Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 grudnia 2017 r. A.J., E.J., S.J. i M.J. reprezentowany przez przedstawicieli ustawowych A.J. i E.J., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym kwatery tymczasowej, w której zawarli również wniosek o wstrzymanie wykonania powyższego rozstrzygnięcia.
W uzasadnieniu wniosku wskazali, że wykonanie powyższej decyzji będzie skutkowało wyrządzeniem znacznej szkody i powstaniem trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślili, że spowoduje to pozbawienie ich jedynego miejsca zamieszkania. Nie dysponują oni prawem do innego lokalu mieszkalnego i nie posiadają środków pieniężnych na zakup czy najem takiego lokalu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył sądowi orzekającemu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przesłanki orzeczenia zgodnego z roszczeniem wnioskującego, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd administracyjny może orzec tylko gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004, publ. Lex 281811).
Oznacza to, że Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ustalić, czy to właśnie wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować takie zmiany w rzeczywistości, które mieściłyby się w tych dwóch wskazanych przez ustawodawcę kategoriach pojęciowych, przy czym tego rodzaju ustalenia Sąd powinien dokonać także w oparciu o argumenty przywołane przez stronę w skierowanym do Sądu wniosku o wstrzymanie.
Lokal mieszkalny, co do którego opróżnienia orzekające w sprawie organy administracji wydały zaskarżoną decyzję jest jedynym miejscem zamieszkania skarżących. W tej zaś sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem sprawy, przy braku środków finansowych do zamieszkania w innym lokalu, mogłoby pozbawić skarżących miejsca zamieszkania, a tym samym wywołać skutek w postaci trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto należy zauważyć, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji przedmiotowy lokal, pozostający w dyspozycji Komendanta [...] Policji, mógłby zostać przydzielony innej osobie. W takiej sytuacji, nawet gdyby Sąd uwzględnił przedmiotową skargę i organ byłby zobowiązany do ponownego rozpoznania sprawy, możliwość przydzielenia im tego samego lub innego lokalu byłaby znacznie utrudniona, co w konsekwencji mogłoby spowodować bezdomność skarżących.
W konsekwencji, w ocenie Sądu, zasadne jest zastosowanie ochrony tymczasowej - wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne w pierwszej instancji.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.