Uzasadnienie
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga J P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów.
Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:
Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2017 r. (data wpływu do organu – [...] kwietnia 2017 r.) J. P. (zwany dalej: wnioskodawca, skarżący), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej: Minister, organ) o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r., poz. 708 ze zm., zwana dalej: ustawa zaopatrzeniowa).
W uzasadnieniu wnioskodawca opisał przebieg swojej służby, wskazując okresy jej pełnienia oraz zajmowane stanowiska służbowe. Wskazał, że w okresie od dnia [...] lipca 1985 r. do dnia [...] lipca 1990 r. był funkcjonariuszem Milicji Obywatelskiej, pełniącym służbę w Biurze Ochrony Rządu. W dniu [...] sierpnia 1990 r. został powołany do zawodowej służby wojskowej i pełnił służbę w Jednostce Wojskowej [...] Biura Ochrony Rządu, a od dnia [...] marca 2001 r. jako funkcjonariusz Biura Ochrony Rządu. Jego zadania przez cały okres służby (od dnia [...] lipca 1985 r. do dnia [...] lipca 2011 r.) pozostawały takie same, zmieniały się tylko zakresy jego obowiązków, które wynikały ze zmiany zajmowanych stanowisk służbowych. Jego służba po 1990 r. była oceniana przez przełożonych jako rzetelna i nienaganna, co przełożyło się na przyznanie mu Brązowego Medalu Za Zasługi dla Obronności Kraju. Podkreślił, że przebieg jego służby, jego osiągnięcia oraz działania z narażeniem życia i zdrowia, a także krótkotrwały okres służby na rzecz totalitarnego państwa, w pełni uzasadniają wyłączenie zastosowania wobec niego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.
Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. Minister, działając na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, orzekł o odmowie wyłączenia stosowania wobec skarżącego przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.
W uzasadnieniu podjętej decyzji Minister wskazał, że skarżący został zwolniony ze służby w Biura Ochrony Rządu w dniu [...] lipca 2011 r. i ma ustalone prawo do emerytury, której wysokość ustalono z uwzględnieniem art. 15c ustawy zaopatrzeniowej.
Podał, iż z pisma Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (zwany dalej: IPN), tj. informacji o przebiegu służby wynika, że wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, w okresie od dnia [...] lipca 1985 r. do dnia [...] lipca 1990 r. Całkowity okres służby wnioskodawcy wynosi 26 lat i 5 dni, z czego okres służby na rzecz totalitarnego państwa wynosi 5 lat i 1 miesiąc. Z kopii akt osobowych sygn. [...] przekazanych przez IPN, nie wynika, aby skarżący nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby.
Z kolei z przekazanej w piśmie z [...] października 2017 r. (znak [...]) przez Szefa Biura Ochrony Rządu, informacji dotyczącej przebiegu służby skarżącego wynika, że wnioskodawca rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby. Wskazują na to informacje zawarte w opiniach służbowych oraz wnioskach o mianowanie na kolejne wyższe stopnie i stanowiska służbowe. W trakcie pełnienia służby skarżący został odznaczony Brązowym Medalem "Za Zasługi dla Obronności Kraju". W analizowanych materiałach nie odnaleziono informacji o wymierzonych wobec niego karach dyscyplinarnych oraz prowadzonych postępowaniach karnych lub karno-skarbowych.
Ponadto, z przekazanych materiałów wynika, że wnioskodawca w okresie od dnia [...] lutego 1994 r. do dnia [...] grudnia 2000 r. pełnił służbę na stanowiskach przewidzianych do kierowania działaniami specjalnymi i na stanowiskach bezpośrednio związanych z wykonywaniem zadań specjalnych w Biurze Ochrony Rządu. Ponadto w okresie od dnia [...] stycznia 2003 r. do dnia [...] grudnia 2003 r. pełnił służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Powyższe okoliczności uprawniają skarżącego do podwyższenia wymiaru emerytury.
Następnie organ powołał art. 8a ustawy zaopatrzeniowej podkreślając, że wskazane w ww. przepisie przesłanki muszą być spełnione łącznie. Zaznaczył także, że ww. przepis zawiera dwie przesłanki formalne, których spełnienie otwiera możliwość zastosowania go względem konkretnej osoby, jednakże nakłada także na organ obowiązek weryfikacji, czy rozpatrywana sprawa stanowi szczególnie uzasadniony przypadek. Tylko bowiem w takiej sytuacji ustawodawca dopuszcza możliwość wyłączenia względem wnioskodawcy stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.
