Uzasadnienie
K. Z. (dalej jako skarżący) wniósł skargę z dnia 22 grudnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Komendanta Głównego Policji (dalej jako organ) z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia od pisma Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w L. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmian w karcie skierowania na komisję lekarską wystawioną w dniu [...] września 2006 r.
Organ ustalił następujący stan faktyczny i prawny
Skarżący wnioskiem z dnia [...] października 2010 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. o stwierdzenie nieważności karty skierowania nr [...] z dnia [...] września 2006 r., twierdząc, że karta ta obarczona jest wadami formalno – prawnymi wynikającymi z art. 156 § 1 pkt 1, 2 i 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – dalej jako k.p.a.
Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w L. pismem z dnia [...] października 2010 r. nr [...] poinformował zainteresowanego, że "Karta skierowania" policjanta na badania lekarskie w wojewódzkiej komisji lekarskiej nie stanowi decyzji administracyjnej, a wobec tego jego wniosek nie może zostać rozpatrzony w oparciu o przepisy k.p.a. Powyższe pismo doręczono skarżącemu w dniu 22 października 2010 r.
Wobec tego skarżący złożył pismo z dnia [...] października 2010 r. zatytułowane "zażalenie", które wpłynęło do Komendy Wojewódzkiej Policji w L. w dniu [...] października 2010 r. W treści wystąpienia wskazał on, że składa zażalenie na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] i wniósł o jego uchylenie oraz nadanie biegu sprawie. Stwierdził, że oczywistym jest, że otrzymane przez niego pismo należy traktować jako postanowienie o charakterze formalno – prawnym. W dalszej części podjął polemikę z poglądem, że karta skierowania nie jest decyzją administracyjną. Dotychczasowy sposób załatwienia sprawy uznał za pozbawienie go prawa do rozpoznania jego argumentów zawartych we wniosku.
Komendant Wojewódzki Policji w L. pismem z dnia [...] listopada 2010 r. skierowanym do skarżącego ponownie podkreślił, iż karta skierowania nie stanowi decyzji administracyjnej.
Organ po zapoznaniu się z aktami sprawy, wydał wskazane na wstępie postanowienie z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], stwierdzając niedopuszczalność zażalenia. Uznał, iż zaskarżone pismo z dnia [...] października 2010 r. nr [...] nie spełnia warunków umożliwiających uznanie go za decyzję administracyjną według art. 107 § 1 k.p.a. lub postanowienie według art. 123 i art. 124 k.p.a. Uzasadnił to stwierdzeniem, iż niniejsze pismo zostało podpisane przez Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w L., który zgodnie z decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nie jest osobą upoważnioną do wydawania w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. decyzji, bądź postanowień w przedmiotowym zakresie.
Skarżący wniósł skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu skargi skarżący zgodził się z oceną organu w zakresie wady w podpisie pisma z dnia [...] października 2010 r., dyskredytującym go jako decyzja lub postanowienie. Natomiast nie zgodził się z dalszym postępowaniem organu, który zamiast wydania postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia, powinien wycofać z obiegu prawnego wadliwe pismo. Ponadto skarżący podtrzymał swój pogląd na temat uznania karty skierowania na komisję lekarską, jako decyzję administracyjną.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy istniała możliwość skutecznego wniesienia zażalenia. Tym samym koniecznym stało się dokonanie oceny tego, czy pismo z dnia [...] października 2010 r. nosi cechy, które umożliwiają potraktowanie go jako postanowienia.
W myśl art. 124 § 1 k.p.a. postanowienie winno zawierać oznaczenie organu, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania.
Z treści wyżej powołanego przepisu wynika, iż jedną z podstawowych przesłanek, która wskazywałaby na to, iż dane pismo stanowi postanowienie, jest podpisanie pisma przez osobę upoważnioną do wydania postanowienia w imieniu organu. Brak spełnienia tej przesłanki uniemożliwia stwierdzenie, że stanowisko organu zawarte w piśmie, jest postanowieniem organu.
Postanowienie dla swej skuteczności wymaga bowiem przede wszystkim tego, aby pochodziło od organu. Jest przecież władczym rozstrzygnięciem organu. Skuteczność postanowienia zależy zaś w głównej mierze od tego, czy osoba, która je podpisała, mogła reprezentować dany organ przy rozstrzyganiu konkretnej sprawy.
Przechodząc do realiów niniejszej sprawy, wskazać należy, iż pismo z dnia [...] października 2010 r. nie spełnia minimalnych wymogów, o jakich mowa w art. 124 § 1 k.p.a., umożliwiających potraktowanie go jako postanowienia.
Okolicznością niesporną jest bowiem to, iż pismo to zostało podpisane przez Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w L. Poza sporem pozostaje też okoliczność, iż Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w L. nie jest upoważniony do wydawania w imieniu organu postanowień w spornym zakresie.
Powyższe sprawia, iż pisma z dnia [...] października 2010 r. nie można uznać jako władczego rozstrzygnięcia organu, noszącego formę postanowienia.
Tym samym, jako prawidłowe jawi się stanowisko wyrażone w skarżonym postanowieniu, iż niedopuszczalne jest zażalenie na pismo, niebędące postanowieniem.
Odnosząc się do pozostałych argumentów zawartych w skardze, to w ocenie tutejszego Sądu pozostają one w oderwaniu od istoty niniejszego postępowania. Sąd rozpoznając przedmiotową skargę jest uprawniony jedynie do badania zgodności z prawem skarżonego postanowienia. Stąd też nie może wypowiadać się co do innych kwestii, nieobjętych zakresem skarżonego postanowienia, w tym m.in. problematyki związanej z kwalifikacją prawną karty skierowania na badania lekarskie, czy też materii ewentualnej bezczynności organu w wydaniu postanowienia czy decyzji w reakcji na wniosek strony o stwierdzenie nieważności karty skierowania na badania lekarskie.
W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).