Uzasadnienie
R. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] o zwolnieniu ww. ze służby w Policji. W skardze zarzucił, że zaskarżony rozkaz personalny nie został skutecznie doręczony jego pełnomocnikowi.
Zdaniem skarżącego, organ, wydając zaskarżony rozkaz, naruszył art. 6-10, art. 32-33, art. 35-37, art. 40, art. 79, art. 104-105 oraz art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.).
Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności przedmiotowych rozkazów personalnych, ewentualnie o ich uchylenie oraz o zasądzenie na jego rzecz zadośćuczynienia w wysokości 100 tysięcy złotych, przyjęcie do służby w Policji i wypłacenie zaległego uposażenia i innych należnych świadczeń pieniężnych.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie, gdyż jego zdaniem skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W ocenie pełnomocnika organu, zarzut podniesiony w skardze, dotyczący ustanowionego przez skarżącego pełnomocnika, nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż jego ustanowienie na zasadach pełnomocnictwa ogólnego, może być skuteczne dopiero po złożeniu przez pełnomocnika oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu (art. 33 § 2 Kpa).
Skarżący w toku postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżonym rozkazem personalnym, ani razu nie informował organu o udzieleniu pełnomocnictwa, jak również nie uczyniła tego osoba wskazana w pełnomocnictwie z dnia 15 marca 2006 r., którego kserokopia została załączona do skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek organu o odrzucenie skargi jest zasadny.
Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Bezsporne jest, że zaskarżony rozkaz personalny został skierowany do skarżącego, a wobec jego nieobecności - pod adres znany organowi, jako adres do doręczeń – przesyłka ta została dwukrotnie, prawidłowo awizowana w Urzędzie Pocztowym [...]. Organ uznaje to dwukrotne awizowanie jako skuteczne, dlatego za dzień doręczenia rozkazu przyjmuje 27 kwietnia 2007 r. Skarżący natomiast uznaje, że skierowanie do niego rozkazu było nieuprawnione, gdyż już 15 marca 2006 r. ustanowił pełnomocnika do reprezentowania siebie "...we wszelkich postępowaniach administracyjnych przed organami Policji...". Rozkaz powinien, więc być skierowany - według skarżącego - do pełnomocnika.
Ocenić należy, że pełnomocnictwo, udzielone w postępowaniu administracyjnym, dla swojej skuteczności powinno być złożone do konkretnego postępowania. Nie jest więc skuteczne pełnomocnictwo złożone wcześniej, przed wszczęciem postępowania, a dodatkowo – bez żadnego związku z postępowaniem, w którym strona powołuje się na istniejące pełnomocnictwo. Organ administracji, prowadzący konkretne postępowanie administracyjne, powinien otrzymać pełnomocnictwo do akt tej konkretnej sprawy, gdyż nie można od niego wymagać, aby badał z urzędu istnienie i zakres pełnomocnictwa udzielonego w innych postępowaniach przez stronę, nawet, jeśli jest to nadal ten sam organ i ta sama strona.
Powyżej zaprezentowane stanowisko utrwalone jest w orzecznictwie sądowo-administracyjnym (vide np. wyrok NSA z 4 lipca 2006 r., sygn. II OSK 941/05, LEX Nr 275483, wyrok NSA z 30 czerwca 2006 r., sygn. I FSK 1021/05, LEX Nr 242965, wyrok NSA z 19 czerwca 1998 r., sygn. I SA/Lu 641/97, LEX Nr 33427).
Ponadto zauważyć należy, że składając skargę na rozkaz z [...] marca 2007 r. skarżący popadł w sprzeczność. Skoro bowiem uważa on, że rozkaz ten powinien być doręczony jego pełnomocnikowi, a takie doręczenie - według skarżącego - do tej pory nie nastąpiło, to logicznym skutkiem tego stanowiska jest uznanie, że rozkaz ten jeszcze nie wszedł do obrotu prawnego i jako taki nie może być przedmiotem skutecznej skargi do sądu administracyjnego. Przy takim założeniu skargę uznać należałoby za niedopuszczalną z powodu jej przedwczesności, i wówczas także podlegałaby ona odrzuceniu. Niemniej Sąd uznał, że rozkaz z [...] marca 2007 r. został skutecznie doręczony w dniu 27 kwietnia 2007 r. Należy również stwierdzić, że dla skutecznego ustanowienia pełnomocnika, organ powinien zostać wyraźnie zawiadomiony o fakcie jego ustanowienia w danej, konkretnej sprawie (pełnomocnictwo ma być złożone do akt). Organ nie może bowiem domniemywać istnienia pełnomocnictwa (vide przywołany wyrok NSA z 30 czerwca 2006 r.).
W postępowaniu zakończonym zaskarżonym rozkazem takie wyraźne oświadczenie o ustanowieniu pełnomocnika nigdy nie zostało skierowane do organu. Nie może być uznana za takie wyraźne oświadczenie lakoniczna wzmianka w odwołaniu od rozkazu I instancji (str. 4 tego odwołania) informująca o udzieleniu pełnomocnictwa.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji.