sygn. akt I OSK 836/05, [numer dowodu zakryty]) wywiedziono, że cyt.: "Pozbawione racji jest bowiem twierdzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, iż nie można zwolnić ze służby policjanta, jeżeli nie upłynęło jeszcze 12 miesięcy od zaprzestania służby z powodu choroby, tylko i wyłącznie wtedy, gdy przebywa on na zwolnieniu lekarskim. Interpretacja taka niesłusznie zawęża rozumienie art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, wpływając jednocześnie w sposób niekorzystny na sytuację prawną skarżącego. (...) Organy orzekające w niniejszej sprawie powinny były zbadać, kiedy nastąpiło faktyczne zaprzestanie służby przez skarżącego z powodu choroby, o którym mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o policji. Od tego momentu należało obliczyć 12 miesięcy, w czasie których policjant nie mógł być, zgodnie z prawem, zwolniony ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 wymienionej ustawy".
W niniejszej sprawie skarżący faktycznie zaprzestał służby od dnia [...] września 2018 r. i od tego momentu należy liczyć okres 12 miesięcy, w czasie których funkcjonariusz nie może zostać zwolniony ze służby. Tym samym organ prawidłowo ustalił datę zwolnienia skarżącego ze służby na dzień [...] września 2019 r., gdyż w ocenie Sądu orzeczenie komisji lekarskiej przesadza o stanie zdrowia funkcjonariusza. Zdaniem składu orzekającego w tej sprawie 12 miesięczny okres niepełnienia służby przez funkcjonariusza był związany z trwającą w tym czasie niemożnością jej pełnienia wynikająca z choroby funkcjonariusza, co potwierdzają orzeczenia komisji lekarskich.
Podkreślić należy, że przepis art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej stanowiący podstawę materialnoprawną kwestionowanego rozstrzygnięcia, zawiera tzw. obligatoryjną przesłankę zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Zatem organ administracji obowiązany jest wydać decyzję orzekającą o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, bowiem uniemożliwia ona pozostawienie funkcjonariusza w dotychczasowej służbie.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego zawartych w skardze wskazać należy, że z wyżej wskazanych powodów Sąd uznał jej za niezasadne.
Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.