Analizując pierwszą z przesłanek formalnych organ wskazał, że "krótkotrwałość" pełnienia służby musi być każdorazowo oceniana indywidualnie, wszelako z zastrzeżeniem jej oceny w ujęciu bezwzględnym - jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa, a także w aspekcie proporcjonalnym - stosunku służby na rzecz totalitarnego państwa do całości okresu służby byłego funkcjonariusza. Wykładnia językowa ww. pojęcia prowadzi do wniosku, że "krótkotrwałość" jest tożsama z nietrwałością, przelotnością lub chwilowością. Synonimy powyższego słowa to: "chwilowy, doraźny, niedługi, niestały, nietrwały, okresowy, przejściowy, przemijający, tymczasowy, krótkookresowy, czasowy, trwający krótko, niedługo trwający, nieustabilizowany, szybki, epizodyczny" (Wielki słownik wyrazów bliskoznacznych. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005 r.).
Oceniając drugą określoną w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej przesłankę tj. "rzetelność wykonywania zadań i obowiązków" po dniu 12 września 1989 r. "w szczególności z narażeniem zdrowia i życia" organ zauważył, iż stanowi również przesłankę o charakterze nieostrym, która powinna być każdorazowo oceniana indywidualnie. Zgodnie z wykładnią językową pojęcie "rzetelności" definiować należy jako sumienne, solidne i dokładne wykonywanie swojej pracy - przyjętych na siebie obowiązków. Synonimy powyższego słowa to: "akuratny, całościowy, dogłębny, dokładny, drobiazgowy, gorliwy, niestrudzony, niezawodny, obowiązkowy, oddany, ofiarny, pedantyczny, pewny, pilny, pracowity, precyzyjny, przenikliwy, skrupulatny, solidny, staranny, sumienny, uczciwy, wierny, wnikliwy, wszechstronny, wytrwały" (Wielki słownik wyrazów bliskoznacznych. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005 r.).
W świetle powyższego rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych oznacza ich realizację na najwyższym poziomie. Postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje się wzorowością w działaniu służbowym, nie tylko w zakresie podejmowania i nienagannej realizacji zadań obligatoryjnych, ale także wykazywania inicjatywy i realizowania obowiązków dodatkowych.
Z kolei zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" traktować należy jako czynnik podnoszący wartość rzetelnej służby funkcjonariusza, odnoszący się do kwalifikacji narażenia, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego, niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, czy też nie miało charakteru hipotetycznego, ale było rzeczywiste, dowiedzione i miało wyjątkowy charakter.
Odnosząc się do przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" organ stwierdził, że warunek ten postrzegać należy przez pryzmat całkowitego braku jakichkolwiek faktów, mogących stawiać rzetelność służby pod znakiem zapytania. "Szczególnie uzasadniony przypadek'’ znalazł się w ustawie obok dwóch pozostałych przesłanek, co oznacza, że krótkotrwałość służby na rzecz państwa totalitarnego i rzetelność służby pełnionej po dniu 12 września 1989 r., nawet z narażeniem zdrowia i życia nie wystarczą do oceny, czy zastosowanie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej jest zasadne.
Zdaniem organu skoro całkowity okres służby wnioskodawcy wynosi 26 lat, 5 dni, to okres jego służby pełnionej na rzecz totalitarnego państwa przez okres 5 lat i 1 miesiąca (od [...] lipca 1985 r. do [...] lipca 1990 r.), tj. około 20% całego okresu służby, nie może być uznany za krótkotrwały. Przedmiotowy ponad 5-letni okres służby na rzecz totalitarnego państwa zarówno w ujęciu bezwzględnym - długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym - stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być oceniony jako krótkotrwały. Skarżący mógł w sposób kompleksowy zapoznać się ze specyfiką stawianych przed nim zadań oraz charakterem służby. Nie została zatem spełniona przesłanka stypizowana w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej.
Minister zaznaczył, iż nie kwestionuje rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez wnioskodawcę w trakcie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r., a dokumenty zgromadzone w sprawie nie zawierają treści, które mogłyby poddawać w wątpliwość rzetelność służby. Ponadto z dokumentów przekazanych przez Szefa Biura Ochrony Rządu wynika, że skarżący w ramach obowiązków służbowych realizował działania, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia oraz pełnił służbę na stanowiskach przewidzianych do kierowania działaniami specjalnymi i na stanowiskach bezpośrednio związanych z wykonywaniem zadań specjalnych w BOR, uprawniających do podwyższenia wymiaru emerytury.
Minister stwierdził, iż w sprawie nie zostały spełnione ustawowe przesłanki dopuszczalności wyłączenia stosowania przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.
