Uzasadnienie
Prezes Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu postanowieniem z dnia [...] września 2011 r., działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 1 i 2 Kpa, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej w G. nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. udostępniającej L. W. kopie dokumentów jego dotyczących, zgromadzonych w Instytucie Pamięci Narodowej w zakresie: Doniesienia tw ps. "[...]" z dnia [...].04.1971 r. z akt o sygn. IPN [...]; Informacji tw ps. "[...]" z dnia [...].04.1971 r. z akt o sygn. IPN [...]; Fragmentu doniesienia tw ps. "[...]" z akt o sygn. IPN [...]; Doniesienia tw ps. "[...]" z dnia [...].04.
1971 r. z akt o sygn. IPN [...]; Informacji z odbytego spotkania z tw ps. "[...]" z dnia [...].11.1971 r. z akt o sygn. IPN [...]; kopii Doniesienia tw ps. "[...]" z dnia [...] stycznia 1971 r. z akt o sygn. IPN [...]; kopii Pokwitowania z dnia [...].01.1971 r. z akt o sygn. IPN [...]; kopii Pokwitowania z dnia [...].06.1974 r. z akt o sygn. IPN [...]
W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, co następuje:
L. W. w dniu [...] marca 2007 r. złożył w Oddziałowym Biurze Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów w G. wniosek o udostępnienie do wglądu kopii dotyczących go dokumentów na podstawie ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu.
Na pewnym etapie tego postępowania została wydana przez Dyrektora Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej w G. decyzja nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., którą, na skutek odwołania, Prezes Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., uchylił i przekazał organowi I instancji sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Organ I instancji, ponownie rozpatrując sprawę, decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r., udostępnił L. W. kopie dokumentów jego dotyczących, zgromadzonych w Instytucie Pamięci Narodowej w zakresie opisanym na wstępie. Pismem z dnia 3 marca 2011 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 4 marca 2011 r., pełnomocnicy L. W. – P. A. i adw. R. N. złożyli za pośrednictwem Dyrektora Oddziału IPN w G. odwołanie od decyzji nr [...] do Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej.
W dniu [...] maja 2011 r. Prezes Instytutu Pamięci Narodowej wydał postanowienie nr [...], w którym stwierdził niedopuszczalność odwołania od powyższej decyzji Dyrektora Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej w G. nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu I instancji nie weszła do obrotu prawnego, z uwagi na fakt, iż nie została prawidłowo doręczona pełnomocnikom strony, albowiem w odwołaniu od decyzji organu I instancji pełnomocnicy strony – P. A. oraz adw. R. N. wskazali adres kancelarii prawnej do doręczeń korespondencji w sprawie L. W., natomiast Dyrektor Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej w G. przesłał decyzję z dnia [...]lutego 2011 r. na adres domowy P. A. Pełnomocnik L. W. adw. R. N. wniósł za pośrednictwem Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie z dnia [...] maja 2011 r. Zgodnie z argumentacją przedstawioną przez skarżącego, decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2011 r. została skutecznie doręczona pełnomocnikowi strony postępowania - P. A. poprzez przesłanie jej na adres zamieszkania ww. pełnomocnika, zamieszczony w pełnomocnictwie. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
Po rozpatrzeniu skargi, Prezes Instytutu Pamięci Narodowej w trybie autokontroli, bez przesyłania sprawy sądowi administracyjnemu, postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. uwzględnił skargę L. W. z dnia 8 czerwca 2011 r. w ten sposób, że uchylił w całości swoje postanowienie nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. w sprawie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie udostępnienia kopii dokumentów dotyczących strony.
Prezes Instytutu Pamięci Narodowej ponownie badając odwołanie od decyzji Dyrektora Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej w G. nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. stwierdził, iż zostało ono złożone z uchybieniem terminu, co nakłada na organ, zgodnie z treścią art. 134 Kpa, obowiązek stwierdzenia tego faktu. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że decyzja nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. została doręczona pełnomocnikowi L. W. - P. A. w dniu 17 lutego 2011 r. w sposób zastępczy, o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji. W pouczeniu ww. decyzji organ I instancji prawidłowo poinformował stronę o możliwości wniesienia odwołania do Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej, w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji, za pośrednictwem Dyrektora Oddziału IPN w G. W związku z okolicznością, iż decyzja nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. została prawidłowo doręczona w dniu 17 lutego 2011 r. termin do złożenia odwołania od tej decyzji rozpoczął bieg w dniu 18 lutego 2011 r., a upłynął w dniu 3 marca 2011 r. Natomiast pełnomocnicy L. W. - P. A. oraz adw.
