Uzasadnienie
M. W. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z podaniem o wydanie pozwolenia na sześć egzemplarzy broni palnej sportowej bocznego zapłonu do celów szkoleniowych.
Podanie wnioskodawca umotywował chęcią podnoszenia swoich umiejętności strzeleckich i uprawianiem strzelectwa w ramach strzelania w bractwach kurkowych. Podniósł, że od 2000 r. ma pozwolenie na broń palną sportową, jest wieloletnim członkiem Kurkowego Bractwa Strzeleckiego w T., w ramach którego uprawia treningi strzeleckie. Wskazał też, że od kwietnia 2001 r. posiada specjalizację instruktora strzeleckiego.
Do podania dołączył m. in. zaświadczenie Kurkowego Bractwa Strzeleckiego w T. z dnia [...] września 2008 r., potwierdzające członkowstwo w Bractwie od 1995 r. i pełnienie funkcji strzelmistrza, zaświadczenie z dnia [...] stycznia 2001 r. o ukończeniu części ogólnej Kursu Instruktorów Sportu, zaświadczenie z dnia [...] kwietnia 2001 r. o ukończeniu Kursu Instruktorów Sportu w Strzelectwie Sportowym wraz z legitymacją instruktora w strzelectwie sportowym, zaświadczenie Sekcji Strzeleckiej przy [...] z dnia [...] lipca 1999 r. o odbyciu szkolenia w zakresie praktycznego posługiwania się bronią obezwładniającą.
Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] października 2009 r. wydaną na podstawie art. 10 ust. 1 i 3 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), odmówił wydania pozwolenia na broń palną do celów szkoleniowych.
W uzasadnieniu organ wskazał, że nie znalazł przesłanek uzasadniających wydanie pozwolenia. Wskazał, że ustawa wprowadza ścisłą reglamentację wydawania pozwoleń na broń. Powołując się na art. 10 ust. 1 ustawy, wskazał, że to na stronie spoczywa obowiązek udowodnienia, iż cel treningowy stanowi podstawę do wydania indywidualnego pozwolenia na broń palną sportową.
M. W. odwołał się od tej decyzji, jednakże Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wskazując w uzasadnieniu, że przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, stanowiący podstawę materialnoprawną decyzji ustala, że pozwolenie na broń wydaje się, gdy okoliczności wskazane przez osobę ubiegającą się o pozwolenie takie rozstrzygnięcie uzasadniają. Organ podał, że przepis ten nie określa przesłanek, które mogłyby decydować o wydaniu pozwolenia na broń palną. Dlatego też organy Policji wypracowały takie kryteria w drodze praktyki, uwzględniając reglamentacyjny charakter ustawy i zasady prawa procesowego oraz posiłkując się orzecznictwem sądów administracyjnych.
Na tej podstawie przyjęto, iż muszą to być okoliczności szczególne, wyróżniające osobę ubiegającą się o pozwolenie spośród innych osób znajdujących się w podobnej sytuacji i w sposób niekwestionowany potwierdzające potrzebę posiadania przez nią broni. W przypadku broni palnej sportowej utrwalił się pogląd, iż okolicznościami przemawiającymi za rozstrzygnięciem sprawy zgodnie z wolą wnioskodawcy są w szczególności wybitne osiągnięcia w rywalizacji sportowej oceniane m. in. na podstawie komunikatów z zawodów sportowych (brane są pod uwagę: liczba i ranga zawodów, ilość startujących zawodników i uzyskane lokaty) lub posiadanie i wykonywanie uprawnień instruktora sportów strzeleckich przy wykazaniu niezbędności posiadania indywidualnej broni do realizacji tych celów.
Dokonując oceny zebranego materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że strona nie wykazała rzeczywistej, obiektywnie istniejącej potrzeby posiadania indywidualnego pozwolenia na 6 egzemplarzy broni palnej bocznego zapłonu do celów szkoleniowych. Uzasadniła bowiem istnienie okoliczności faktycznych, faktem posiadania uprawnień instruktora strzelectwa sportowego, faktem uprawiania strzelectwa w ramach Bractw Kurkowych, chęcią podnoszenia własnych umiejętności strzeleckich, pełnioną funkcją strzelmistrza w Kurkowym Bractwie Strzeleckim w T., osobistym zamiłowaniem do prowadzenia strzelań, oraz chęcią prowadzenia szkoleń w celu popularyzacji sportu strzeleckiego.
Kierując się tymi kryteriami, organ stwierdził, iż strona ich nie spełnia i to nie przemawia za wydaniem indywidualnego pozwolenia na broń do celów szkoleniowych.
Komendant Główny Policji powtórzył za organem pierwszej instancji, że M. W. pełni funkcję strzelmistrza Kurkowego Bractwa Strzeleckiego w T., a forma realizacji pełnionej funkcji nie wymaga posiadania przez stronę indywidualnego pozwolenia na broń do celów szkoleniowych.
