Uzasadnienie
W dniu 28 stycznia 2008 r. R. C. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego z dnia 15 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 259/04 o pozostawieniu bez rozpoznania pisma R. C. z dnia 16 maja 2005 r.
Stosownie do treści art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zażalenie przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia wymienione enumeratywnie w art. 194 § 1 tej ustawy. Dodatkowo zażalenie przysługuje na zarządzenia przewodniczącego w przypadkach przewidzianych w ustawie.
Oznacza to, że podstawowym warunkiem dopuszczalności zażalenia jest istnienie orzeczenia (postanowienia lub zarządzenia) zaliczonego przez ustawodawcę do orzeczeń, na które tego rodzaju środek odwoławczy przysługuje.
Wprawdzie objęte zażaleniem R. C. zarządzenie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia (art. 49 § 2 powołanej ustawy), niemniej jednak zarządzenie to było już przedmiotem zażalenia skarżącego (zażalenie z dnia 5 grudnia 2005 r., k. 110 akt sprawy), a po jego rozpoznaniu, postanowieniem z dnia 20 stycznia 2006 r. sygn. akt I OZ 1553/05, Naczelny Sąd Administracyjny zarządzenie to uchylił. W konsekwencji, wobec kasatoryjnego skutku orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 185 tej ustawy), zaskarżone zarządzenie, w sensie procesowym, przestało istnieć.
Skoro zatem zażalenie zostało wniesione na nieistniejące zarządzenie, to tym samym jest ono niedopuszczalne i podlega odrzuceniu.
Z tych względów, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.