Uzasadnienie
Komendant Główny Policji orzeczeniem z dnia [...] września 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. o uznaniu B. W. winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany. Decyzja ta została doręczona obrońcy w dniu 26 września 2011 r. natomiast za B. W. przesyłkę zawierającą decyzję, skierowaną na adres [...], odebrał w dniu 21 września 2011 r. dorosły domownik – K. N. – kuzynka B. W., o czym świadczy stosowna adnotacja i podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki.
W dniu 31 października 2011 r. B. W. złożył za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na orzeczenie z [...] października 2011 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W uzasadnieniu wniosku B. W. podniósł, że przesyłka zawierająca orzeczenie dyscyplinarne zostało odebrane pod jego nieobecność (przebywał poza granicami kraju), pod adresem [...], przez K. N. (szwagierkę), która stale zamieszkuje pod innym adresem w tej samej miejscowości. Wskazał, że po jego powrocie K. N. zapomniała przekazać mu korespondencję i uczyniła to dopiero w dniu 29 października 2011 r.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwaną dalej "ppsa") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Stosownie do treści przepisu art. 87 § 1, § 2, § 3 i § 4 ppsa, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Stosownie natomiast do treści art. 88 ppsa spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z przyjętym w doktrynie poglądem "wniosek jest niedopuszczalny, gdy brak jest ustawowych warunków jego dopuszczalności, np. jeżeli został złożony po upływie roku od uchybionego terminu, a nie dotyczy przypadku wyjątkowego (art. 87 § 5 ppsa), jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 ppsa), jeżeli czynność strony była dokonana w terminie (art. 86 § 1 ppsa), jeżeli wniosek nie dotyczy terminu procesowego". (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2009).
W rezultacie warunkiem przystąpienia Sądu do merytorycznego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu jest dokonanie określonej czynności procesowej z uchybieniem terminu.
Przystępując do rozpatrzenia niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii oceny skuteczności doręczenia zaskarżonej decyzji.
Ze znajdującego się w aktach administracyjnych potwierdzenia odbioru wynika, że orzeczenie Komendanta Głównego Policji adresowane do skarżącego zostało doręczone K. N. – dorosłemu domownikowi, kuzynce adresata przesyłki.
Wyjaśnić należy, że w postępowaniu administracyjnym zasadą jest doręczanie pism osobom fizycznym do rąk własnych (tzw. doręczenie właściwe). Wyjątkiem od tej zasady są tzw. doręczenie zastępcze uregulowane w art. 43 i 44 k.p.a. Zgodnie z art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Przy czym "domownikiem" w rozumieniu art. 43 k.p.a. jest osoba, która pozostaje z adresatem pisma we wspólnym gospodarstwie domowym (G. Łaszczyca (w:) G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz". Wyd. Zakamycze 2005, s. 519), tj. krewni i powinowaci. Będzie tu zatem chodzić o takie osoby, dla których mieszkanie adresata będzie ich aktualnym centrum życiowej działalności, ośrodkiem osobistych i majątkowych interesów. Osoby takie muszą "zamieszkiwać" z adresatem (vide wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 158/09, postanowienie NSA z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1421/10).
W niniejszej sprawie przesyłka adresowana do skarżącego została odebrana w domu adresata przez jego kuzynkę (szwagierkę) w dniu 21 września 2011 r., która nie mieszkała z adresatem. Fakt ten wynika z oświadczenia skarżącego zawartego w skardze, że K. N. zamieszkuje w tej samej miejscowości co skarżący ale pod innym adresem.
Z uwagi na to, że K. N. nie mieszka ze skarżącym, wyłączona jest z kręgu jego domowników i tym samym osób, którym można skutecznie doręczyć decyzję administracyjną.
W związku z powyższym należy uznać, że zaskarżone orzeczenie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 29 października 2011 r., tj. w dniu otrzymania orzeczenia od K. N. Reasumując, skoro w dniu 29 paźziernika 2011 r. nastąpiło skuteczne doręczenie skarżącemu przesyłki, nadanie skargi w dniu 31 października 2011 r. nie uchybiło określonemu w art. 53 § 1 ppsa terminowi do złożenia skargi.
Tym samym, w niniejszej sprawie, złożenie skargi nastąpiło z zachowaniem ustawowego terminu przewidzianego dla tego rodzaju czynności procesowej, a zatem brak jest podstaw do zastosowania w sprawie instytucji przywrócenia uchybionego terminu, skoro nie zastał on w ogóle uchybiony.
W rezultacie niecelowym jest orzekanie o przywróceniu terminu do złożenia skargi, a złożony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jest niedopuszczalny i jako taki, podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 88 ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.