R. N. nadali odwołanie od ww. decyzji w urzędzie pocztowym w dniu 4 marca 2011 r. Datę nadania listu potwierdza stempel pocztowy na kopercie, w której zostało przesłane odwołanie. Z powyższego wynika, że odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2011 r. zostało wniesione przez pełnomocników strony po upływie 14 dni od dnia jej doręczenia. Pełnomocnicy L. W. nie wnieśli o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności.
Postanowienie Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] września 2011 r., stało się przedmiotem skargi pełnomocnika L. W. – adw. R. N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia niżej wymienionych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1) art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 w zw. z art. 140 Kpa, poprzez dokonanie pobieżnej oceny stanu faktycznego sprawy i nieuzasadnione uznanie, iż w sprawie doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w G. numer [...] z dnia [....] lutego 2011 r.;
- 2) art. 40 § 2 Kpa (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 1980 roku do dnia 10 kwietnia 2011 r.) w zw. z art. 140 Kpa, poprzez nieprawidłowe uznanie, że doręczenie decyzji Dyrektora Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w G. numer [...] z dnia [...] lutego 2011 r. wyłącznie jednemu z pełnomocników strony postępowania - P. A. było skuteczne wobec strony, podczas gdy brak doręczenia ww. decyzji również drugiemu z ustanowionych w sprawie pełnomocników – adw. R. N. - spowodował, że doręczenie decyzji wyłącznie P. A. nie wywołało dla strony skutków prawnych w postaci rozpoczęcia biegu 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji.
Powyższe uchybienia spowodowały w konsekwencji:
- 3) naruszenie art. 134 Kpa w zw. z art. 129 § 2 Kpa, poprzez stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w G. numer [...] z dnia [...] lutego 2011 r.
W konkluzji, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
W uzasadnieniu skargi, odwołując się do licznego orzecznictwa sądów administracyjnych, skarżący wskazał, iż norma art. 40 § 2 Kpa, w brzmieniu obowiązującym do dnia [...] kwietnia 2011 r. - tj. w dniu wydawania decyzji organu I instancji, nie przewidywała (jak obecnie) zasady, iż - w przypadku ustanowienia przez stronę kilku pełnomocników do występowania w postępowaniu - strona wskazuje lub organ może sobie wybrać jednego z pełnomocników i dokonywać - wywołujących skutki prawne - doręczeń tylko temu jednemu z nich. Zatem przed wskazaną datą obowiązkiem organu było doręczenie decyzji każdemu z pełnomocników dla zapewnienia stronie prawa do czynnego udziału w postępowaniu i uchybienie organu w postaci doręczenia decyzji wyłącznie jednemu z pełnomocników nie może powodować negatywnych konsekwencji dla strony.
Prezes Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Polemizując z argumentacją skargi organ wskazał, iż w dacie wydawania decyzji organu I instancji jedynie pełnomocnik L. W. – P. A. legitymował się pełnomocnictwem do reprezentowania zainteresowanego w tym postępowaniu administracyjnym, stąd też wskazane w skardze zagadnienie, w jaki sposób należy doręczać decyzję stronie reprezentowanej przez więcej niż jednego pełnomocnika, w kontekście wówczas obowiązującej treści art. 40 § 2 Kpa, w ogóle nie ma w niniejszej sprawie zastosowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Jeżeli czynności postępowania wstępnego ujawnią brak formalnych przesłanek odwołania, to obowiązkiem organu II instancji jest wydanie postanowienia, kończącego ostatecznie postępowanie w sprawie. Powołując się na tę zasadę, Prezes Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu prawidłowo w zaskarżonym postanowieniu, na zasadzie art. 134 Kpa, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania
Decyzja nr [...] organu I instancji z dnia [...] lutego 2011 r. została doręczona pełnomocnikowi L. W. - P. A. w dniu 17 lutego 2011 r. w sposób zastępczy, o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji. W pouczeniu ww. decyzji organ pierwszej instancji prawidłowo poinformował stronę o możliwości wniesienia odwołania do Prezesa Instytutu Pamięci w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji za pośrednictwem Dyrektora Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej w G. Zgodnie z art. 43 Kpa w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. W przedmiotowej sprawie adresatem był pełnomocnik strony, a dorosłym domownikiem – Px.
A. Konsekwencją powyżej przedstawionych faktów, jest konieczność stwierdzenia, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2011 r. została skutecznie doręczona pełnomocnikowi strony postępowania - P. A. poprzez przesłanie jej na adres zamieszkania ww. pełnomocnika, wskazany w pełnomocnictwie z dnia 22 marca 2007 r. Takie też doręczenie ww. decyzji było skuteczne.
