Uzasadnienie
Z akt sprawy wynika, że w dniu 25 listopada 2004r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga wniesiona przez Burmistrza Dzielnicy [...] pana S. P. w trybie art. 101 a ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) na niewykonanie przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy czynności w zakresie przekazania upoważnień Zarządowi Dzielnicy [...].
Burmistrz Dzielnicy [...] zarzucił Prezydentowi Miasta Stołecznego Warszawy, że ten wydał pełnomocnictwa i upoważnienia panu L. S. do dokonywania czynności, które z mocy ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41 poz. 361 ze zm.) należą do Zarządu Dzielnicy [...], jednocześnie pozbawiając wybrany Zarząd Dzielnicy do możliwości działania, ponieważ w stosunku do niego nie zostały wydane żadne upoważnienia. W ten sposób Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy sabotuje postanowienia ustawy z dnia 15 marca 2002 r. przez co uniemożliwia legalnym organom Dzielnicy [...] wykonywania ich ustawowych obowiązków
W odpowiedzi na skargę organ nie zgadzając się z argumentacją zawarta w skardze wniósł o jej odrzucenie wskazując, że Burmistrz Dzielnicy [...] działa w imieniu Zarządu tej Dzielnicy, czyli organu pomocniczego gminy, a więc nie ma uprawnień do wnoszenia skargi w trybie art. 101 a ustawy o samorządzie gminnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 101 a w zw. z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Skarżącym może być zatem ten, kto wykaże, że zaskarżona uchwała narusza jego "interes prawny lub uprawnienie". Skarga złożona na podstawie art. 101 a ust. 1 powołanej ustawy nie ma więc charakteru skargi powszechnej (actio popularis). Do wniesienia takiej skargi nie legitymuje bowiem jedynie stan zagrożenia naruszeniem prawa, ani też wyłącznie sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Skarżący musi wykazać związek między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, wynikających z norm prawa materialnego lub procesowego a zaskarżonym aktem.
W przedmiotowej sprawie na rozprawie występujący jako Burmistrz Dzielnicy [...] S. P. stwierdził, że nie występuje w sprawie w imieniu własnym, ale w imieniu Zarządu Gminy [...].
Należy w tym miejscu podkreślić, iż zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sadu Administracyjnego (zob. postanowienie NSA z dnia 16 maja 1995 r., sygn. akt IC SA 71/95, Wspólnota 1995/51-52/2) oraz poglądami doktryny (zob. A. Agopszowicz, Z. Gilowska, Ustawa o samorządzie terytorialnym. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 1997, str. 449) jednostki pomocnicze gminy nie mają legitymacji do wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Bez znaczenia dla oceny sprawy pozostaje zatem to, czy Skarżący wniósł skargę działając w imieniu własnym, tj. jako członek zarządu dzielnicy, czy też reprezentując Zarząd Dzielnicy [...]. W myśl bowiem art. 5 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 ze zm.) dzielnica jest jednostką pomocniczą i jako taka nie jest uprawniona do złożenia skargi na uchwałę organu gminy, dla której pełni funkcję pomocniczą.
Sąd podzielając w pełni powołane wyżej poglądy, uważa, że jednocześnie należy dodać, iż gdyby nawet przyjąć, że skarżącym w niniejszej sprawie jest nie jednostka pomocnicza, ale pan S. P. działający jako osoba prywatna, to i tak skarga podlegałaby odrzuceniu wobec nie wskazania przez niego, w jaki sposób zaskarżona uchwała narusza jego indywidualny interes prawny lub uprawnienie.
Mając powyższe na względzie skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 i 6 oraz § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało odrzucić