Decyzja ta stała się przedmiotem skargi M. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł on o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Skarżący uznał, że udowodnił, że spełnia wszystkie wymogi formalne wymagane dla uzyskania pozwolenia na broń do celów szkoleniowych. Zarzucił organowi obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, polegającą na błędnej ich wykładni. Wskazał również na niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego polegające na uznaniu, że przedstawione przez skarżącego dowody nie pozwalają przyjąć, iż wykazał okoliczności uzasadniające wydanie na jego rzecz pozwolenia na broń
Skarżący zarzucił też organowi naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym art. 7, art. 8, art. 80 Kpa oraz art. 107 § 3 Kpa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponowił argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania. Analizując niniejszą sprawę pod tym kątem, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie rozważań zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane i nie można go zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela wynikających z Konstytucji RP.
Decyzja w sprawie pozwolenia na broń ma niewątpliwie charakter decyzji związanej. Wykazanie istnienia okoliczności, które z zasady uzasadniają wydanie pozwolenia na broń, przy jednoczesnym braku ustawowych przeciwwskazań (art. 15 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), zobowiązuje organy Policji do wydania pozwolenia na broń. Obowiązek wykazania uzasadnionych okoliczności przemawiających za przyznaniem pozwolenia na broń spoczywa niewątpliwie na osobie ubiegającej się o to pozwolenie. Sam bowiem fakt przynależności do klubu strzeleckiego nie uzasadnia udzielenia pozwolenia na broń.
Trafnie natomiast podniesiono w skardze zarzut naruszenia przepisu art. 10 ust. 1 powołanej ustawy o broni i amunicji, poprzez przyjęcie zawężającej wykładni tego przepisu.
Zgodnie bowiem z przepisem art. 10 ust. 1 cyt. ustawy, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Stosowanie zaś do art. 10 ust. 3 pkt 3 tej ustawy, pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w celach sportowych i szkoleniowych. Oznacza to, że okolicznością uzasadniającą, w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, przyznanie pozwolenia na broń jest uprawianie sportu strzeleckiego, prowadzenie szkoleń i wykonywanie uprawnień instruktora strzelectwa sportowego.
Natomiast przyjęcie, że chęć prowadzenia większej ilości szkoleń w celu popularyzacji sportu strzeleckiego przy użyciu własnej broni nie uzasadnia przyznanie pozwolenia na broń, prowadziłoby do wprowadzenia dodatkowego, pozaustawowego kryterium przyznawania tego prawa. Prawo do broni nie jest nagrodą za wybitne osiągnięcia sportowe, czy prowadzenia określonej ilości szkoleń, a przyznanie takiego prawa zawodnikowi czy instruktorowi może właśnie służyć podniesieniu jego kwalifikacji sportowych i popularyzacji sportu strzeleckiego, podnoszenia jego bezpieczeństwa i świadomości związanej z używanie broni. Pogląd taki wyrażony został m. in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2007 r., o sygn. akt II OSK 1082/06, czy też w wyroku o sygn. akt II OSK 1674/07 z dnia 23 grudnia 2008 r., który to pogląd Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela.
W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji, dokonały takiej zawężającej wykładni art. 10 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 pkt 3 powołanej ustawy o broni i amunicji, wskazując, że tylko wykonywanie zawodu instruktora strzelectwa w bardzo szerokim rozmiarze uzasadnia udzielenie pozwolenia na broń sportową. Wykładnia zaś art. 10 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 pkt 3 tej ustawy nie może prowadzić do takiego rezultatu, iż tylko osoba, która wygrywa zawody sportowe, bądź posiada uprawnienia instruktora strzelectwa może uzyskać pozwolenie na broń sportową. Z taką interpretacją nie można się zgodzić. Tak więc uznać należy za zasadny podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji.
Przyjęcie takiej wadliwej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji przez organy, doprowadziło do tego, że nie odniesiono się w należyty sposób do twierdzeń skarżącego, iż jako osoba posiadająca specjalizację instruktora dyscypliny sportu w dziedzinie strzelectwa sportowego wykorzystywaną praktycznie przy pełnieniu funkcji strzelmistrza Kurkowego Bractwa Strzeleckiego w T. i posiada potrzebę uzyskania pozwolenia na broń. Posiadanie broni do celów szkoleniowych nie wynika z osobistego zamiłowania do broni, a jest koniecznością związaną z uprawianiem strzelectwa sportowego w ramach Bractwa, zaś funkcję taką skarżący w tym Bractwie wykonuje.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.
O wykonalności wyroku, orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach postępowania, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 209 tej ustawy.