W związku z okolicznością, iż decyzja nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. została prawidłowo doręczona w dniu 17 lutego 2011 r. termin do złożenia odwołania od tej decyzji rozpoczął bieg w dniu 18 lutego 2011 r., a upłynął w dniu 3 marca 2011 r. Natomiast pełnomocnicy L. W. - P. A. oraz adw. R. N. nadali odwołanie od ww. decyzji w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 4 marca 2011 r. Datę nadania listu potwierdza stempel pocztowy na kopercie, w której zostało przesłane odwołanie. Z powyższego wynika, że odwołanie od decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. zostało wniesione przez pełnomocników strony po upływie 14 dni od dnia jej skutecznego doręczenia. Pełnomocnicy nie wnieśli o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności.
Ma rację Prezes Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, wskazując w odpowiedzi na skargę, iż w dacie wydawania decyzji organu I instancji jedynie pełnomocnik L. W. – P. A. legitymował się pełnomocnictwem do reprezentowania zainteresowanego w tym postępowaniu administracyjnym przed organem I instancji, stąd też wskazane w skardze zagadnienie - w jaki sposób należy doręczać decyzję stronie reprezentowanej przez więcej niż jednego pełnomocnika, w kontekście wówczas obowiązującej treści art. 40 § 2 Kpa (2 zarzut skargi) - w ogóle nie ma w niniejszej sprawie zastosowania.
W aktach postępowania przed organem I instancji, to jest przed Dyrektorem Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej w G. znajduje się pełnomocnictwo udzielone przez L. W. P. A. w dniu 22 marca 2007 r. Zakres tego pełnomocnictwa jest pełny i dlatego jedynie P. A. mógł być uważany za pełnomocnika L. W. w postępowaniu administracyjnym zakończonym przed organem I instancji decyzją z dnia [...] lutego 2011 r.
W aktach postępowania przed organem pierwszej instancji znajduje się jedynie odpis pełnomocnictwa dla adw. R. N. z dnia 2 października 2008 r., które upoważnia go do reprezentowania L. W. w postępowaniu przed Instytutem Pamięci w sprawie podejmowania wszelkich środków prawnych związanych z nierozpoznaniem przez Instytut Pamięci jego spraw w terminach określonych ustawą, a także wniesienia skargi do sądu administracyjnego i skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz reprezentowania L. W. w postępowaniach zainicjowanych wniesieniem tych skarg (pełnomocnictwo to stanowiło załącznik do podpisanego przez adw. R. N. wezwania organu do usunięcia skutków naruszenia prawa - akta [...]). Z treści pełnomocnictwa wynika, że zakres umocowania adw. R. N. obejmuje jedynie złożenie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa na podstawie art. 37 § 1 Kpa, a także wniesienie skargi na bezczynność organu i skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz udział w postępowaniach sądowoadministracyjnych dotyczących tych skarg.
W odwołaniu od decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. P. A. i adw. R. N. wskazali w spisie załączników pełnomocnictwo, które jednak nie wpłynęło do siedziby Instytutu Pamięci w W. W dniu [...] marca 2009 r. Prezes Instytutu Pamięci wezwał L. W. do potwierdzenia umocowania adw. R. N. do złożenia odwołania i reprezentowania strony w postępowaniu przed Prezesem Instytutu Pamięci. W odpowiedzi na to wezwanie do siedziby Instytutu Pamięci w W. wpłynęło pełnomocnictwo obejmujące umocowanie do reprezentacji strony w obu instancjach, a także postępowaniu sądowoadministracyjnym przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi i Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zostało ono udzielone 12 lutego 2009 r., zaś dołączone do akt postępowania odwoławczego w dniu 25 marca 2009 r., a nie do akt postępowania przed organem I instancji.
Zakres pełnomocnictwa z dnia 2 października 2008 r. jest ograniczony tylko do niektórych czynności w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, wobec czego, konieczne było udzielenie kolejnego pisemnego pełnomocnictwa (w dniu 12 lutego 2009 r.) do reprezentowania L. W. w postępowaniu administracyjnym i postępowaniu sądowoadministracyjnym o udostępnienie dotyczących wnioskodawcy dokumentów zgromadzonych w zasobie archiwalnym Instytutu Pamięci. Podkreślenia wymaga także fakt, iż decyzja nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. została doręczona jedynie pełnomocnikowi L. W. - P. A. (na adres kancelarii prawnej adw. R. N. zostało wysłane jedynie pismo informujące o wydaniu rozstrzygnięcia, którego doręczenie nie rodziło żadnych skutków procesowych w zakresie rozpoczęcia i zakończenia biegu terminu do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji. Adw. R. N. nie podnosił wówczas wadliwości doręczenia decyzji nr [...]).
Skoro organ I instancji nie dysponował innym pełnomocnictwem adw. R. N. niż to z dnia 2 października 2008 r., a jednocześnie dysponował pełnym pełnomocnictwem udzielonym przez L. W. P. A. w dniu 22 marca 2007 r., to mógł skutecznie doręczyć decyzję z dnia [...] lutego 2011 r. tylko pełnomocnikowi P. A. – w taki też sposób była doręczana przez organ I instancji wcześniejsza decyzja z dnia [...] stycznia 2009 r. i zarówno organy obu instancji, jak i strona, taki sposób doręczenia decyzji uważały za prawidłowy.
