Uzasadnienie
H.R. w piśmie z dnia 19 lutego 2019 r. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchwałę nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., którą Zarząd Dzielnicy [...] W. "nie uwzględnił (jej) odwołania" i "podtrzymał stanowisko" zawarte w uchwale z dnia [...] listopada 2018 r. o odmowie zakwalifikowania i umieszczenia skarżącej na liście osób oczekujących na najem lokalu zamiennego z mieszkaniowego zasobu W. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Zarząd Dzielnicy [...] W. w dniu [...] listopada 2018 r. podjął uchwałę o odmowie zakwalifikowania i umieszczenia skarżącej na liście osób oczekujących na najem lokalu zamiennego, ponieważ uznał, że nie spełnia ona określonego prawem wymagania do zawarcia umowy najmu takiego lokalu, o którym mowa w § 4 pkt 1 uchwały nr LXIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajdowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz.
Woj. Maz. z 2009 r., poz. 3937 ze zm.). Organ podał, że H.R. wraz z dwójką dzieci mieszka w budynku, w którym na osobę przypada 8 m2, położonym na terenie nieruchomości której współwłaścicielami są jej rodzice. Budynek został posadowiony samowolnie i w 2015 r. organ nadzoru budowlanego (Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W.) nakazał jego rozbiórkę. Zarząd Dzielnicy [...] W. podał, że wbrew oczekiwaniu skarżącej, nie ma podstaw do wyłączenia na podstawie § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały, przewidzianego w § 4 pkt 1 kryterium metrażowego (nie więcej niż 62 powierzchni mieszkalnej na osobę). Z powołanego przepisu wynika bowiem, że postanowień § 4 (a więc m. in. kryterium mieszkaniowego) nie stosuje się do osób zamieszkujących za zgodą właściciela w budynkach przeznaczonych do rozbiórki ze względu na planowane inwestycje miejskie. Organ dodał, że skarżąca nie udokumentowała ponadto dochodów uzyskiwanych w okresie sześciu miesięcy poprzedzających złożenie wniosku.
W piśmie z dnia 4 grudnia 2018 r. skarżąca zwróciła się do organu o ponowne rozpatrzenie jej wniosku o przydział lokalu zamiennego. H.R. podała, że "prosi o potraktowanie (jej) jako osoby bez metrażu, ponieważ budynki nie nadają się do stałego zamieszkiwania", wskazała, że uzyskiwane dochody "nie dają szans" na wynajem mieszkania na wolnym rynku. Skarżąca dołączyła do pisma dokumenty dotyczące jej stanu zdrowia, decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2018 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] września 2018 r. oraz zaświadczenie wystawione przez jej pracodawcę (bez daty) wskazujące dochód skarżącej we wrześniu 2018 r. (miesiąc złożenia pierwszego wniosku o umieszczenie na liście osób oczekujących na najem lokalu).
Z akt sprawy wynika, że Zarząd Dzielnicy [...] W. potraktował pismo skarżącej z dnia 4 grudnia 2018 r. jako odwołanie od uchwały z dnia [...] stycznia 2018 r. i w dniu [...] stycznia 2019 r. podjął uchwałę o treści: "§ 1 Nie uwzględnia się odwołania H.R., (...) i podtrzymuje stanowisko zawarte w uchwale Nr [...] z dnia [...].11.2018 r. o odmowie zakwalifikowania wyżej wymienionej do najmu lokalu zamiennego z tytułu rozbiórki i umieszczenia na liście osób oczekujących". W § 3 stwierdził, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia. W uzasadnieniu uchwały organ podał, że w odwołaniu od rozstrzygnięcia Zarządu Dzielnicy [...] strona nie przedstawiła żadnych nowych okoliczności.
H.R. w skardze z dnia 19 lutego 2019 r. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. wniosła o stwierdzenie jej nieważności, jako wydanej z naruszeniem § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali (...) oraz art. 32 w związku z art. 75 ust. 1 Konstytucji RP. H.R. podała, że budynek w którym mieszka ma być wyburzony, ponieważ teren na którym jest posadowiony został przeznaczony pod rozbudowę drogi, a za uzyskane odszkodowanie jej rodzice nie będą mogli kupić mieszkania dla skarżącej, ponieważ operat szacunkowy jest "mocno krzywdzący".
Zarząd Dzielnicy [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych powodów, niż w niej podniesione.
Z przepisu art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Oznacza to, że w ramach kontroli zaskarżonego aktu, Sąd jest obowiązany do badania jego zgodności z prawem w pełnym zakresie i nie ogranicza się do zarzutów skargi. Uwzględnia więc z urzędu naruszenia prawa, których nie podnosi strona wnosząca skargę. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.
Przede wszystkim należy podkreślić, że zaskarżona uchwała Zarządu Dzielnicy [...] W. została podjęta na skutek pisma skarżącej z dnia 4 grudnia 2018 r., które zostało potraktowane przez organ jako odwołanie od odmowy zakwalifikowania skarżącej do najmu lokalu zamiennego. W jej rozstrzygnięciu stwierdzono, że "nie uwzględnia się odwołania (...) i podtrzymuje się stanowisko zawarte w Uchwale Nr [...] z [...].11.2018 r. (...)".
W uchwale 7 sędziów NSA z 21 lipca 2008 r. sygn.. akt I OPS 4/08 (ONSA WSA 2008/6, poz. 90), sąd ten uznał, że uchwała zarządu dzielnicy m.st. Warszawy odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.
Uchwała taka wchodzi w życie z dniem jej podjęcia, jest ostateczna i nie podlega zaskarżeniu w administracyjnym toku instancji. Prowadzi to do wniosku, że organ nie miał podstaw prawnych do ponownego rozpatrywania wniosku skarżącej (z września 2018 r.). Zarząd Dzielnicy [...] W. otrzymując jej pismo z dnia 4 grudnia 2018 r. w którym kwestionowała dotychczasowe rozstrzygnięcie organu (przedkładając m. in dokumenty wskazujące na dochód uzyskiwany we wrześniu 2018 r.) i domagała się ponownego rozpatrzenia jej wniosku o przydział lokalu zamiennego, powinien, kierując się art. 9 k.p.a. wezwać skarżącą do sprecyzowania żądania i w przypadku ustalenia, że jest to nowy wniosek o umieszczenie na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu, wezwać stronę do złożenia dokumentów i oświadczeń o których mowa w § 22 ust. 1 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy i rozpoznać wniosek na zasadach określonych w tym akcie prawnym.
W orzecznictwie przyjmuje się, że w postępowaniu poprzedzającym ustalenie listy osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy nie mają zastosowania przepisy k.p.a. dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, niemniej jednak jednolicie podnosi się przy tym, że nie oznacza to, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi k.p.a., nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej.
Przedstawione rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona przez skarżącą uchwała Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. podjęta została z istotnym naruszeniem prawa. Sąd nie stwierdził nieważności zaskarżonej uchwały, albowiem od dnia jej podjęcia upłynął rok (art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, Dz. U. z 2020 r. poz. 713).
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa. O zwrocie kosztów postępowania (wpisu od skargi) Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.