W skardze złożonej na powołaną decyzję do sądu administracyjnego skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wydanej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:
- 1. przepisów prawa materialnego tj. art. 8a ustawy zaopatrzeniowej poprzez jego błędną wykładnię;
- 2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. art. 7, art. 7 a, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 a i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony, nieuzasadnienie w sposób dostateczny przyczyn zajętego stanowiska, naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady in dubio pro libertate.
W uzasadnieniu złożonego środka zaskarżenia skarżący stwierdził, iż organ w sposób arbitralny, bez podania jakichkolwiek kryteriów przyjął, że okres służby przed 31 lipca 1990 r. w stosunku całego okresu służby skarżącego, nie może być uznany za okres krótkotrwały. Ta wykładnia pojęcia krótkotrwały jest błędna. Uzasadniając swoją ocenę organ powołuje się na Słownik wyrazów bliskoznacznych. Już sam tytuł powołanej pozycji wskazuje, że pojęcia wymienione w stosunku do pojęcia "krótkotrwały" są bliskoznaczne, a nie tożsame, jak przyjął organ. Wykładnia semantyczna nie może polegać na sięgnięciu do słownika wyrazów bliskoznacznych. Znaczenie danego słowa na ogół jest określone w słowniku języka polskiego, ale należy również dokonać analizy znaczenia danego słowa pod względem gramatycznym. Dopiero wielopłaszczyznowa wykładnia może być przekonująca. Takiej wykładni organ nie dokonał. "Krótkotrwałość" nie polega tylko na stosunku określonego okresu do całości służby, to również przemijalność, coś co nie ma charakteru trwałego.
Organ nie posłużył się nawet takim pomocniczym kryterium, nie wskazał, że w tym postępowaniu przyjmuje jakiekolwiek kryterium oceny "krótkotrwałości". Organ nie wziął pod uwagę istotnego elementu w przebiegu służby skarżącego, który w okresie uznanym za służbę na rzecz totalitarnego państwa praktycznie nie wykonywał żadnych czynności o charakterze operacyjnym. Był to częściowo okres tzw. służby przygotowawczej, którą pełnił zgodnie z posiadanym wykształceniem w garażach Biura Ochrony Rządu.
Zdaniem wnioskodawcy, Minister nie dokonał też oceny służby skarżącego pod kątem "rzetelności". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że "w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki dopuszczalności wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a wskazane w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej." Jednak nie uzasadnił i nie wykazał, czy ocenia służbę skarżącego jako rzetelną, czy nie, co rozumie pod słowem "rzetelność". Ustawodawca ustanowił kryterium "rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia". Nie są to dwa odrębne kryteria wyłączenia stosowania wskazanych przypisów, ale jedno kryterium, które powinno być tłumaczone jako całość językowa.
Podobnie organ postąpił z oceną, czy służba skarżącego była w szczególności pełniona z narażeniem jej życia i zdrowia. Przepis art. 8a ustawy zaopatrzeniowej zawiera określenie "w szczególności z narażeniem zdrowia i życia", co nie może być utożsamiane z treścią § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczególnych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2005 r. Nr 86, poz. 734, ze zm.). W przepisie tym ustawodawca wskazał na rzetelność pełnienia służby, natomiast narażenie życia i zdrowia jest wskazane jako szczególny przypadek rzetelnego pełnienia służby.
Nieostrość kryteriów, wynikających z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, prowadzące do absolutnej uznaniowości decyzji administracyjnej, powinna skutkować szczególną dbałością organu o zapewnienie realizacji gwarancji ustawowych, takich jak zasada in dubio pro libertate (art. 7a k.p.a.), działania zgodnie ze słusznym interesem strony (art. 7 k.p.a.). Zasady te w niniejszej sprawie nie zostały zrealizowane. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest lakoniczne i nie oddające ani stanu faktycznego ani oceny prawnej. Ponadto prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne naruszyło zasadę in dubio pro reo (art. 81a k.p.a.).
Skarżący podniósł także, iż jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, decyzja uznaniowa wymaga szczególnej konieczności uzasadnienia jej w taki sposób, aby nie budziło wątpliwości, że organ podjął rozstrzygnięcie na podstawie obiektywnie istniejących i potwierdzonych powodów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, przywołując argumentację tożsamą z tą jaką prezentował w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, zgodnie z którym minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a, art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b tej ustawy (tj. służbę od 22 lipca 1944 r. do 31 lipca 1990 r. w cywilnych i wojskowych instytucjach i formacjach wymienionych enumeratywnie w tym przepisie), ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia.
