Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2508/11 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie odmówił K. N. przyznania prawa pomocy. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 2 maja 2012 r.
W piśmie procesowym datowanym na dzień 31 maja 2012 r., a wniesionym do Sądu w dniu 1 czerwca 2012 r., skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że nie mógł wnieść sprzeciwu w terminie z uwagi na wydarzenia w rodzinie. Wyjaśnił, że jego brat uległ wypadkowi, w następstwie którego konieczny był zabieg chirurgiczny. Operacja została wyznaczona na dzień 14 maja 2012 r. Wskazał, że jego brat jest osobą samotną i w związku z tym konieczna była pomoc zarówno przed jak i po operacji. Jego brat nie mógł on otrzymać pomocy od nikogo innego. Wskazał również, że wyjechał do brata w dniu 3 maja 2012 r., tj. praktycznie w dniu otrzymania postanowienia. Podniósł, że nie miał czasu, ani "głowy" do sporządzenia sprzeciwu.
Do wniosku skarżący dołączył kopię karty informacyjnej leczenia szpitalnego jego brata, z której wynika, że był on hospitalizowany w dniach od13 maja 2012 r. do 16 maja 2012 r. Dołączył również kopię oświadczenia brata, którego treść potwierdza okoliczności powołane przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu. Ponadto w oświadczeniu tym brat skarżącego wyjaśnił, że skarżący pomagał mu w transporcie do i ze szpitala oraz opiekował się nim w domu. Ponadto skarżący zajmował się jego zwierzętami.
W piśmie procesowym z dnia 29 czerwca 2012 r. skarżący wyjaśnił, że przebywał u brat do dnia 26 maja 2012 r. i z tym dniem ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia sprzeciwu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) sąd postanowi o przywróceniu terminu w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy.
Zgodnie z art. 87 § 1 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Oznacza to, że w pierwszej kolejności Sąd obowiązany jest zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym w ustawie terminie.
W niniejszej sprawie skarżący wskazuje, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia z dnia 24 kwietnia 2012 r. ustała w dniu 26 maja 2012 r., tj. w dniu, w którym zakończył pobyt u swojego brata.
Biorąc pod uwagę, iż wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w dniu 1 czerwca 2012 r., stwierdzić należy, iż wniosek ten został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 cytowanej ustawy.
Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 87 § 2 powołanej wyżej ustawy we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności przez stronę przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody niedającej się przezwyciężyć.
W ocenie Sądu, wskazane przez skarżącego okoliczności nieuprawdopodobniają, iż skarżący nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia z dnia 24 kwietnia 2012 r.
Skarżący podniósł, że uchybił terminowi do wniesienia sprzeciwu, albowiem zmuszony był do wyjazdu z miejsca zamieszkania w celu udzielania pomocy bratu, który uległ wypadkowi.
W cenie Sądu przedstawiona przez skarżącego argumentacja nie uprawdopodabnia, iż nie mógł on wnieść sprzeciwu w terminie. Z treści wniosku skarżącego oraz dołączonego do wniosku oświadczenia brata skarżącego nie wynika, iż pomoc udzielana bratu polegała na nieustannym pobycie w domu brata bez możliwości jego opuszczenia. Zdaniem Sądu, tylko tego typu okoliczności mogłyby wskazywać, iż istotnie nie było możliwe udanie się na pocztę i nadanie przesyłki do Sądu. Trudno jednak wyobrazić sobie sytuację, w której skarżący sprawując opiekę nad osobą dorosłą, chorą na [...], nie miałby przez okres 6 dni (biorąc pod uwagę datę rozpoczęcia pobytu u brata - 3 maja 2012 r. oraz datę końcową terminu do wniesienia sprzeciwu – 9 maja 2012 r.) możliwości opuszczenia domu brata, choćby w celu dokonania niezbędnych zakupów.
Ponadto należy zauważyć, że sprzeciw jest pismem procesowym o niskim poziomie sformalizowania. Sprzeciw wnoszony przez osobę niebędącą adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym nie wymaga nawet uzasadnienia (art. 259 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Sporządzenie sprzeciwu nie wiąże się zatem z dużym nakładem pracy, uniemożliwiającym sprawowanie opieki na osobą chorą.
Powyższe okoliczności zdaniem Sądu wskazują, iż uchybienie terminu do wniesienia sprzeciwu nastąpiło na skutek przeszkód, które były możliwe do przezwyciężenia. Uchybienie terminu do dokonania powyższej czynności miało zatem charakter zawiniony.
Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, jak w sentencji.