Uzasadnienie
Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O., działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) i art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] sierpnia 2011 r. wydał decyzję nr [...], którą umorzył postępowanie w sprawie przyznania K. K. prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...], w trybie art. art. 29 powyżej określonej ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2010 r.
Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, po rozpoznaniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 Kpa oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 2006, poz. 1367 z późn. zm.), w dniu [...] września 2011 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał m.in., że sporny lokal (kwatera stała) decyzją Dowódcy Garnizonu [...] z dnia [...] maja 1988 r. nr [...] został przyznany J. K., obecnie byłemu mężowi odwołującej się. Sporny lokal w dniu [...] listopada 2010 r. został sprzedany przez Wojskową Agencję Mieszkaniową w W. J. K. (akt notarialny Rep. A Nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r.), a tym samym organ utracił prawa związane z dysponowaniem sprzedanym lokalem mieszkalnym.
W zaistniałej sytuacji, w ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do przyjęcia, że decyzja organu pierwszej instancji jest wadliwa i należy ją zmienić.
Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi wniesionej przez K. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzuciła, że zaskarżona decyzja została wydana z "naruszeniem przepisów prawa materialnego i formalnego". Dodatkowo podała, że nie ubiega się o nabycie prawa od spornego lokalu mieszkalnego, a jedynie o deklaratoryjne potwierdzenie jej prawa do zamieszkiwania w nim.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Skarżąca w piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2011 r. wniosła o nieuwzględnienie wniosku organu o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.
Umorzenie postępowania administracyjnego kończy sprawę w danej instancji i następuje w drodze decyzji.
Zgodnie bowiem z art. 105 § 1 Kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.
Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Bezprzedmiotowość postępowania może wynikać zatem z różnych przyczyn, tj. z podmiotowych i przedmiotowych. Mogą one powstać wskutek faktów lub zdarzeń prawnych.
W rozpoznawanej sprawie doszło do zmiany faktów, gdyż w trakcie prowadzonego postępowania z wniosku skarżącej sporny lokal mieszkalny został przez organ zbyty jej byłemu mężowi, co spowodowało utratę przez organ możliwości wydawania decyzji związanych z tym lokalem mieszkalnym, a w szczególności decyzji związanych z prawami osób niebędących jego właścicielami.
Brak przesłanek do uwzględnienia żądania skarżącej związanego z przedmiotowym lokalem mieszkalnym doprowadził do sytuacji, w której organ zobowiązany był zastosować się do dyspozycji art. 105 § 1 Kpa i wydać decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.
O przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 powyżej powołanej ustawy w zw. z § 18 ust. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynność adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).