Postanowienie WSA w Warszawie z 12 marca 2013 r., II SA/Wa 252/13

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 12 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia -odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji -

Skład

Sędzia WSA Janusz Walawski przewodniczący

Uzasadnienie

M. W. w skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia lokalu mieszkalnego, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając żądanie zastosowania ochrony tymczasowej skarżący wskazał, że obecnie nie ma gdzie mieszkać, a wykonanie decyzji "pozbawi go dachu nad głową, w dodatku w okresie zimowym".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do treści § 3 wskazanego przepisu sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 powołanej ustawy spoczywa na wnioskodawcy.

W ocenie Sądu, analiza akt sprawy oraz okoliczności powołanych we wniosku, nie daje podstaw do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 powołanej ustawy, umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji. Uzasadnienie wniosku, w którym strona nie odniosła się do konkretnych faktów i danych, a jedynie ogólnikowo stwierdza, że obecnie nie ma gdzie mieszkać, nie może stanowić podstawy dla zastosowania ochrony tymczasowej. Skarżący nie przedstawił żadnych argumentów na to, że jego obecna sytuacja majątkowa lub rodzinna przemawia za wstrzymaniem wykonania decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1232/09 podkreślił, że sądy administracyjne wielokrotnie opierając się na okoliczności szczególnej sytuacji osobistej i rodzinnej osoby wnioskującej (np. wieku i stanu zdrowia, trudnej sytuacji finansowej przy jednoczesnej konieczności utrzymania wieloosobowej rodziny) orzekały o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji nakazującej opróżnienie lokalu (np. post. WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1490/08; post. WSA w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn,. akt III SA/Kr 61/09). Jednakże to składający wniosek obowiązany jest wyczerpująco przedstawić wszystkie okoliczności przemawiające za jego uwzględnieniem.

Niewątpliwie decyzja Komendanta Głównego Policji, zobowiązująca do opróżnienia lokalu mieszkalnego, wywołuje negatywne skutki dla skarżącego, jednakże fakt ten – sam w sobie – nie może automatycznie uzasadniać uwzględnienia wniosku o wstrzymanie jej wykonania, którego argumentacja jest lakoniczna i nie wskazuje na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.