Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] Wojewoda Mazowiecki, opierając się na art. 150 a-d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), w związku art. 37j ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001, Nr 6, poz. 56 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy–Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu odwołania M. G., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., znak: [...] o odmowie przyznania zasiłku przedemerytalnego.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z dniem 1 listopada 2005 r. weszła w życie nowela ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przyznająca prawo do zasiłku przedemerytalnego, na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2002 r., osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia z zastrzeżeniem ust. 2.
Organ wywiódł, że zgodnie z przepisem art. 37j ostatnio powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zasiłek przedemerytalny przysługiwał osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej określony nim okres uprawniający do emerytury.
Jak wskazano, M. G. na dzień 12 stycznia 2002 r. nie spełnił wszystkich przesłanek do przyznania zasiłku przedemerytalnego, ponieważ mimo, iż legitymował się 15 letnim okresem zatrudnienia w warunkach szczególnych w posiadanym 30 letnim okresie uprawniającym do zasiłku, to do dnia 12 stycznia 2002 r. nie spełnił niezbędnego warunku przyznania zasiłku przedemerytalnego jakim było uznanie za osobę bezrobotną. Jak bowiem wynika ze świadectwa pracy z R. pozostawał on w stosunku pracy w okresie od 1 września 2000 r. do 31 stycznia 2003 r.
Przedmiotowa decyzja stała się przedmiotem skargi M. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnoszący skargę podał, że spełnia warunki do zasiłku na dzień 12 stycznia 2002 r. gdyż posiada wystarczający okres zatrudnienia. Uważa, że późniejsza rejestracja w Urzędzie Pracy nie powinna mieć negatywnego wpływu na jego uprawnienia.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) statuuje zasadę kontroli przez sąd administracyjny zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem. Rozpoznając skargę w świetle powołanych powyżej przepisów należy stwierdzić, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 150a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia, z zastrzeżeniem, iż prawo to przysługuje również osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. nie spełniła warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, jeżeli w dniu 31 grudnia 2001 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego.
W myśl art. 37j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., zasiłek przedemerytalny przysługiwał osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury jeżeli:
- 1) posiadała okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub
- 2) posiadała okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
Bezsporne jest w sprawie, iż M. G. do dnia 12 stycznia 2002 r. legitymował się stażem pracy wynoszącym 30 lat w tym, co najmniej 15 lat w szczególnych warunkach. Jednocześnie jednak niewątpliwym pozostaje fakt, że skarżący w tym czasie nie posiadał statusu osoby bezrobotnej ani też prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ponieważ pozostawał w stosunku pracy. Zgodnie zaś z art. 37j poza warunkiem posiadania stosownego okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego koniecznym było także spełnienie przesłanki uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ostatnio powołanej ustawy, bezrobotnym jest osoba, między innymi niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej.
Mając na względzie, że zaskarżona decyzja orzekająca o odmowie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego jest zgodna z obowiązującym prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.