Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 892/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2020 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów.
Jak wynika z odpowiedzi na skargę udzielonej w niniejszej sprawie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, wspomniany wyżej prawomocny wyrok Sądu wraz z aktami sprawy wpłynął do organu w dniu [...] maja 2021 r. Z kolei w dniu [...] czerwca 2021 r. Minister wydał decyzję nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...).
S. S. (skarżący) pismem z [...] czerwca 2021 r. wniósł skargę do Sądu na niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2020 r.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej odrzucenie.
W piśmie z [...] września 2021 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z ww. decyzji Ministra z dnia [...] czerwca 2021 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W myśl art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Analizując sprawę pod kątem jej dopuszczalności, podzielić należy pogląd Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wyrażony w odpowiedzi na skargę, o zasadności odrzucenia skargi.
Jak wynika bowiem z akt sprawy prowadzonej pod sygn. akt II SA/Wa 892/20 po uprawomocnieniu się wyroku Sądu z dnia 22 grudnia 2020 r. uwzględniającego skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, organ otrzymał w dniu [...] maja 2021 r. akta administracyjne sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie można skutecznie postawić organowi zarzutu niewykonania wyroku Sądu bowiem nie dotyczył on uwzględnienia skargi na bezczynności, lecz uwzględnienia skargi na rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie wniosku skarżącego o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), na skutek czego organ stosując się do wytycznych w tym wyroku zawartych, podjął działania procesowe, zmierzające do ponownego rozpoznania sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego.
W tej sytuacji żądanie wykonania prawomocnego wyroku sądowego uznać należy za bezprzedmiotowe, ponieważ organ zobligowany był ponownie rozpoznać sprawę przy uwzględnieniu wskazań Sądu, z zachowaniem przyjętej w tej materii spraw procedury, nie zaś zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia z uwagi na brak podjęcia w tej sprawie stosownych czynności zmierzających do jego wydania.
Wyjaśnić należy, że stan bezczynności w sytuacji określonej w art. 154 § 1 p.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy organ w powtórnym postępowaniu, prowadzonym na skutek wydanego uprzednio wyroku w sprawie sądowoadministracyjnej, pomimo upływu stosownych terminów nie załatwia sprawy, tzn. nie wydaje nowego rozstrzygnięcia w sprawie. Nie można tym samym mówić o bezczynności, gdy organ podjął działania zmierzające do powtórnego rozpatrzenia sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego i ostatecznie w dniu [...] czerwca 2021 r. wydał decyzję nr [...].
Powyższe oznacza niedopuszczalność skargi na niewykonanie przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 892/20, a w konsekwencji, odrzucenie skargi, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, jak w sentencji postanowienia.