Pełnomocnictwo udzielone w dniu 2 października 2008 r. adw. R. N. było przedmiotowo ograniczone do innych czynności – zatem bezskuteczne w postępowaniu zakończonym przed organem I instancji decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Pełnomocnictwo właściwe, wystawione w dniu 12 lutego 2009 r. adw. R. N. złożył dopiero w dniu 25 marca 2009 r., ale przed organem II instancji. Pełnomocnictwo to nigdy nie zostało dołączone do akt postępowania przed organem I instancji.
Wskazać tu należy, iż żaden przepis prawa nie nakłada na organ postępowania administracyjnego (w tym przypadku na Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej) obowiązku doręczania odpisów pełnomocnictw innym organom (tu organowi I instancji) wówczas, gdy pełnomocnictwo obejmuje umocowanie do reprezentowania mocodawcy w postępowaniach przed tymi organami. Uchylając decyzję organu pierwszej instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organ odwoławczy przesyła wraz z decyzją jedynie akta postępowania przed organem pierwszej instancji. Tak się właśnie stało podczas uchylenia przez Prezesa IPN decyzji Dyrektora Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej w G. nr [...] z dnia [....] stycznia 2009 r. Akta postępowania przed organem drugiej instancji stanowią odrębny zbiór dokumentów i nie są przekazywane organowi pierwszej instancji, gdyż organ ten nie orzeka na podstawie akt postępowania odwoławczego.
Obowiązek dołączenia odpisu pełnomocnictwa z dnia 12 lutego 2009 r. do akt postępowania przed Dyrektorem Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej w G. ciążył na pełnomocniku – adw. R. N. Obowiązek ten wynikał wprost z treści art. 33 § 3 Kpa. Skoro pełnomocnictwo nie zostało dołączone do akt postępowania pierwszoinstancyjnego to nie mogło wywrzeć skutku w prowadzonym przed tym organem postępowaniu, a zatem decyzja nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi L. W. posiadającemu umocowanie do reprezentowania strony w tym postępowaniu, to jest P. A..
W dniu 11 kwietnia 2011 r. weszła w życie ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ustawodawca w przepisie art. 40 § 2 Kpa wyraźnie sformułował obowiązek doręczania pism tylko jednemu z kilku ustanowionych w sprawie pełnomocników. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. Można zatem uznać, że ustawodawca przychylił się do argumentów tej części doktryny i orzecznictwa, które wykazywały, iż na gruncie przepisów obowiązujących przed dniem 11 kwietnia 2011 r. wystarczające i skuteczne jest doręczanie pism tylko jednemu z pełnomocników. Interpretacja taka opiera się na wykładni literalnej i nie narusza żadnych zasad postępowania, w szczególności zasady dopuszczenia strony do udziału w postępowaniu. Doprecyzowanie przepisów było konieczne z uwagi na niejednolitość orzecznictwa dotyczącego wykładni art. 40 § 2 Kpa.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy jeszcze wskazać na inną argumentację, przemawiającą za oddaleniem skargi.
Otóż odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2011 r. zostało podpisane zarówno przez pełnomocnika P. A., jak i przez pełnomocnika adw. R. N. Fakt wspólnego podpisania odwołania (nawet przy założeniu, iż adw. R. N. posiadał prawidłowe pełnomocnictwo do reprezentowania swojego klienta w postępowaniu przed organem I instancji) świadczy o jednoczesnej woli obu pełnomocników do zakwestionowania zasadności decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. Takie zachowanie procesowe pełnomocnika adw. R. N. przeczy prezentowanej obecnie przez niego, na użytek niniejszego postępowania tezie, iż decyzja z dnia [...] lutego 2011 r. powinna być także doręczona jemu i dopiero z datą tego doręczenia decyzja ta weszłaby do obrotu prawnego. Gdyby faktycznie pełnomocnik ten stał na gruncie prezentowanego obecnie poglądu nie podpisywałby odwołania, ale czekał na doręczenie mu decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. W taki jednak sposób pełnomocnik ten nie działał.
Obaj pełnomocnicy ostatniego dnia terminu do złożenia odwołania sporządzili i podpisali odwołanie, jednakże z nieznanych przyczyn odwołanie to zostało nadane w urzędzie pocztowym dopiero dnia następnego.
Z analizy wyżej opisanego działania procesowego adw. R. N. można wnioskować, iż jego wolą było złożenie odwołania wspólnie z pełnomocnikiem P. A., na podstawie doręczenia decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. temu pełnomocnikowi.
Zatem wszystkie trzy zarzuty skargi okazały się chybione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia i dlatego, na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.