Zgodnie z art. 11 powołanej ustawy, w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
W świetle przywołanej wyżej treści art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, decyzja o wyłączeniu zastosowania ograniczeń przewidzianych w art. 15c, 22a i 24a ustawy zaopatrzeniowej ma charakter wyjątkowy i zarazem uznaniowy. Organ jest zobowiązany do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy, zaś decyzja wydana w ramach uznania administracyjnego winna spełniać wymogi dalej idące niż ma to miejsce w odniesieniu do decyzji związanej. Uzasadnienie decyzji uznaniowej powinno zawierać wszechstronną analizę zgromadzonego materiału dowodowego i wyczerpująco uargumentowane stanowisko organu. Powinno z niego wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 491/09 i z 20 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 2006/10, publik. cbois). Kontrola decyzji uznaniowej przez Sąd sprowadza się do oceny, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z odpowiednim zachowaniem postępowania administracyjnego. Natomiast wybór rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje poza kontrolą sądowoadministracyjną.
W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, wydana w postępowaniu administracyjnym decyzja podjęta została bez wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności, zaś przesłanki zastosowania art. 8a ustawy zaopatrzeniowej zostały omówione bez odniesienia do konkretnego przypadku skarżącego. Decyzja administracyjna powinna zawierać wyczerpujące i adekwatne do okoliczności rozpoznawanej sprawy uzasadnienie, jednak w niniejszej sprawie uzasadnienie nie spełnia kryteriów art. 7, 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3, ani art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. Naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie – zdaniem Sądu – miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji.
Organ administracji trafnie scharakteryzował uwarunkowania formalne sprawy, w tym przywołał treść stosownych regulacji normatywnych oraz właściwy sposób ich rozumienia, według zasad wykładni językowej. W szczególności wyjaśnił, jak należy określać ramy dla zastosowania wyjątku, przewidzianego w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Organ nie odniósł prawidłowo tych rozważań do konkretnego przypadku skarżącego i opisywanych przez niego okoliczności faktycznych w szczególności odznaczenia Brązowym Medalem "Za Zasługi dla Obronności Kraju" oraz pełnienia rzetelnej i nienagannej służby po dniu 12 września 1989 r. Pominął także fakt, że z dokumentów przekazanych przez Szefa Biura Ochrony Rządu wynika, że skarżący w ramach obowiązków służbowych (przynajmniej w okresie od [...] stycznia do [...] grudnia 2003 r.) realizował działania, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia oraz pełnił służbę na stanowiskach przewidzianych do kierowania działaniami specjalnymi i na stanowiskach bezpośrednio związanych z wykonywaniem zadań specjalnych w BOR, uprawniających do podwyższenia wymiaru emerytury.
Oceniając przesłankę krótkotrwałości służby na rzecz totalitarnego państwa organ oparł się, co do czasu jej trwania, na informacji z IPN. Jak z niej wynika, skarżący pełnił taką służbę przez okres 5 lat i 1 miesiąca, zaś całkowity okres jego służby wynosi 26 lat i 5 dni.
Skarżący przepracował co prawda prawie 20% swojego stażu pracy na rzecz totalitarnego Państwa, lecz w toku służby na rzecz już demokratycznego Państwa, był awansowany na wyższe stanowiska służbowe i mianowany na wyższe stopnie służbowe. Jak już zaznaczono, w 1999 r. został odznaczony Brązowym Medalem "Za Zasługi dla Obronności Kraju" oraz w roku 2003 realizował działania, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia oraz pełnił służbę na stanowiskach przewidzianych do kierowania działaniami specjalnymi i na stanowiskach bezpośrednio związanych z wykonywaniem zadań specjalnych w BOR, uprawniających do podwyższenia wymiaru emerytury.
Poprzestając na ogólnym wskazaniu, że dokonania i służba powinny spełniać przesłanki, zakreślone w pkt 2 i części wstępnej art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, organ nie odniósł się do konkretnych okoliczności i faktów przywoływanych przez skarżącego, w tym m.in. do uzyskanego odznaczenia, czy także pełnienia służby z narażeniem zdrowia i życia.
Pominięcie przez Ministra wskazanych okoliczności wzbudziło wątpliwości Sądu co do kryteriów, jakimi kierował się organ podczas rozpatrywania sprawy skarżącego, dlatego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie poddaje się kontroli sądowej. Sprawa skarżącego musi być zatem ponownie wnikliwie rozważona przez organ administracji, a wyniki tych analiz muszą znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji.
Rozpatrując ponownie sprawę z wniosku skarżącego o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, organ administracji uwzględni ocenę prawną, sformułowaną w niniejszym uzasadnieniu
Z przytoczonych wyżej przyczyn, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 poz. 2325 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania obejmujących wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 480 zł, Sąd orzekł w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, ze zm.).