Uzasadnienie
Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2011 r., na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 13 ust. 7 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.), stwierdził uchybienie, przez Z. S., terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] nr [...] (znak: [...]) z dnia [...] marca 2003 r., orzekającej o zwolnieniu przez wyżej wymienionego, wraz ze wszystkimi osobami wspólnie zamieszkałymi, osobnej kwatery stałej położonej w [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu podano, iż przedmiotową decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w [...] uznano za doręczoną Z. S. w dniu 31 marca 2003 r., w myśl art. 43 k.p.a.
Odwołanie od tej decyzji Z. S. wniósł w dniu 21 kwietnia 2011 r. z uchybieniem terminu. Strona nie złożyła wraz z odwołaniem prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, w związku z czym zaistniała podstawa do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. S. wniósł o zmianę powyższego postanowienia, rozpatrzenie jego odwołania i przywrócenie mu prawa do kwatery. Skarżący stwierdził, że postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej jest niesłuszne, błędne i krzywdzące, zaś winę za ten stan ponosi WAM oraz jego była żona. Decyzja została bowiem doręczona jego byłej żonie, pomimo, że powiadomił organ o zmianie adresu i uczyniła to też Spółdzielnia Mieszkaniowa w [...]. Podał, że była żona decyzji mu ni doręczyła, zaś na potwierdzeniu odbioru podpisała się jako "żona" mimo, że wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] sierpnia 1996 r. orzeczony został rozwód, o czym powiadomił Agencję.
Skarżący wskazał, że o pozbawieniu go prawa do kwatery dowiedział się przypadkowo, będąc w dniu 22 lutego 2011 r. w siedzibie WAM w [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i odnosząc się do podniesionych zarzutów stwierdził, że podnoszona przez skarżącego okoliczność nieprzekazania mu decyzji przez domownika oraz niepozostawania w dniu 31 marca 2003 r. w związku małżeńskim z M. S. pozostaje bez znaczenia dla skuteczności doręczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Istotą sądowej kontroli administracji publicznej jest ocena legalności zaskarżonego do sądu aktu, według stanu faktycznego i prawnego sprawy z dnia podjęcia tego aktu.
W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając zasadność skargi w świetle powyższych zasad uznać należy, iż zasługuje ona na uwzględnienie.
Nie można zgodzić się z organem, iż okoliczność niepozostawania przez skarżącego w dniu 31 marca 2003 r. w związku małżeńskim z osobą, która odebrała decyzję, jak też nieprzekazania jej skarżącemu, pozostaje bez znaczenia dla skuteczności doręczenia. Organ błędnie przyjmuje, że M. S., będąc osobą rozwiedzioną ze Z. S., jest domownikiem w rozumieniu art. 43 k.p.a.
Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 13 listopada 1996 r., sygn. akt III RN27/96 (OSNA PiUS 1997, nr 11, poz. 187), status "domownika" adresata pisma (art. 43 k.p.a.) mają zamieszkujący z nim w jednym mieszkaniu lub domu jego dorośli krewni i powinowaci, niezależnie od tego, czy równocześnie prowadzą z nim wspólne gospodarstwo domowe. Natomiast osoby obce adresatowi nie są jego domownikami nawet wtedy, gdy mieszkają z nim w tym samym mieszkaniu, chyba że zostały przez adresata włączone do wspólnoty domowej i prowadzą z nim (jego rodziną) wspólne gospodarstwo. W przeciwnym razie osoby takie należy traktować jako sąsiadów adresata i o fakcie doręczenia im przeznaczonej dla niego przesyłki poinformować zainteresowanego przez umieszczenie odpowiedniego zawiadomienia na drzwiach jego mieszkania, względnie izby w jego mieszkaniu.
Z przedstawionego przez skarżącego odpisu skróconego aktu małżeństwa wynika, iż Sąd Wojewódzki w [...] wyrokiem z dnia [...] sierpnia 1996 r. w sprawie o sygn. akt [...] orzekł rozwód małżonków S. Wyrokiem z dnia [...] września 1998 r. Sąd Rejonowy z [...] zasądził od pozwanej M. S. na rzecz Z. S. dochodzoną należność czynszu. Wobec powyższego nie może budzić wątpliwości, iż M. S. jest osobą obcą w stosunku do adresata decyzji. Obowiązkiem organu było zatem ustalenie, czy M. S. po odebraniu decyzji doręczyła ją skarżącemu. W kwestii tej należało chociaż uzyskać oświadczenie wymienionej, czego zaniechano.
Zauważyć należy, iż jedynie przy prawidłowym, skutecznym doręczeniu decyzji można mówić o uchybieniu terminu. Zatem w pierwszej kolejności organ powinien był wyjaśnić kwestię skuteczności doręczenia kwestionowanej przez skarżącego decyzji. Uchybienie to miało wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w wyroku.